Annelies (gast)
Oudejaarsavond 2009.
Mama, papa en mijn broer gingen nieuwjaar bij de zus, en haar gezin, van mama vieren. Ook Milo, onze mooie border collie van 8 maaanden oud, mocht mee!
Ik gaf m'n kleine Milo een dikke knuffel en zei "tot morgen lieve jongen!" Ik had er een raar gevoel bij, weet niet waarom.. een voorteken?
Wat haat ik afscheid nemen!
Ik ging nieuwjaar bij vrienden vieren. Rond kwart na 5 kwam ik thuis. Het eerste wat ik deed was naar de kelder gaan, daar waar Milo altijd sliep. Ik wou hem een gelukkig nieuwjaar wensen en slaapwel zeggen. Maar Milo was niet op zijn vertrouwde slaapplekje. hmm, raar... Ik kwam terug naar boven en zag dat mijn broer van de trap naar beneden kwam. hij zag er slecht uit. Ik dacht "ja die heeft een kater". Toen ik hem vroeg waar Milo was mompelde hij wat terwijl hij de living in wandelde en vroeg me even te gaan zitten. Ik herhaalde mijn vraag een paar keer, "Waar is Milo?" Toen zag ik dat mijn broer tranen in zijn ogen kreeg. Hij zei "Hij is er niet meer". Volledig in paniek en overweldigd door emoties bleef ik de vraag herhalen "WAAR is Milo?" "WAAR is mijn lieve jongen!" Ook mama en papa kwamen naar beneden, zij hadden nog geen oog dicht gedaan sinds het voorval.
Milo was fel verschrokken van het vuurwerk om 12u. Hij werd hysterisch en mijn familie dacht dat het misschien goed zou zijn hem even naar buiten te halen, zodat hij dicht bij zijn baasje kon zijn. Dan zou het misschien minder erg zijn. Maar, in tegendeel, begon Milo nog feller te panikeren en heeft zich weten los te krijgen uit het harnas dat hij aan had. Milo zette het op een lopen en bleef maar lopen, de straat op. Mijn broer rende er als een gek achteraan en riep voortdurend "Milo!" "Milo kom terug!" Milo draaide zich om en liep recht in mijn broer zijn armen, waar hij ineenstortte.. Eens Milo terug naar binnen gebracht heeft papa hem nog proberen te reanimeren, maar het was al te laat, Milo was heengegaan... 
Rond half 1 's nachts stond mijn papa een grafje te graven in de tuin voor onze Milo.
Ik kan nog altijd niet geloven dat Milo er niet meer is. Zo'n super lieve hond! Het zonnetje in huis!
Hij kon een glimlach op onze gezichten toveren, ook als we ons wat slechter voelden of als alles even een beetje tegenzat.
Het gemis is groot!
Er komt nu opnieuw een border collie in ons gezin. Ik had er eerst mijn twijfels over, "Het is niet Milo".
Neen, Milo komt niet meer terug. Maar de nieuwe puppy zal zeker een grote leegte opvullen en we zullen er evenveel van houden als we van Milo houden!
In onze herinneringen zal Milo altijd blijven bestaan!
Altijd zullen we van je houden! Nooit vergeten we je lieve Milo!
Mama, papa, Tim, Annelies
