Grapje, natuurlijk!
Maar... help! Eergisteren is Louie (JRT, reu) precies 6 maanden geworden en alsof de klok er gelijk op staat.. Waar is mijn lieve pup gebleven? ;-) Louie is opeens angstig voor de "normaalste" dingen, slaat veel aan naar voorbijgangers (voorheen niet), lijkt alle commando's te zijn vergeten, is ontzettend aan het drammen en heeft heel fijn een stuk van het behang eraf getrokken. Is dit dan puberteit? Oei!
Trainer op puppycursus gaf aan dat het inderdaad puberteit kan zijn, de hormonen gieren en z'n hersentjes groeien. Kan 'ie helemaal niks aan doen. Snap ik, natuurlijk! Maar ben wel heel benieuwd naar jullie tips om Louie zo goed mogelijk door deze periode heen te loodsen. Want, negeer je de angstige reactie, ga je dingen juist uit de weg of niet? Zelfde geldt voor blaffen/aanslaan. Ik negeer het nu voornamelijk, of roep 'm bij me, laat 'm zitten en beloon dan. Hij blijft dan nog een beetje grommen, of tóch nog even een blaf.
Fokster gaf overigens aan dat ze niet heel erg in puberteit gelooft, maar meer in het verslappen van het baasje. Ze gaf aan dat de hond de baas wilt zijn, en op deze manier je grenzen aan het opzoeken is. Touwtjes weer even strak in handen. Wat natuurlijk sowieso goed is.
Ben heel benieuwd naar jullie tips, ervaringen, streken en inzichten! :-)


Reageren
. Terwijl ze er voorheen nooit geen aandacht voor had.





"

