Na lang twijfelen heb ik toch besloten hier een topic over te openen. Voor de hele lap tekst wil ik eerst zeggen dat dit Mara’s enige probleempuntje is en het waarschijnlijk veel erger overkomt dan het is, omdat ik op het moment van schrijven een beetje emotioneel was. (alvast excuses voor alle spelling- en grammatica fouten) Ondanks dit is Mara eigenlijk altijd een vrolijk hondje dat overal blij mee is en zorgt voor een hele vrolijke sfeer in huis al komt het misschien hieronder niet zo over.
Al ruim een jaar zijn wij aan het proberen om Mara’s blaffen een beetje onder controle te krijgen en te proberen om te zorgen dat ze wat lekkerder in dr vel zit( de laatste maanden), maar aangezien we weinig tot geen vooruitgang zien ik dat hier nog mensen zijn die advies hebben. De problemen zijn niet al een jaar ‘zo erg’, maar wij merken wel dat het de laatste maanden steeds erger wordt. Ik zal vooral praten over blaffen, omdat dit Mara’s manier is om zichzelf te uiten.
Wij denken dat er een aantal redenen zijn waarom Mara blaft en ik denk dat de meest belangrijke is dat Mara het moeilijk lijkt te vinden om rust te krijgen. Als er iets gebeurt of er een geluidje is staat Mara gelijk op en komt ze het meteen vertellen. Ze is nerveus en je voelt haar hartje kloppen en wordt moeilijk weer rustig. Ze vindt het moeilijk om stil te zitten en gewoon rustig te gaan liggen. Ze blaft vaak als reactie op geluiden en plotselinge gebeurtenissen. Dit was als pup ook al zo, maar toen blafte ze, kwam ze naar je toe en werd ze rustig. Tegenwoordig duurt het heel lang tot ze rustig wordt en zien we dat ze er gestrest door raakt.
Mara vindt het moeilijk om helemaal alleen te zijn en heeft veel steun aan de aanwezigheid van Mila en/of ik. (dit is vanaf het begin al zo geweest) Ze wil dat iedereen bij elkaar blijft en als er iemand weggaat vind ze dat moeilijk. Als ik wegga blaft ze vaak, maar als ik na een minuut terugkom omdat ik bijvoorbeeld iets vergeten ben is het helemaal stil in huis. Als ik langsloop en naar binnen kijk ligt ze gewoon op de bank of is ze aan het spelen met Mila. Helemaal alleen zijn kan ze niet goed. We hebben meerdere keren geprobeerd dit op te bouwen en het ging uiteindelijk redelijk goed, maar sinds we verhuisd zijn, zijn we weer terug bij af. Dit is geen ramp, want ze hoeft zelden helemaal alleen te zijn, maar ik vind het wel een belangrijk punt om te noemen, omdat het iets zegt over haar persoonlijkheid.
Het is duidelijk dat Mara heel veel emotie voelt en dit er ook uit blaft/piept. Of ze nou blij, bang, of verdrietig is: Het komt eruit door te blaffen. Op dit soort momenten wind ze zich helemaal op en maakt ze zichzelf nog blijer, bozer, angstiger.
Wanneer we buiten zijn reageert Mara direct op alles wat ze ziet door te blaffen. Eerst deed ze dit heel zelfverzekerd en enthousiast, want alles was leuk, maar de laatste tijd blaf ze op verschillende manieren:
- Meestal is het waaksheid. Ze hoort iets en geeft meteen een reactie. Dit hoeft niet negatief te zijn
- Ze wil graag dat honden of mensen zien dat ze er loopt, omdat ze graag aandacht wil. (en wil er naartoe)
- Ze blaft om een plotselinge verandering in een situatie en weet niet goed wat ze er mee moet
- Ze is onzeker en blaft omdat ze de aandacht wil krijgen. Ze wil er dan ook naartoe, maar vindt het eigenlijk ook heel spannend.
- Ze ziet iets waar ze blij van wordt
- Zonder reden. Ze kreeg gewoon opeens het gevoel dat ze moest blaffen.
Het gekke is dat ze in gelijke situaties niet altijd hetzelfde reageert. Zo kan het zijn dat er drie wielrenners langsfietsen en ze bij de ene bijna op schoot wil springen, de ander compleet negeert en de derde van de fiets probeert te blaffen. Als ze eenmaal is begonnen met blaffen krijg ik op geen enkele manier de aandacht terug, terwijl ze wanneer ze niet aan het blaffen is bijna perfect luistert. Wat niet helpt is dat ik in deze (en in andere gevallen) regelmatig tegen haar aanloop, omdat ze opeens een andere richting op loopt of stil blijft staan.
In huis blaft ze alleen als er plotseling iets verandert, of wanneer ze een hond of persoon langs ziet fietsen/lopen, maar ook weer op sommige wel en andere niet. Ze is 99,9% van de tijd stil.
De volgende dingen hebben we geprobeerd om verbetering te krijgen:
- Ondersteunen en proberen haar rustig te krijgen
- Proberen haar af te lijden met eten/praten als ik verwacht dat er iets gaat gebeuren
- De situatie veranderen naar één die ze kent (Door bijvoorbeeld mijn toon heel enthousiast te maken en de zit-af-blijf-touch combinatie te doen of een spelletjes te doen. Dit werkte eerst heel goed.)
- Haar naam zeggen voor ze iets ziet of voor ze begin te blaffen
- Om te draaien voor, of als ze begint te blaffen
- Doorlopen en haar de kans niet geven om te blaffen zich druk te maken
- Bij het blaffen uit enthousiasme soms streng zijn. In deze gevallen kijkt ze vaak wel op, maar gaat ze weer verder. Haar enthousiaste geblaf zorgt vaak voor teleurstellingen, want dan mogen andere honden bijv niet met haar spelen
- Naar een omgeving met minder prikkels gaan
- meer of minder lopen, hersenspelletjes etc.
Of ze alleen loopt of met Mila loopt maakt geen verschil. Ik probeer altijd rustig te blijven, maar vind het erg moeilijk. We zijn er al zo lang mee bezig en ik wordt er een beetje moedeloos van, omdat we er al zo lang mee bezig zijn en het alleen maar erger lijkt te worden en ik gewoon aan haar merk dat ze er zelf ook echt last van begint te krijgen en onzeker wordt.
Heel lang verhaal, maar ik hoop dat iemand advies heeft of iemand weet die hier mee om kan gaan.


Reageren



"