Dank voor de wijze woorden Yo en Wilma....Ik heb al meerdere honden laten gaan maar die hadden een ernstige ziekte,2 honden kanker,1 hond hartfalen,1 hond doodziek maar bij Vigo is het totaal anders het is de eerste keer dat ik het soms echt niet weet.
Waardeer jullie reacties gegeven door ervaring enorm.
Je kunt niet meer reageren op deze vraag.
Monique wat een moeilijke periode hebben jullie. Je weet echt wel wanneer t tijd is. Of Vigo wel of geen pijn heeft is moeilijk te zeggen. Niemand kan je dat vertellen. Persoonlijk vind ik dat lopend poepen wel een aanwijzing als hij dat voorheen niet deed.
Ik duim voor een betere periode. Heel veel sterkte hoor.
Aangename temperatuur voor Bams...zou het heel graag zo willen houden, weet het je hebt het niet voor het zeggen....hier de hele dag bewolkt....met wat miezer, geen echte regen maar dan wel zuurstof in de lucht.....voor Bams ideaal om te wandelen/snuffelen....korte rondjes, wat meer dan dat het zo warm is.....toch na een dag of twee na de injecties van de anabolen , loopt ze beter en staat beter op.....mijn tweelingzus was er en, jee waarom al die kleden lijkt wel een uitdragerswinkel bij je, is waar.....maar zolang Bams er nog is zullen die kleden blijven liggen....
Kees ik had het over lopend poepen tegen de da,ik heb uitgebreid met haar gesproken en gevraagd of zij dit nog hondwaardig vond voor Vigo.
Zij denkt er precies zo over als Willemijn. Het is ook moeilijk hij komt met zijn botje,wil gekriebeld worden maar 5 minuten buiten en de tranen springen in je ogen.
Mijn broer kwam langs en hij vroeg bedachtzaam of ik erover denk om Vigo te laten inslapen,ik was niet boos om zijn vraag,ik begreep het dat hij die vraag stelde.
Mijn zoon denkt er anders over.
Ik heb nog een sprankje hoop dat het met rust misschien nog iets verbeterd.
Zeeman komt vlgd week thuis als er dan geen verbetering is,zullen we goede afspraken moeten maken.
Wat fijn dat je toch het verschil merkt met die anabolen.
Die reactie van je zus hihi ,die begrijpt dat niet.
Ja dat snap ik en je hebt ook gelijk om even rustig aan te kijken hoe t gaat na een periode van rust.
Dikke knuf hoor.
Het laatste stukje van het leven van je hond is enerzijds heel mooi en ontroerend om mee te maken, maar aan de andere kant heel hard.
Monique, dat snap ik goed wat je zegt, wachten tot zeeman terug is, en dan goede afspraken maken.
En wie weet krabbelt Vigo toch weer wat op, dat hij nog kan genieten van de rest van de zomer.
Willemijn, je zus Loes zou er onderhand aan gewend moeten zijn ha ha, wij snappen het precies als je vertelt over de kleden en waarom je dat doet.
Ik hoop het ook Sylvia dat hij weer opkrabbelt. Wat we wel van Bams en Vigo kunnen zeggen ,wat zijn die 2 taai ,die geven het ook zo maar niet op.
