" Wat "bijzonder" dat jij je er zo in herkent! Bijzonder even tussen aanhalingstekens omdat het niks positiefs is dat we allebei zo plotseling afscheid hebben moeten nemen natuurlijk...
Je zegt het, iedereen verwerkt het op zijn eigen manier. Wel heel tof dat Puk bij jullie haar gouden mandje heeft gekregen en dat je je uiteindelijk voor haar hebt kunnen open stellen!
Ik snap die angst ook heel goed inderdaad! Dat je meteen op scherp staat als er wat is. Gelukkig kan ik het wel redelijk relativeren en loopt Aiko gewoon nog lekker los, zwemt ze en dergelijke en dan maak ik me geen zorgen. Alleen in bepaald gebieden durf ik toch niet te komen... Maar anders zouden Aiko en ik allebei geen leven meer hebben, als ik nu zou stressen want ze zou het in theorie overal kunnen oplopen... Maar dan kun je net zo goed altijd thuis blijven, dat schiet ook niet op. Liever kort geleefd en heel intens en vol plezier dan heel lang maar nooit wat gezien of beleefd. Maar dat is rationeel hoor, dat is echt een knop die ik bij mezelf om heb gezet. Wat ook betekent dat als ik de foto's van Ronin bekijk, dat ik dan denk "ohja dat was mijn hondje" maar zo voelt het dan niet. Als ik het niet doe, die knop omzetten, dan ga ik kapot en Aiko ook... Dat moet niet. Dus ik probeer het nu stukje bij beetje binnen te laten zodat het te behappen is. Vandaar dat ik af en toe heel rationeel over kom. "
Ik herken echt letterlijk álles dat je schrijft. Al die gevoelens en gedachtes.. ene moment heel sterk en dan voel je je weer een wrak.
Als ik dan lees dat je zegt van 'het klinkt vast gek' of dat je twijfelt of het allemaal wel 'hoort' zeg maar. Dan wil ik eigenlijk roepen van JAAAAAAA -helaas- het is allemaal heel normaal, niet twijfelen! Ik wou ook niet meteen de eerste mijn verhaal aan je opdringen omdat ik dat erg ongepast vond staan maar wil je nu wel laten weten dat er mensen zijn die je heel goed begrijpen!
Ik ben ook niet voorzichtig met Puk. Ze mag heel erg veel van mij (met grote honden spelen, gewoon los etc) maar niemand moet aan haar komen op een negatieve manier want ik bescherm Puk zoals een leeuwin haar welpen beschermt.
Onze vorige hond is overleden aan acute leukemie. Voor zn 12.5 jaar was hij nog erg gezond en fit. Je zou hem een stuk jonger schatten. Wij hebben niks van die leukemie gemerkt aan hem. Alleen als je dan later gaat terug kijken dan ja ... hij at opeens ietsjes meer (maar hij had vaker die fases vooral in de winter). Hij stonk ook soms wel eens maar altijd als hij uit zn mand kwam waar hij lekker warm lag. Het is een intakte reu dus die kunnen soms al wat 'stinken' als ze oud zijn. Dus ook dat waren geen alarm bellen voor ons anders hadden we allang bij de dierenarts gezeten.
Puk is een beagle (kruising).. rolt veel door van alles, eet soms dingen op etc. en ze heeft ook soms last van een stinkgeur. Het komt en gaat weer... het is wel anders dan de geur van onze vorige reu maar ik zat alsnog in de stress dat dit weer een leukemie geval kan zijn. Vorige week moest ze voor haar jaarlijkse 'APK keuring' en entingen. We hebben het gelijk gevraagd en gelukkig hebben we een dierenarts die heel rustig blijft en dingen kan relativeren. Ze heeft Puk heel goed nagekeken en er wijst niks op leukemie. Haar conclusie was dat het echt de beagle is die geur veroorzaakt. Beagles schijnen er vaker last van te hebben omdat het gewoon een stel varkentjes zijn 
. Door alles waar ze in rollen en ongemerkt toch opeten kan er soms een geur vanaf komen.
Nu ben ik wel gerust gesteld en blij dat we geen dierenarts hebben die onnodig veel geld uit je zak klopt voor vele onnodige onderzoeken. Geeft toch meer vertrouwen op 1 of andere manier...
Ik ben het zeker eens met liever kort geleefd maar wel alles eruit gehaald dan jaren leven maar geen plezier maken door de angst... in theorie... maar in de praktijk zijn er soms momenten dat je alsnog helemaal kapot gaat. En ik vind dat dat gewoon mag! Heerlijk janken, reep chocolade erbij en je ff zwaar ellendig voelen. Ook dat hoort erbij helaas.
1 ding kan mij nogsteeds laten janken.. als ik denk aan het moment dat onze vorige hond afscheid van me nam. Hij voelde het blijkbaar wel aankomen ondanks dat hij niks liet merken. De avond voordat het gebeurde kwam hij bij me zitten zoals hij dagelijks deed. Dan moest ik hem overal ff aaien en kriebelen en dan na paar minuten was hij het weer zat en liep door naar de rest van het gezin haha. Gewoon iedereen ff knuffelen. Maar dit keer bleef hij zitten...wel een halfuur... en maar aandacht vragen. Ik heb hem al die tijd alle aandacht gegeven tot hij zelf besloot weer weg te gaan. Die avond moest ik er nog om lachen... Pepper die eindelijk de rust in zn kont had om wat langer bij me te blijven zitten. Niet wetende wat er de dag daarna zou gebeuren. Ik geloof oprecht dat hij toen afscheid genomen heeft van me.
En dan hebben we onze herplaatser Puk in huis die hele lange tijd niet zelf om aandacht vraagt en opeens ook besloot dat je gewoon bij de baas om aandacht mag vragen. Nou toen had ik het ook niet meer die nacht en dag daarna. Ik dacht echt 'daar gaan we weer...'
Gelukkig was het bij Puk een onderdeel van zichzelf ontdekken/terug vinden. Net zoals dat ze nooit kwispelde en het nu wel doet en op haar manier het gezin beschermt en haar stem laat horen.
Ik geloof er echt in dat misschien het lichaam van de hond weg is maar de hond zelf echt niet. Ronin zal altijd om je heen zijn. Sowieso in de dingen die hij jou geleerd heeft en jij kan doorgeven aan de andere honden die gaan komen, de dingen die Aiko van hem geleerd heeft maar ik weet haast wel zeker dat hij altijd over je schouder mee kijkt. Straks met je nieuwe pup en je eigen nestje.. ik geloof best dat hij ze wel even toefluisterd hoe je het beste de baas kan plagen!
Klinkt misschien alsof ik gestoord ben haha . Maar ik geloof er echt in dat de ziel en het lichaam van elkaar scheiden met een rede. Het lichaam vergaat maar de ziel wil altijd aan je verbonden blijven tot in de eeuwigheid.
Reageren
Dit is niet de urn hoor, maar de asbus van het crematorium haha. Ik weet nog niet wat ik met de as ga doen, helemaal uitstrooien of een deel uitstrooien en voor de rest een mooie urn. 
Van SHCN. Maar het is tijdelijk, totdat ik weet wat ik wil. Wel fijn om te horen dat jij daar bent geweest, dan weet ik dat het fijn is gegaan. Ik kon het zelf niet, hem nog zien nadat hij er niet meer was...