" Dat is heel fijn om te horen. Dat is namelijk ook exact hoe ik er over denk. Ik ben niet zo van het voortrekken en het hele rangorde gedoe. Ik ben heel simpel: Je moet je gedragen, er wordt niet geknokt. Rust en respect worden beloond. Mijn eigen gevoel zegt dat Kaylo daar een voorsprong in heeft, hij is relaxed en weet hoe het hier moet. Hij krijgt eerder toestemming om te mogen gaan omdat hij zich kalm houdt. Zo eten ze beide ook in rust, ze eten gescheiden van elkaar en als je klaar bent mag je niet de bak opzoeken van de ander. Ik woon nog thuis en vooral mijn moeder schrikt van haar gedrag. Met een paar weken zijn het vast maatjes maar ze moet gewoon nog leren wat er van haar verwacht wordt. "
ik denk er net zo over, goed dat jullie het ook zo zien en het allemaal goed begeleiden, met rust en regelmaat zal ze vanzelf wel in haar ritme komen, naar Kaylo en jullie toegroeien, en weten waar ze aan toe is. Dan heeft ze daar houvast en zekerheid aan.
Kan me wel voorstellen dat je moeder schrok hoor. Maar van Tika is het ook ergens logisch, ergens zijn in een relatief kleine, onbekende ruimte, met onbekende mensen en een hond, geen kant op kunnen, veel nieuwe indrukken, dan kan het al snel tot een uitbarsting komen. Ik weet nog dat ik in het begin niet eens dicht langs Lola heen kon lopen zonder dat ze begon te grommen. Steeds maar weer moest ze gerustgesteld worden en moest ik haar vertrouwen winnen.