" Dit is inderdaad iets om over na te denken. Ik bedoel dit positief, je bijdrage/ervaring stemt tot nadenken, en van nadenken kan je leren.
Maar goed, nu ter zake en inhoudelijk: De Duitser verstond dus wel de taal van de Retriever, maar niet de taal van uw Bobby. De vraag is, wie communiceert er dan verkeerd? De Duitser, de Retriever of Bobby? Of is het niemand en spreken ze gewoon alle drie toch een andere taal? Of spreken ze alle drie een ander dialect, waarbij het dialect van de Duitser en de Retriever meer op elkaar lijken dan het dialect dat Bobby spreekt? Het zou kunnen hé, wij als mensen zien die "hondendialecten" (als ik ze even zo figuurlijk mag noemen) dan ook wellicht niet, tenzij de echte beroepsspecialisten onder ons. Ik zal even de vergelijking maken met mensendialecten (akkoord, je mag dieren niet vermensenlijken, maar ik wil gewoon even mijn punt extra verduidelijken): Nederlanders uit de provincie Noord-Brabant zullen Vlamingen uit de provincies Antwerpen/midden-Brabant en Vlaams Brabant beter verstaan dan Noord Hollanders en Friesen. Ik, wonende in de Antwerpse Kempen (zo'n 40km onder Breda) begrijp het Noord-Brabants echt prima, net als het "plat Antwerps of het plat Kempisch uit de Zuiderkempen terwijl het wel wat van elkaar verschilt allemaal. Maar als ik richting de Vlaamse Kust rijd en ik stop in Gent, in Brugge, in Kortrijk of aan de Belgishe kust zelf... van die dialecten snap ik helemaal niets, veel woorden begrijp ik helemaal verkeerd en zelfs hun gebaren versta ik niet altijd juist. Nochtans spreken we allemaal dezelfde taal: namelijk "het Nederlands". Kortom, is het dan echt zo gek dat niet elke hond elke hond verstaat, hoewel de hondentaal in principe universeel is? Is het dan echt zo gek dat Herders zoals (Mechelaars en Beaucerons zoals de mijne), Retrievers, Staanders (waarbij ik nu ook even de Duitse, de Vizsla en Ridgebacks reken) of Molossers als Rottweilers en Cane Corso's een ander dialect spreken?En dan een laatste vraag: Bij mensen is "taal" voortdurend in evolutie. "Taal leeft", wordt ook wel eens gezegd. Zou hondentaal ook evolueren? Honden leren de hondentaal deels uit de nest, deels uit socialisatie tijdens de opvoeding (als pup en als puber) en wellicht ook deels door hun opvoeder. Maar dat nest, die socialisatie gebeurt bij de ene hond totaal anders dan bij een andere hond. Sommige mensen schermen hun hond constant af voor de buitenwereld (alsof elke andere hond het grootste gevaar van de wereld is), anderen laten hun hond (ongeacht welke grootte of ras) in losloopgebieden maar op elke andere hond, (groot of klein, jong of oud afstormen), dit om maar de 2 extremen hierin te noemen. En er zijn er nog tal van omstandigheden (bv. nest in een kennel, buitenland, asiel, broodfokker, straathond), socialisatie/inprenting in huishouden of in schuur of buitenkennel,.... allemaal factoren die hondentaal misschien wel mee kunnen bepalen en doen evolueren? En leren honden dan taal van elkaar, als ze dat in hun puppytijd (inprentingsfase, socialisatiefase) te weinig hebben meegekregen? En zal een keeshondje dan van een Rottweiler iets qua taal kunnen leren of omgekeerd?? Allemaal goede vragen waar ik van géén enkele beweer dat het de waarheid is... maar ik durf deze vragen wel stellen, en ik vind dat ik deze vragen moet stellen om hierover tot goede en inhoudelijke antwoorden te komen. We zijn geen wetenschappers en professionele gedragstherapeuten, noch jullie noch ik... Maar ik ben wel heel benieuwd naar jullie antwoorden, vertrekkende vanuit jullie eigen ervaringen met jullie eigen honden. Het is wel handig om ras, leeftijd, hond al dan niet met rugzakje, enz... er even bij te vermelden zodat daarover al juiste en volledige info wordt gegeven zodat daar al geen misverstanden rond kunnen ontstaan.