....., Zelf vertel ik niet al te veel over een groot verdriet van het zien bij je oudere hond de aftakeling.....Bams leeft in reservetijd, heel het nest is er niet meer....Bams zou niet oud worden werd er gezegd met haar OT...niemand kan dat dus voorspellen, ze is de laatste en de taaiste ...en tranen komen dat weet iedere eigenaar die er voor staat, ouderdom is geen ziekte, maar het doet pijn te weten dat er straks de tijd aankomt dat er afscheid moet worden genomen omdat het niet meer gaat, niet ziek, organisch in orde maar het is dan voorbij...helaas een hond wordt geen 20.....en iedere keer sta je er voor en iedere keer zeg je...geen hond meer , het afscheid ervan is hard...en iedere keer komt er weer een hond, jong of wat ouder...het laatste stukje moet je achter je laten, maar wie doet dat.... loes zei me gisteren nog, onthoud dat Bams een goed leven heeft gehad, zo waar maar zo cliche...afscheid nemen, wil je niet..en het komt toch iedere dag dichterbij.... Bams zal geen grote wandelingen meer maken, in het geheel niet erg, ze is tevreden hier, en kleine snuffelrondjes vind ze wel best zo, zelf geeft ze aan, tot hier en niet verder, dan maakt ze rechtsomkeer.....gaan we naar de blauwe stad dan zoek ik een bankje op, ga daar zitten en Bams komt bij me liggen...tevreden dat ze daar is....en als we naar het restaurant gaan voor wat lekkers, schiet op jullie, dan weet ze wel een sprintje te zetten en eet alles wat los en vast zit daar.... nog steeds de lieveling van het restaurant daar, ze krijgt van alles voorgeschoteld, van dikke bruine pillen tot tonijn...wie weet hadden ze dat over.... en bij thuiskomst, savonds geen honger meer, lekker uitbuiken en tevreden....het is niet alleen kommer en kwel als de hond ouder wordt, ben altijd trots als ze vragen hoe oud Bams is, en als ze dan horen.....woh, dat is oud voor zo,n grote hond , wat ziet ze er nog goed uit, maar Bams wordt mager , teerd in...niet al te erg ze moet het ook meenemen die 75 kilo.....afgelopen donderdag de anabolen gehad...nu over een maand terug...en als het eerder miet dan eerder, de arts zegt dat niet als die ziet dat Bams het einde naderd, de arts ziet Bams alleen daar, ik hier, maar een zetje door de anabolen ...heel goed...wie weet hoe oud ze wel niet wordt, gaan we maar van uit...
Mooi gezegd Willemijn en het is inderdaad niet allemaal kommer en kwel , onze honden hebben geen pijn,cru gezegd ze takelen gewoon af.
Maar het lijkt dat de band nu nog intenser wordt,je nog meer bewust geniet en ieder dag koester dat ze er nog zijn.
Het is zoals Yo zei,de angst om wat er gaat komen speelt ook enorm mee en dat moet ik ook af en toe loslaten om nog ten volle van Vigo te kunnen genieten,hij wil een vrolijk baasje en hoe krakkemikkig hij ook is....als ik hem uitlaat en ga zingen,zing zo vals als een kat dat vindt hij heerlijk.
Deed ik altijd toen Tosca er ook nog was,dan ging ik zingen en hun staartjes sloegen dan de maat,Vigo zijn staartje kwispelt niet meer als hij loopt maar dan zie je zijn vrolijke oogjes en gaat hij ineens een huppeltje maken,dat is het vrouwtje en zo ziet hij haar het liefst.
Altijd heel naar om er over te vertellen...alles is al in orde gemaakt voor Bams als ze gaat, met de dierenarts erover gesproken afgelopen donderdag van als....ik woon niet in de regio van de kliniek, maar wil dat als het zover is dat er een arts bij me thuis komt, Bams heeft roladers, dat moet een goede arts doen...die komt thuis dan...en weet er van dan...en ook wat er daarna moet gebeuren ook dat heb ik al geregeld, ik ben alleen, en dan moet ik geholpen worden om Bams waardig weg te kunnen brengen, gebeurd dus.....heel naar om hier er over te vertellen, maar ik heb ook een begrafenis polis....en heb er ook voor gezorgd dat als mij wat overkomt mijn honden verzorgd worden, en daar hoort ook dit stukje toch bij.....
Ga ik ook eens doen, hahaha, ik zing ook heel vals, loopt Bams opeens buiten te loeien, hahaha....je zegt het goed, genieten van iedere dag dat ze er nog zijn...pluk de dag.... ze voelen onze stemming aan, hier ook....
Blij dat je ook dit stukje bespreekbaar maakt.
Dat is mijn grootste angst Willemijn,ik weet echt niet wat te doen.
Vigo is panisch voor een da maar de praktijk kent hij en éénmaal op die tafel gaat het wel.
Maar als ik een da thuis laat komen zal hij ook panisch zijn,dan hebben we nog kans ook al zou hij half verlamd zijn dat we nog achter hem aan moeten lopen.
Vigo gaat echt niet rustig tegen mij aan liggen net zoals Tosca of hij moet er zo slecht aan toe zijn....
