Ik heb Maylo wel gecastreerd maar ook echt vanwege zijn gedrag en medische redenen.
Maylo werd namelijk zo gek van zichzelf en van de teven dat hij letterlijk ziek er van was. Overgeven en aan de diarree enz. En dat telkens als er een loopse teef was. En hier zijn veel teven en met een beetje geluk zijn ze allemaal achter elkaar loops. Dus zit je zo n ruime maand en langer met een hond die dus er doodziek van is.
Maar Maylo was echt extreem. Onze vorige hond kon ik gewoon naast een loopse teef zetten die werd er niet warm of koud van. Als Maylo dit gedrag niet had laten zien, dan had hij nog zijn edele balletjes. Ik had graag met hem show gelopen en zijn lijn voortgezet.
Alleen kon ik hem dacht echt niet aandoen. Mijn plezier boven dat van hem. Dus is hij op 1,5 jaar gecastreerd. Hij was toen lichamelijk volledig uitgegroeid. Ik had na de castratie bijna direct mijn hond gewoon terug.
Ik zou dus alleen castratie overwegen als de hond dus medisch of extreme gedrags verandering laat zien.
Het heeft namelijk ook nadelen, als een hond al onzeker is kan hij nog onzekerder worden en de vacht kan nadelig veranderen. Daarbij komen ze ook sneller aan als je dit niet streng in de hand houdt.
Denk er goed overna en laat je niet gek maken dat tie die een keertje meer snuffelt of niet luistert..hebben alle reuen last van. En gewoon goed opletten, je ziet namelijk aan het gedrag als er een loopse teef is. Dan gewoon al niet los laten.