In al die jaren dat ik honden heb, heb ik het volgende nog nooit meegemaakt!
We gingen gisteren wandelen naast een rivier, komt er een vrouw aan met een jachthond. Wij lijnden onze honden aan (doen we altijd als er andere mensen komen, ook omdat één van de onze niet zo vriendelijk is naar andere honden toe) en wachtten tot mevrouw haar hond aanlijnde ... niets... we wachtten nog even, weer niets. Ik roep naar de mevrouw of ze aub haar hond wil aanlijnen, die was ondertussen steeds dichter gekomen en had Niké (de boze) in het oog, nog steeds geen reactie.
Als mevrouw nog dichterbij komt, is haar hond bij Niké, mijn man schermt Niké af, de hond volgt hem natuurlijk. Ik roep naar die mevrouw of ze haar hond kan aanlijnen, minder vriendelijk nu. Ze zegt : "dat kan ik niet" en gaat verder met de lijn in de hand. Ik vraag haar nog een keer om haar hond aan te lijnen en zeg dat Niké niet hondvriendelijk is, ze zegt gewoon : "neen"! en wandelt verder terwijl mijn man nu naar de hond schopt met een grommende Niké aan de lijn.
Mevrouw is ondertussen al een meter of dertig van ons verwijderd en de hond is nog steeds bij ons, ik roep en je hond dan? Waarna ze even omdraait en de naam roept van de hond.
Die is dan uiteindelijk weer verder gegaan na nog wat aandringen.
We wandelen altijd in een lus, dus aan de overkant komen we haar weer tegen, ik had me voorgenomen om nu écht wel kwaad te zijn en haar even de waarheid te zeggen, ze was echter slimmer nu en ging door een weide in een grote boog om ons heen.
Ik begrijp écht niet dat ze haar hond weigerde aan te lijnen om ons te passeren ook na mijn waarschuwing over Niké, maar dan de volgende keer toch maar door een wei ging. Onze Niké had haar hond ernstig kunnen verwonden en die dwaas had, zo leek het, écht niet door dat Niké woest was...
Ik vraag me af wat we nog meer hadden kunnen doen...


Reageren












Tja dan zeg ik ‘meenemen’. 


