Trots, trots, trots! Malti en Linda

Een beetje een laat bericht, maar beter laat dan nooit: Malti en Linda (nu Mimi) zijn in april een jaar geworden

Dus ik vond het wel tijd voor weer een korte update. Wat ik heb gehoord van de eigenaresse van Linda gaat het goed met haar, ze krijgt geen pijnstilling meer, maar de pijn is niet terug gekomen! Dus heel fijn dat dit uiteindelijk zo is meegevallen. Ik ben in april in Nederland geweest en heb ook even lekker met haar gewandeld, ze vond leuk om me weer te zien, maar vond het erg raar om haar 'broer' Heppie thuis te laten en ze was erg blij hem daarna weer te zien, dus ik denk dat ze zich erg thuis voelt
Natuurlijk was dat een mooie gelegenheid nog wat fotos te maken.

Met Malti gaat het super. Ik ben zo gek op hem, hij maakt me vaak aan het lachen, hij is super gezellig en vrolijk. Hij slaapt graag in de vensterbank (hij is opgegroeid met katten en denkt wat zij kunnen kan ik ook.. ) en overziet zo de buurt en voorbijgangers staan vaak stil om hem te bewonderen. Hij is pas een weekend mee geweest alleen met mij naar Hongarije, in een hotel en hij deed het keurig, de hele dag mee op stap, snachts rustig slapen in een vreemde omgeving. ALleen bij de grens vond hij het nodig even flink tegen de douane tekeer te gaan toen die de auto controleerde Dat werd niet echt in dank af genomen.. maar goed, gelijk had hij want we hadden veel te lang moeten wachten

Met Noah samen gaat het ook goed. Malti is helemaal gek op hem, Noah inmiddels ook een beetje op Malti.. Waar eerst Noah altijd het initiatief nam op de wandelingen, volgt nu steeds vaker Noah Malti. En Malti kan rennen.. Gelukkig hebben we hier de ruimte, vaak zie ik nog maar een stipje van hem als hij het eenmaal op een rennen heeft gezet. Gelukkig luistert hij goed, of misschien beter gezegd goed genoeg want hij weet goed wat hij wil en niet wil.. Maar hij zou nu volop in de pubertijd moeten zitten en daar merk ik weinig van. De enige die hier pubert is Noah, maar dat doet hij al zn leven lang Meestal moet ik aan het eind van een wandeling wachten tot Noah weer mee naar huis wil, terwijl Malti al keurig in de auto zit.

Auto's, fietsers, vreemde mensen op straat die tegen hem gaan praten en geiten zijn nog wel dingen waar hij graag tegen tekeer gaat. Maar gelukkig kunnen we dat hier redelijk goed vermijden. Als we ooit weer in Nederland gaan wonen moeten we daar wel flink aan werken, maar hier in Oekraine is het niet altijd verkeerd om een beetje een waakse hond te hebben. Hij doet alles sowieso gewoon graag met geluid.. Als we gaan wandelen gaat hij joelen van blijdschap. Als hij vindt dat ik uit bed moet komen heeft hij zn enthousiasme blaf, als hij moet plassen heeft hij een piep blaf en tijdens het spelen gromt hij erop los.

Inmiddels is het geen korte update meer trouwens. Tijd voor fotos:

Mijn knapperd <3



Mooi meisje <3



Oh wat zijn we braaf



We can fly!!





En dan te bedenken hoe mini ze waren, is zo snel gegaan..

Smelt... <3

Dank jullie wel voor de leuke reacties!