Ik wens iedereen een fijne, beleefde, respectvolle en vooral leerrijke discussie toe! Hou het tof, er is al genoeg frustratie in de wereld in deze corona-tijd. #staysafe #staystrong "
Er is natuurlijk een groot verschil tussen hondentaal en mensentaal. Mensentaal wordt inderdaad aangeleerd, overgedragen van generatie op generatie en kan daardoor ook evolueren en van regio tot regio verschillen. Hondentaal daarentegen is aangeboren.
Je hoeft een pup helemaal niet te leren zich af te wenden, met zijn staart te kwispelen, zijn lip op te trekken of wat hij ook doet. Dit weet hij namelijk al van nature. Het grappige is dat mensen zelf ook zo’n natuurlijke, instinctieve lichaamstaal hebben. Als ik op iemand afloop en hij wendt zijn blik af, weet ik dat diegene geen contact wenst, of het nou een Belg of Nederlander is.
Honden kunnen wel afleren hun natuurlijke taal te gebruiken. Bijvoorbeeld een hond die te vaak heeft meegemaakt dat over zijn subtiele signalen wordt heen gewalst en pas met veel snauwen en uitvallen de ander weg krijgt, zal leren dat deze subtiele signalen geen zin hebben en veel sneller tot uitvallen over gaan. En een hond die altijd over de grenzen van een andere hond heen heeft mogen gaan en pas eindelijk eens stopt als hij de ander tot uitvallen heeft gebracht, leert dat hij geen rekening hoeft te houden met de subtielere signalen.
De vraag is dan natuurlijk waarom de hond überhaupt over de grenzen van de andere hond heengaat en niet ingaat op de signalen dat de ander dit echt niet wil.
Waarom doet een hond niet altijd precies wat de ander van hem verwacht? Waarom luistert hij niet altijd klakkeloos naar een wildvreemde hond?
Omdat het een intelligent, levend wezen is met een eigen karakter en emoties, al dan niet gekleurd door zijn ervaring en hij op basis daarvan reageert.
In het genoemde voorbeeld van de Duitse staande hond, hij was duidelijk niet blind, zag Bobby’s signalen dus prima, maar vond het veel te leuk er toch naar toe te gaan. Voor hem was het opjagen van een klein hondje dolle pret. En Bobby’s wanhopige pogingen hem van zich af te jagen konden hem toch niet deren en maakten het daarmee alleen maar leuker. De prikkel om er toch naar toe te rennen en zich lekker uit te leven op Bobby was daardoor groter dan de prikkel om te luisteren naar haar nee. Terwijl bij de Golden retriever de prikkel om te stoppen dus groter was. Misschien omdat de retriever meer indruk maakte, misschien omdat hij eerder geleerd had dat grote honden opjagen minder leuk afloopt. Wie zal het zeggen.
Dit verhaal is overigens al een paar jaar geleden gebeurd. Als ik nu dezelfde hond tegenkom, verwacht ik dat hij niet meer zo op Bobby springt. Die hond is inmiddels ook ouder, volwassener en heeft hoogstwaarschijnlijk minder de behoefte om op andere honden te springen. Daardoor zal hij eerder geneigd zijn wel te luisteren naar de nee van de ander.
Verschil in dialecten door jarenlange gerichte fok en handicaps in communicatie door ingefokte uiterlijke kenmerken zullen zeker ook een rol spelen. Maar in essentie is de basis gelijk. Alleen, honden reageren daar op hun eigen manier op, gevormd door hun eigen karakter en ervaringen.
3 doggies
) de mens. Tot zover de vergelijking hond en mens.
en Pieter, maak een discussie topic, ik zal serieus vanuit mijn eigen ervaring vertellen.
