Ik weet nog toen ik een jaar of 12, misschien 13 was dat we met de witte herder van een vriendinnetje gingen wandelen.
Kende deze hond vanaf pup af. Altijd mee naar de hondenschool geweest, luisterde perfect! Ontzettend sociaal, loslopen, spelen met andere honden. Echt de ideale gezinshond.
Anyway, we lopen hetzelfde rondje wat we altijd lopen. Op de grote weg achter ons huizenblok kreeg een vrachtwagen een klapband, ken je dat geluid? Yara schrok, schoot naar voren en de riem schoot uit mijn vriendinnetjes hand.
Ze rende weg, de straat over en wordt voor onze ogen geschept.
Het was niemands schuld, wij waren grote meiden, mijn vriendinnetje liep iedere dag met Yara maar waren hier niet op voorbereid. Toch na al deze jaren staat dit beeld nog op mijn netvlies gebrandt.
Ik hoor de knal, zie Yara de weg over schieten en hoe de grijze volkswagen golf haar schept. Iedere seconde herinner ik me. Want we stonden stil, met onze mond open proberen te beseffen wat er net gebeurd was. En ik weet dat ik maanden lang heb gehuild. Hoe schuldig wij ons voelde, hoe schuldig onze ouders zich voelde.. niemand kon er iets aan doen!
Het heeft niets te maken met je kracht of met je kennis. Het gaat om het gevolg van datgene wat er kan gebeuren.
Zoiets is al heftig voor een volwassenen, laat staan voor een kind.