Nu bedenk ik me ook wat over dikke honden.
Gisteren was er op het losloopveld iemand met een vreselijk dikke labrador. Eerst viel het mij niet op (anders had ik er wat gezegd), ik zag het pas toen ik het filmpje aan het terug kijken was (er was een hele grote groep honden en ik wilde Penny leren ze allemaal te negeren, dat deed ze geweldig dus ik ging filmen).
In het filmpje hoor ik de eigenares er ook over praten. Volgens haar was die hond niet aangekomen (terwijl ik echt heel duidelijk verschil zag, er was zeker een halve kilo bij gekomen) en ze deed er heel erg makkelijk over. Dat snap ik gewoon echt niet, je wilt je hond toch gewoon gezond hebben? Die hond had er ook duidelijk last van, moeilijk lopen en moeilijk ademen. Uiteindelijk zei er nog iemand dat die hond juist was afgevallen. Het is maar goed dat ik dat eerder niet hoorde want dan moest ik waarschijnlijk heel hard lachen.
Er is hier ook een vrouw van een Jack Russel kruising. Die hond is ook echt dik, gewoon een worst met pootjes. Hij is veel jonger dan Penny, maar gedraagt zich totaal niet zo. Hij is nooit enthousiast (maar dat is die eigenares ook niet echt volgens mij), wilt niet lopen en gaat al helemaal niet rennen. Dat terwijl Jack Russels normaal juist zo actief zijn.
Penny is nu 9 en als je haar ziet lopen zou je het niet denken. Ze heeft vorige winter pas geleerd om naast de fiets te lopen en doet dit sinds kort om de 3 dagen met plezier en op hoog tempo. Ze loopt regelmatig 's ochtends 4 tot 6 kilometer en rent een groot deel omdat ze het leuk vind. Dagelijks oefen ik commando's en train ik met haar. Ook hou ik haar perfect op gewicht.
Ik vind het zo sneu dat de meeste honden op haar leeftijd (die verder gezond zijn, honden die dan echt ouderdomskwalen hebben is anders) niet die aandacht krijgen. Ik ben er van overtuigd dat dat soort honden sneller ouder worden en zich ouder gaan gedragen.
En mijn grootste frustratie van een langere tijd:
de mensen verderop in de straat met hun twee labradors. Laats heb ik een nogal apart verhaal over hun gehoord. Ze kregen hun eerste labrador als afgekeurde hulphond. Het ging een paar jaar goed, hond kreeg beweging en aandacht. Na een paar jaar was het saai en liep de hond alleen nog maar één, soms twee keer naar de overkant van de straat om te plassen. Die hond is nu oud en die eigenaren dachten dat hij snel dood zou gaan. Ze meldde zich voor een nieuwe hond aan, vervolgens was er al een beschikbaar. Toen besloten ze die maar te kiezen (alsof het een product is).
Het was een echt prachtige zwarte jonge labrador, heel mooi slank en perfect gebouwd. Ik werd gewoon jaloers (ik hou van hele slanke labradors). Die kreeg twee weken veel aandacht en beweging, na die twee weken stopte het. Die hond mag nu ook elke dag naar de overkant van de straat en niet verder.
Ik wordt er zo verdrietig en gefrustreerd van. Hij ziet er zo geweldig uit, lekker druk en enthousiast. Ik wil zó graag een eigen hond erbij die zo is, zo enthousiast, jong en druk. Ik vind het echt zo oneerlijk dat zij er een hebben en er niets mee doen en dat ik er zo een wil (jonge enthousiaste hond, niet perse labrador) waar ik héél veel mee wil doen en dat ik er niet een krijg...
Reageren
Deze week werd Senn bestormd door een herder, 2 chiwafwafs (die grote sul van mij had de oortjes in de nek), loslopende bernen sennen die naar hem ging sneppen, vanavond weer tot 2x toe honden los die op hem af kwamen. Als ze nou andere honden negeren moet je het allemaal zelf weten maar nondejus.. als dit dagelijkse kost is dan moet ik geloof ik iets puntigere schoenen gaan aantrekken. 
