Wat jammer dat je toch beslist hebt de pup weg te doen. Ik was de eerste pagina's aan het lezen en wilde nog zeggen dat dat allemaal helemaal normaal was.
Toen mijn vader een pup in huis nam (wat uiteindelijk nu mijn hondje is), ging dat ook erg moeilijk. Ons hondje was een moeilijke pup, toch zeker tegenover eerdere pups. Mijn vader leek er niet meteen een band mee te hebben en vond het enorm zwaar. De pup plaste overal in huis, beet aan alles en ons andere hondje en de kat waren er bang van.
Toen hij dan ook nog eens ernstig ziek werd, heeft hij de fokker verwittigd en gevraagd of zij de pup niet konden terugnemen, want dat het echt niet lukte. Maar door medicatie voelde hij zich weer wat beter en eigenlijk nadat hij het besluit genomen had om haar weer naar de fokker te brengen, kreeg hij dat toch niet over zijn hart en bleef hij het maar uitstellen. Na enkele maanden was zijn band met ons hondje ongelooflijk sterk. Sinds dan deed hij niets anders dan aan iedereen vertellen wat een geweldig hondje hij toch had en hoeveel steun hij aan haar had tijdens zijn ziekte. Ze heeft ongeveer 2,5 jaar bij hem gewoond, maar hij heeft met geen enkele andere hond zo'n sterke band gehad.
In juni is hij overleden en sinds dan woont het hondje bij mij. En ook ik had er in het begin enorm veel moeite mee (en ik had dan al een goede band met haar). Het hebben van een hond zette heel mijn leven op zijn kop. Ze was en is ook niet de gemakkelijkste omdat ze nu verlatingsangst heeft. Ik zou haar absoluut niet meer weg willen hebben, want ze is ook zo verschrikkelijk lief maar ook ik heb in het begin getwijfeld of het wel een goede beslissing was om haar in huis te nemen. Ik heb enorm veel huilbuien gehad en heb dat nu nog regelmatig. Ik voelde me (en nu nog steeds soms) ook enorm schuldig tegenover mijn kat die plots aan een hond moet wennen. Ik vind het nog steeds niet gemakkelijk, maar het gaat steeds beter.
Ik wilde dus eigenlijk zeggen (en ik meen dat nu nog steeds) dat ik het echt volledig begrijp, maar dat het echt wel steeds beter gaat, als je doorzet. Jullie zullen meer en meer op elkaar ingespeeld raken, wat het gemakkelijker maakt en jullie zullen ook een betere band krijgen. Ik ben zelf ook nogal perfectionistisch op het vlak van dieren en ik denk ook dat je daardoor snel de lat te hoog legt. Dat hoeft niet, want alles komt wel vanzelf goed met de tijd. Hoe meer ik mezelf daaraan probeer te houden, hoe beter het gaat 
Maar ik denk dat de beslissing in jouw geval nu wel definitief genomen is, dus ik hoop dat de pup goed terechtkomt. Boxers zijn zo'n geweldige honden .