Wat is wijsheid wat is het beste voor Vigo,ik weet het niet.
Is hij ineens verlamd dan thuis maar is hij in zijn kop nog zo vitaal dan misschien gewoon een da bezoekje,hij weet niet wat er gaat gebeuren.
De da heeft een apart kamertje,dat gebeurt niet in de praktijk,een gewone tafel,lekker dikke dekens.
Komt tijd komt raad,het is van Vigo afhankelijk maar ik weet het echt niet.
Thuis als het zover is, een rustgevend middel geven, druppels op wat lekkers....en dan in alle rust de dierenarts thuis laten komen, op de grond gaan zitten...bij je nemen en de dierenarts zijn gang laten gaan ?.
Bespreekbaar maken van bet laatste stukje, tuurlijk moet dat kunnen, wij allemaal komen daar voor te staan, belevenissen van anderen die dit hebben meegemaakt, altijd welkom hoe ga je er mee om....het onderwerp is heel beladen, dat weet ik heel goed....Mijn Femme hiervoor, voor Bams, was ook 13 en op....ze was nog echt lichamelijk gezond, geen uitval van organen.... dierenarts laten komen en op een afstand heeft hij gekeken hoe ze er aan toe was, daarna even een kort lichamelijk onderzoekje, ik had het goed gezien, niets te vroeg ze had al lympheknopen....ook Femme had roladers, het heeft drie kwartier geduurd, eer ze ging, voor mij vreselijk maar voor Femme geen probleem, ze lag lekker bij me en vond alles wel best, uiteindelijk deed de narcose haar in diePe slaap vallen en even later was ze er niet meer....
..
Och toch dames, ik weet hoe het voelt, echt waar, heb het ondervonden, maar ben zo blij dat ik Faro in ons leven heb gehad, ook de slechte dagen, niet slapen, zorgen, niet poepen, klysma's, om de dag was het zo vreselijk spannend, maar ja, Faro was nog zo blij, en dan de dag dat het niet meer kan, gescheurde milt.
Vreselijk, maar ik moest aan Faro denken, misschien had ik hem wel een week in leven kunnen houden, maar zijn laatste rondje foto's, daar zie je, hij was op, zijn ogen spreken boekdelen, en dan ben ik maar blij dat we het gedaan hebben.
En met Vigo die zo bang is, een kalmerend middel geven voordat de arts aan hius komt, dat zal iets schelen, juliie weten bij Faro ging het helemaal fout, dat vond ik zo erg, hij had beter verdiend, maar ja, allemaal omstandigheden, dierenarts waar je vertrouwen in had was er niet, eigen dierenarts met Pensioen, en dan komt er een lomperd, ik probeer er maar niet meer aan te denken.
De tijd die hij bij ons door bracht was prachtig, zowel voor ons en voor Faro, nu kijk ik met liefde terug op de tijd, en ja, ik mis hem nog elke dag, maar zoals Willemijn zei, ze worden geen 20, oud is oud, en daar hoort de dood ook bij, maar voor dat het zo ver is, kan ik alleen maar zeggen, geniet bewust van je dierbare hond, meer kan je niet doen, je hond voelt de liefde wel, dus ook voor hem fijn..
Maar wel belangrijk dat je van te voren al weet hoe en wat je wilt, niet leuk om over na te denken, maar meer kan je niet doen..
Ik leef echt mee met jullie hoor, ik weet wat het is..
Bij Tosca ging het zo,haar favoriete da,die ik nog mis...kwam binnen,ze ging hem vrolijk begroeten. Ze was nog fit,Vigo wilde alle aandacht.
Ik heb hondensnoepjes in mijn hand genomen,Vigo stond rechts,Tosca links.....tijdens het geven van een snoepje,kreeg Tosca haar eerste prik,ze piepte even,dat deed pijn,zij was niet zo flauw,ze keek wat doen jullie nu,ze ging even weg en ik riep haar,ik zat op de grond en ze kon nog net bij mij komen.....Tosca werd ingeslapen en Vigo lag aan de andere kant bij mij.
Op het moment dat ze haar laatste adem uitblaasde schrok Vigo verschrikt op en liep naar de andere kant van de woonkamer. HIj kwam terug even snuffelen en het was goed....en toen brak ik.
