" In het buitenland moet je dan wel een weblink naar de database erop zetten, als je een hond scant komt namelijk alleen het nummer eruit, maar zie je verder geen gegevens. Nummers moet je opzoeken in een database. En je moet weten welke. Je hond staat niet in een Oostenrijkse database. Het nummer alleen geeft ook niet altijd aan uit welk land het komt. Dus weet je als buitenlander niet in welke database je moet gaan zoeken naar en chipnummer - en heb je zelfs kans dat het gelezen wordt als 'ongeregistreerde chip', wat een enkeltje asiel kan betekenen.
In Spanje heb je bijvoorbeeld al het probleem dat iedere provincie of regio een eigen database is en geen centraal systeem. Een hond uit Catalonië die in Andalusië wordt uitgelezen, kan dus niet zo makkelijk worden terugbezorgd bij de eigenaar omdat men slecht toegang heeft tot de andere databases... Als je +31 erbij zet, en de database/weblink op een stukje leukoplast zet zoals Willemijn suggereert, heb je meer kans dat ze je snel kunnen vinden. "
Klopt. Niet in alle landen is chippen ook echt ingeburgerd dus niet overal zullen ze meteen naar een chip zoeken.
En als ze er dan naar zoeken dan is de kans groot dat ze niets met het nummer kunnen.
Ik heb voor Elsa voor de vakantie (GB) een penning laten maken. Gegrafeerd dus blijft leesbaar ook na een duik in het water. Met zo'n sleutellabel loop je het risico dat de inkt gaat lopen als die nat wordt.
Daar staat aan de ene kant op:
Elsa
The Netherlands
En aan de andere kant de mobiele telefoonnummers van zowel mij als mijn vriend met landnummer.
Meer vind ik eigenlijk niet nodig. Fijn als ze haar naam weten en handig als ze ons kunnen bellen. Mochten ze op het idee komen haar chip uit te lezen dan weten ze dat ze uit Nederland komt. Aan dezelfde ring komt ook haar rabiëspenning.
Overigens neem ik ook nog een Engelstalig vest mee om te voorkomen dat ze op drukke plekken steeds aangehaald wordt of mensen contact met haar zoeken.
Working dog in training
(afbeelding verbodsbord aaien)
No touch
no talk
no eye contact