Mijn Saartje moest ik laten inslapen op 22 november 2017.
Zo herkenbaar, het verdriet, het gemis, de schok.
Misschien had ik haar een paar dagen langer bij mij kunnen houden maar dat zou dan zijn voor mezelf.
Ik zou ddonderdag contact hebben met de dierenarts maar ik heb ze die woensdag gebeld, wilde haar niet langer laten lijden.
Saartje had al 1,5 jaar slecht werkende nieren en ik had altijd gedacht dat ze bij klachten nog medicijnen kon krijgen.
Heeft de dierenarts ook geprobeerd maar daar reageerde ze niet meer op, de uitslag van het bloed onderzoek was ook heel slecht.
Saartje was altijd verzot op eten maar in het weekend wilde ze ineens niet eten.
Even lukte het om haar stukjes gekookte kip of vis te geven maar die dag wilde ze zelfs dat niet eten.
Was zo zielig...liep ik naar de keuken kwam ze 2 stappen haar mand uit en dan stond ze verdwaasd rond te kijken.
Wat ik ook gaf niets wilde ze eten.
Ik dacht ze moet zich vast heel ellendig voelen en heb meteen de dierenarts gebeld.
Gelukkig kon het geregeld worden dat ze thuis bij mij op schoot het spuitje kreeg.
Ze mocht nog een uurtje bij mij thuis zijn en is toen opgehaald door het crematorium.
Ik heb in mijn leven genoeg tegenslagen moeten verwerken maar wat is dit een verschrikking.
Nu, bijna 3 maanden later schieten mijn ogen nog steeds vol als ik over haar praat of als ik bepaalde muziek hoor op de radio.
Sust zacht lief vriendinnetje.
Ik heb geprobeerd een foto mee te sturen maar dat lukte mij niet.


3 doggies