Had mij voorgenomen om rustig te zijn,alsof alles normaal was,snoepje,kroelen en godzijdank is dat mij bij Tosca gelukt.
Het was een mooi afscheid op die pijnlijke prik na.
Een verdrietig topic, maar we ontkomen daar niet aan, bespreekbaar maken van de oudere hond...wat te doen...en welke maatregelingen treffen als het zo ver is, een zieke hond is heel wat anders, net zo erg, geen misverstand...een oudere hond die aan het aftakelen is, niet ziek is en wij moeten dan toch een beslissing nemen.....niet makkelijk, en je miet het dan uit handen geven, een hartaanval zou zo mooi zijn maar zit er bij Bams niet in, een goed en sterk hart.... Bams is nog steeds vrolijk vooral als haar verwenmiddagje er aan komt of haar zwemmen, denk maar niet dat Ogin haar tuigje om mag, hahahaha, gaan ze samen mee dan staat Bams vooraaan, en daar geniet ik echt van...maar de thuisreis kan ik zien dat ze echt heel moe is...
Meer kan je toch niet doen Willemijn, je doet er alles voor om Bams leven nog aangenaam te maken, en het is niet erg als ze minder willen lopen.
Nu het wat koeler is gaan we nog een paar keer per dag aan de wandel met Bams..... waar ze blijft staan om te snuffelen, al is het die hele spriet of boom, ik pas me aan, hahaha...kom ik iemand tegen doe ik net alsof ik gek ben, het is geen reu die tegen iedere spriet haar poot op tilt, dat denken ze wel, ik zie ze kijken, hahahaha...wanneer ze uitgesnuffeld is en loopt naar de andere spriet, ik sjok wel achter dr aan en zo heeft ze gauw een half uurtje de wandeling gemaakt....en zijn we niet eens heel ver weg geweest...en thuis denkt Bams dat ze een fikse wandeling heeft gemaakt, lekker tevreden, tot een volgend keer....
Straks zit ik voor de tv, op de grond, voetbal, met aan iedere kant een hond die begerig kijken naar de bak met aardbeien, eerlijk wordt die gedeeld....en dat wil Bams zeker eten, en als het etenstijd is...dan voer ik haar, ze moet op krachten blijven en zeker mag ze verwend worden maar de kvv moet ze opeten....heb ik ook nog met de arts besproken, het zal nimmer meer veranderen het eetpatroon van Bams...en voeren is dan een goede keuze....
Oh maar dat doe ik met Sam ook wel hoor, als mijn rug weer eens niet mee werkt dan doen we een snuffelronde, en Sam word er nog moe van ook..
Is wennen met Bams , die heeft nooit gesnuffeld, Ogin vanaf pup, en nog, maar Bams nooit daar liep ik altijd een flinke tien kilometer mee of een zwempartij, en snuffelen deed ze niet, ook niet als ze los liep, daarentegen heb ik dat wel geleerd van Ogin dat er gesnuffeld moet worden....
Hoop de oudjes nog lang mogen blijven Monique en Willemijn als ik dat lees doe mijn hart zo pijn queenie is ook ingeslapen thuis op mijn benen en in mijn armen die laatste prik ze kroop echt dicht bij mij maar we zijn blij ze oook yo oit gekend te hebben dat is bij allen zo die van dieren houd ook yo weet dat en allen
Ook jij weet wat het is Nadine, een oudere hond...tuurlijk een heerlijk leven bij je gehad maar ooo dat gemis en het afscheid wetend.....
Nadine door dit topic komen de herinneringen aan onze andere hondjes boven is best een beetje verdrietig maar het geeft ook aan hoe diep ze nog in ons hart zitten en dat zal nooit veranderen.
Ja Willemijn het is altijd hartverscheurend en toch hebben we mooie herinneringen aan hun ik wens jullie nog heel lang bij jullie lieverds samen
Ja Willemijn het is altijd hartverscheurend en toch hebben we mooie herinneringen aan hun ik wens jullie nog heel lang bij jullie lieverds samen
Je kunt niet meer reageren op deze vraag.
3 doggies
