Wat fijn dat weer een hond een goed plekje krijgt.
Mijn eigen ervaringen met herplaatsers zijn Lola een herderrottweilermix qua uiterlijk en karakter, die op ongeveer zesjarige leeftijd bij ons kwam. Ze had vier jaar in een pools asiel gezeten. Lola was zo genoemd door een vrijwilligster van het asiel en dat hebben we zo gelaten.
Ik was bij het ophalen blij dat we met ons tweeen waren, omdat ze absoluut de auto niet inwilde, een bench had al helemaal lastig geweest denk ik. Met iemand van de stichting samen is het gelukt en heb ik de hele weg met een hondenhoofd onder mijn jas gezeten, ze was bang en gestressed en wilde zich verstoppen. Ze had ook een muilkorf om omdat ze iemand van het asiel gebeten had die haar in de reisbench wilde stoppen.
Eenmaal thuis eerst een klein rondje gelopen in het parkje achter ons huis waar ze gelukkig plaste en poepte. Daarna wilde ze eigenlijk het huis niet in, maar dat lukte uiteindelijk ook. Daar deed ik de muilkorf af, en wilde haar aaien. Dit was een fout van mij, ze viel uit, op zo'n heftige manier dat ik er erg van schrok. Een soort wilde grauwende wolf. Dus afstand houden was in het begin een must, ook als ze at kon je niet te dichtbij komen.
Ik wilde bij haar slapen, maar met ons in de buurt kwam ze niet tot rust en bleef maar heen en weer lopen, dus heb ik besloten dat niet te doen en vanuit de slaapkamer hoorde ik dat ze nog een tijdje doorliep maar daarna toch ging liggen. De volgende ochtend, liet ze zich aanlijnen en hebben we eerst een klein rondje gelopen, ze had die nacht in huis gepoept, ik denk van stress, want verder is er nooit iets gebeurd en was ze gelijk zindelijk.
Bij haar moesten we dus rekening houden met afstand houden, ook bij haar eten, niet aaien. En goed aan de lijn houden de eerste weken. Korte wandelingen.
Vrij snel begon ze ons te vertrouwen, een mooi moment was toen ze voor het eerst aan mijn voeten kwam liggen met haar botje.
Van haar heb ik veel geleerd over wat honden aangeven aan te kunnen en daar goed rekening mee te houden. Ze werd mijn beste vriendin en we begrepen elkaar op het laatst al met het blinken van de ogen.
Helaas is ze na vijf jaar overleden op ongeveer elf jarige leeftijd (zelf denk ik dat ze ouder was dan aangegeven).
Spelen, behalve zoekspelletjes was een thema wat ze niet interessant vond, een bal vond ze niets aan, een flostouw trekken daar werd ze veel te wild van ze nam dat nogal serieus
Nu is Jenna hier alweer zeven jaar. Zij had geen naam in het asiel, dus dat was makkelijk. Ik zou gewoon de hond roepen met zijn nieuwe naam, dat zal geen probleem zijn.
Jenna is een heel ander soort hond, extreem zachtaardig, een hond die echt nooit zou bijten of grommen naar mensen, nieuwsgierig, ze leek niet bang, maar natuurlijk was alles wel vreemd voor haar. Ze paste zich vrij snel aan, maar ze is daarom niet altijd makkelijk te peilen, ik vond haar te meegaand, bijv. bij het omdoen van de riem kromp ze in een houding als een reflex, ik vond dat geen prettig gezicht. Ook tijdens het wandelen kon ze ineens inelkaar krimpen alsof ze een schok kreeg. Ik vermoed dat iemand haar misschien met schokband had "opgevoed". Het heeft heel lang geduurd voordat ze dat niet meer deed, jaren.
Ze bleek een jachthond, en kan niet loslopen, in een flits kan ze iets in de neus hebben en weg zijn.
Ook zij was meteen zindelijk. Wel heeft ze allergieen voor pollen, grassen en mijten.
Waar je ook de eerste tijd rekening mee moet houden is dat de nieuwe omgeving, dus ook nieuwe bacterien, pollen etc. voor sommige honden echt wel lichamelijk belastend kan zijn. Bovendien zijn voor de reis de verplichte entingen gegeven, vaak ook ontwormingsmiddelen en anti vlo en tekenmiddelen. Wat dus voor het immuunsysteem belastend is. Ook vanuit dat oogpunt is het belangrijk rustig aan te doen in het begin, zodat alles goed verwerkt kan worden, zowel lichamelijk als geestelijk is een herplaatsing toch een heftig gebeuren voor een hond.
Wat allebei mijn herplaatsers deden in het begin is uitvallen naar ongeveer alles buiten. Ook daarom zijn korte saaie rondjes al genoeg indrukken in het begin. Bij Lola is dat helemaal over gegaan, bij Jenna niet helemaal, ze mag geen andere honden, dus te dichtbij valt ze uit. Dus houden we afstand.
Druk spelen met een bal zou ik zelf in het begin niet doen, al zg ik bij Zack George een hond die daardoor wel los kwam.
Jenna vond later samen met een bal spelen, heel kort wel leuk, ze kan ook leuk met haar speel ei spelen. Maar zoekspelletjes blijven favoriet.
Elke hond is anders natuurlijk, ik ben benieuwd naar jouw ervaringen. Succes en veel geluk met elkaar!
Reageren
