" Ik zou het navragen bij die kliniek. Wij zijn een hond kwijtgeraakt aan een geknapte tumor. Het was er wel een op de milt, ik weet niet hoe snel andere tumoren knappen en of deze dan erg bloeden of niet. Volgens mij staan milttumoren daar namelijk om bekend. Wij hadden haar niet beperkt, en waarschijnlijk is hij geknapt nadat ze achter haar tennisbal gerend heeft. Mijn ouders wisten niet dat ze beter rustig aan hadden moeten doen; ze dachten juist, haar lekker laten genieten van haar laatste weken/maanden, aangezien de klap die de gewrichten er door krijgen toch niet meer uit maakt. Ze was maar 8 en op de kanker na gezond.
Bij haar zat het al overal, longen, buik, etc., dus we hadden niet heel lang meer van haar kunnen genieten, maar nu raakte we haar kwijt nog geen week na de diagnose "
Natuurlijk willen wij als mensen de hond zolang mogelijk bij ons houden, dat is zonder meer een feit.
Maar stel dat je zelf die hond bent. Wat verkies je dan? Nog een paar maanden leven onder de pijnstilling door je van alles te laten ontzeggen? Of zoveel mogelijk plezier hebben (met pijnstilling) met het risico dat die paar maanden een week blijken te zijn? Ik zou zonder een seconde na te hoeven denken meteen tekenen voor het laatste.
Ik denk er zelf weleens aan; Wat zou ik doen als ik de diagnose ernstige, uitgezaaide, kanker zou krijgen? Zou ik de rest van mijn leven doorbrengen in ziekenhuizen, misselijk en beroerd door chemo en bestraling om mijn leven een maand te rekken? Of zou ik een bucketlist gebruiken en afwerken met als gevolg een snellere dood? Het laatste is dan mijn keuze.
Ik zou mijn hond dus heerlijk los laten lopen.