Ik heb al 32 jaar honden. Zowel rashonden als vuilnisbakkies
Mijn eerste hond was een impuls aankoop, zo'n lief hondje uit de dierenwinkel. Helaas werd Rambo maar 6 maanden, en leerde ik iets over br00df0k.
Na deze traumatische ervaring gingen we over op een rashond. Omdat we 32 jaar geleden nog geen internet hadden, zochten we in boeken uit de bibliotheek. Wat zochten we qua karakter? Wat konden we de hond bieden? We kwamen uit op een Schipperke, het kleinste herdersras ter wereld. Na ons schipperke kwam er een herplaatser en een Spaanse straat hond. Van beiden hadden we geen of nauwelijks achtergrondinformatie. Beiden werden 11 jaar oud.
Ons herplaatsertje had een aangeboren afwijking, Downsyndroom maakt op zich niet uit, maar ik had het graag van te voren geweten.... Mijn Spaanse straathond, een rugzak.
Nu heb ik een Sint-Bernard en dan ook nog eens een hele grote. Dit
is geen ras die je bij een broodfokker moet kopen, ze staan bekend om hun hd,ed, en epilepsie. De kans is heel groot dat je een hond
met deze aandoeningen bij een br00dfokker koopt.
Maar lang leven internet! Nu kun je de lijn van de Fokker terug
zoeken tot begin 1900! Hoe oud werden de honden van deze
Fokker? Hoe zit het met de bloedlijn?
Ik geef toe dat het uitzoeken enige inspanning vergt, maar het
verkleint wel de kans op een hond met een aandoening. Het geld
heb ik er graag voor over, een goede Fokker zoekt een gezonde
bloedlijn voor haar teef, soms komt de reu uit het buitenland. Dit
kunnen hoge kosten met zich meebrengen voor de Fokker.
Maar het moraal voor dit toch wel lange verhaal, door schade en
schande wordt men wijs. Veel mensen hebben nog te weinig weet
van broodfok, ze denken dat ze een pupje redden en ze zijn "lekker
goedkoop"
Voorlichting over broodfok én over verantwoord fokken, is mijns
inzien nog steeds het beste om mensen bewuster te maken