Sandra (gast)
Afgelopen woensdag is mijn liefste hond Tommie overleden. 6 1/2 jaar geleden hebben we hem opgehaald bij mensen die niet meer voor hem wilden zorgen.Achteraf bleken wij zijn 5e thuis te zijn.We lieten hem nakijken door de dierenarts en het bleek dat hij behoorlijk verwaarloosd was.Ontstoken oogjes en oortjes, een slecht gebit.Toch zijn we blij dat we hem mee hebben genomen ondanks de medische problemen die hij bleek te hebben.Het was een lief, vrolijk, enthousiast en erg slim hondje, waar we steeds meer gingen houden.Voor mij was hij gewoon mijn kind. 2 jaar geleden werd er suikerziekte bij hem vastgesteld en werd ons de vraag gesteld of we insuline wilden gaan spuiten.Natuurlijk!,want anders zou hij al snel doodgaan.Ik ben hem dagelijks insuline gaan geven.Dat kon ook nog wel bij de uitgebreide verzorging die hij toch al kreeg, ik deed het met liefde.Zo heeft hij, ondanks dat hij op een gegeven moment blind werd toch nog 2 jaar bij ons kunnen zijn.Hij was erg lief en aanhankelijk,vooral naar mij toe, ik kon echt alles met hem doen.Hij was ook erg dol op eten, wat hij juist door zijn suikerziekte volop mocht hebben.Hij "vroeg" vooral erg veel koekjes en snoepjes.Zo bleef hij redelijk op gewicht.Afgelopen maandag begon hij plotseling over te geven.Dinsdag de dierenarts gebeld om advies wat te doen:wel of geen insuline.Hij zei dat het beter was om te wachten tot hij weer ging eten en heeft hem toen een injectie tegen het braken gegeven.Hierna wou Tommie helemaal niet meer eten.Hij was rillerig en afwezig.Woensdag kwam ik uit m'n werk en mijn dochter was thuis met Tommie.Ze zei dat het niet goed ging met hem en was totaal overstuur.Tommie had last van stuiptrekkingen, hij had door de hoge suiker een insult.We zijn nog naar de dierenarts gespoed, waar hij insuline toegediend kreeg om zijn suiker te verlagen.Het insult ging helaas niet over.Ik heb toen gezegd het is goed leverdje,ga maar. Plotseling ging hij heel oppervlakkig ademhalen, deed zijn koppie omhoog en heel rustig weer terug..... De dierenarts constateerde dat zijn hartje was gestopt.Hij was dood.Ik was kapot van verdriet, vol ongeloof dat het echt afgelopen was.Gelukkig ben ik tot het laatste moment bij hem gebleven, hij is niet alleen geweest.We hebben hem mee naar huis genomen en op een mooi plekje in de tuin begraven.Maar wat een verschrikkelijke pijn, leegte en verdriet voel ik nu.Zo stil is het nu, kan nog steeds niet geloven dat ik mijn lieve vriendje/hondekind voor altijd moet missen.Ik heb zo onnoemelijk veel van hem gehouden.Rust zacht mijn lieve vriendje

Reageren














