Dag allemaal,
Gisteren was ik aan het wandelen met mijn anderhalf jaar oude Sheltie toen ik bij een leeg losloopveldje kwam. We hadden er al een uur op zitten, het was warm en het veldje was leeg, dus het leek me een fijn moment om even wat water te drinken en haar los te kunnen laten snuffelen. Dat heeft ze een minuutje of tien kunnen doen en toen kwam er een jonge Duitse Herder (1 jaar oud) aan. Groot beest, zag er vriendelijk en nieuwsgierig uit, wel wat hoog in energie. Zijn baasje vroeg of ze erbij mochten en zo op het eerste oog leek dat best te kunnen, dus ik zei ja. Nasa is goed met andere dieren, speelt altijd leuk en laat eigenlijk nooit angstige signalen zien. Ze is soms voorzichtig, maar nooit bang.
Nou goed, die hond kwam binnen en zat wel redelijk hoog in zijn energie, en Nasa kwam onder het bankje zitten waarop ik zat. Achteraf gezien had ik toen al moeten ingrijpen, maar dat deed ik niet (het ging allemaal zo snel) en zodra de hond interesse in haar toonde, begon ze enorm te krijsen en te gillen, zoals ik haar dat nooit heb horen doen. Ze maakte zich helemaal klein onder me, begon te trillen en elke keer als de hond weer dichterbij kwam begon het gekrijs opnieuw.
De DH snuffelde en nodigde haar uit tot spelen en ik heb verder NIKS kunnen zien wat ertoe kon leiden dat Nasa bang werd, maar goed, er gebeurt natuurlijk van alles non-verbaal en ik kan het domweg gemist hebben. Het enige wat ik me kan bedenken is dat zij duidelijk aangaf niet benaderd te willen worden en dat hij, wellicht doordat hij nog jong is, niet doorhad dat hij haar ruimte moest geven.
Ik heb haar aangelijnd en uit de situatie gehaald. Ik wilde niet al teveel troosten uit angst dat ik haar angst zou bevestigen, maar ik wilde haar wel beschermen. Toen ik besloot het veldje te verlaten (dit was dus minder dan 5 minuten nadat de andere hond was binnengekomen) zei het baasje van die andere hond: “ja, maar ze moet het wel leren, hè?” waardoor ik me begon af te vragen of ik nou fout bezig was. Maar toen bedacht ik me dat ik mijn lieve meisje in een situatie bracht waardoor ze zich extreem oncomfortabel voelde en dat ik haar niet wilde dwingen in die situatie te blijven zodat ze maar zou leren dat die Duitse Herder geen kwaad kon. De angst zat gewoon té hoog. Verder speelt ze heel graag met andere honden, óók met grote honden, dus het is voor mij een raadsel waar deze heftige reactie vandaan kwam.
Ik heb eigenlijk twee vragen aan jullie:
1. Ik begrijp dat het moeilijk oordelen is vanachter een computerscherm, maar hebben jullie wel eens zo’n zelfde ervaring gehad en wat kan de reden ervoor geweest zijn?
2. Heb ik zo wel goed gehandeld? En zo niet, wat kan ik de volgende keer beter doen?
Dankjewel alvast!
Liefs, Lotte en Nasa


Reageren






), een soort van schuin. Remi zo dicht mogelijk bij de schutting, een van mijn schouders ook, zodat ik de enige kant waar ze op konden springen ik hen kon zien en mijn been omhoog kon gooien. Ze konden niet bij haar billen of mijn rug komen vanwege hoe ik stond. Mijn hond voelde zich toen ik er eentje niet ver genoeg weg hield toch wat bedreigd en begon te grommen, gelukkig kwamen de twee baasjes hun honden toen al halen. Zodra ze hen allemaal vast hadden, ben ik weggelopen, en zette haar 2-5 meter verderop weer op de grond, en ze liep door alsof er niets gebeurd was.
Ze kunnen bij haar poten zonder echt op te hoeven springen, en als ze op hun achterpoten staan kijken ze haar recht in de ogen.