Hallo,
Ik heb even een account aangemaakt want ik moet even van mij afschrijven.
Voel me zo verdrietig en heb last van een schuldgevoel.
ik probeerde het kort te houden maar dat lukt niet.. sorry voor de lange tekst.
Mijn hondje, een Tibetaanse Maltezer terriër, is zondag, voor mij toch onverwachts, overleden. Ze was pas 10 jaar.
Het was een hondje wat niet meer in hele goede gezondheid was, als in dat ze al blind werd toen ze 2 was, hele erge staar maar daar kon ze prima mee leven, sliep veel, sloom. Zolang ze in een voor haar bekende veilige omgeving was, was ze wel gelukkig.
4 jaar geleden moest ze onder narcose vanwege haar gebit, nadat ze uit narcose kwam kreeg ik haar mee en ging niet goed, ze viel om en was nog helemaal niet goed wakker. Ik met spoed terug gereden naar de dierenarts en daar heeft ze nog 6 uur in een zuurstofkast gelegen. Sindsdien had ze een rare tik met haar ogen, iets neurologisch, ogen heen en weer en dan liep ze rondjes om zichzelf. Dat kwam af en toe weer terug maar trok vaak vrij snel weer weg na een aantal minuten.
Vorige week had ze een ontstoken oog, die ze dus niet open deed. Oogdruppels gekregen en die hielpen niet, hield het oogje dicht en er liep ineens wat bloed uit. Uiteindelijk besloot de dierenarts om toch achter haar oogje te kijken of er iets in zat. Daarvoor moest ze wederom onder narcose. Waar ik dus al huiverig voor was omdat dat vorige keer niet zo goed ging. Ze hebben haar vrijdag de helft van de normale hoeveelheid aan narcose gegeven en daar sliep ze goed op. Ze verzekerde mij dat ze mij pas zouden bellen als ze helemaal wakker was en goed op haar poten kon staan. Dat deden ze ook, ze belde mij dat ze bij was, ik blij, en mocht haar ophalen. Ze liep goed, dronk ook thuis, wilde nog niet zo graag eten. Wat niet zo gek is na narcose. Ze liep wel af en toe te piepen, maar dat deed ze vaker na narcose. (Volgens mij is dat ook normaal? Beetje jammeren?) de dag erna, zaterdag ben ik nog een stukje met haar wezen wandelen en verder rustig thuis, ze zat wel wat te hijgen maar het was 32 graden. Ze wilde nog niet eten maar zag online dat ze uiterlijk de tweede dag moeten eten. Dus dacht als ze zaterdag nog niet gegeten heeft, bel ik zondag even.
Die nacht werd ze ineens anders, ze liep weer rustig te piepen, maar ik dacht wederom misschien nog wat van slag van de narcose. Daarna begon ze een vreemd geluid te maken, dat was midden in de nacht, een soort apart brommen? ik kan het niet uitleggen. Toen was ze onrustig en liep ze te drentelen. In eerste instantie zette ik haar toen even kort in de badkamer, omdat ik ook moe was en ik dacht daar is het wat koeler voor haar. Voel me daar nu zo schuldig om :(
Toen was ze wel even stil, daarna hoorde ik dat ze wakker was, piepen. Dus heb ik haar opgepakt en liep ze beetje rondjes in huis, dus ik haar volgen. Toen liep ze naar het balkon en daar weer dat gekke geluid. Toen begon ze wankel te lopen, ik zat te twijfelen moet ik nu de nood dierenarts bellen? Het was 3 uur snachts. Ze probeerde af en toe een beschut verstop plekje op te zoeken en daar wilde ze liggen, toen ging er deels wel een alarmbel af. Maar ik nam haar toch bij me. Ik dacht misschien is ze misselijk, ik wist het niet.
Ik besloot om mijn dekbed en kussen op de grond te leggen en bij haar te gaan liggen. Toen liet ze wat urine lopen op de deken. Dus in de was gedaan, ander dekentje gepakt.
Toen heb ik een YouTube Natuurgeluiden muziekje opgezet om haar (en mezelf) rustig te krijgen. Ik zei tegen haar komt goed, ga maar lekker slapen, we gaan morgen naar de dierenarts :( ik heb er kusjes geven, haar naast me neergelegd, mijn badjas over ons heen gelegd. Ik weet niet meer of ik in slaap gevallen ben, ik werd wakker omdat ik last had van mijn rug omdat ik op de grond lag. Zij was stil, lag in mijn armen, dus ik dacht oh ze slaapt gelukkig. Toen ben ik nog even in bed gaan liggen. Toen ik wakker werd, dacht ik ze slaapt nog heerlijk. Totdat ik goed keek en zag dat ze niet ademde en toen ik voelde was ze stijf.
Ik zit dit nu alweer jankend te typen. Ik voel me gewoon zo ontzettend schuldig. De dierenarts zei dat hij niet denkt dat als ik gebeld had, dat hij nog iets voor haar had kunnen doen. Aangezien het nacht was en hoe ze er aan toe was.. maar het gevoel blijft
ik zit ook telkens met gevoelens, heb ik het goed gedaan. Was ze wel gelukkig, wist ze wel dat ik van haar hield. Ik heb nog nooit een groot verlies meegemaakt deze gevoelens zijn compleet nieuw voor mij.
Reageren
