" Ik had vroeger een shiba, maar met overtuiging van mijn vrouw heb ik hem moeten afstaan aan een ander baasje... Hij kon de stress van mijn kinderen niet aan en gromde regelmatig naar de kinderen, ook al deden ze niets... toen ze uiteindelijk een kind van ons beet hebben (waarschuwingsbeet) we de knoop moeten doorhakken.. Blijkbaar was onze shiba toch niet zo gesocialiseerd met kinderen dan dat de kweker had beweerd... want zelf na oefeningen leek het slechter te gaan.
Daarbuiten binden shiba's zich aan 1 baasje... mijn shiba is DE HOND die mijn hart voor honden voor de eerste keer in mijn leven heeft laten smelten... (had daarvoor vooroordelen). Hij lag elke avond op mijn borst in de zetel met mijn arm eromheen... een heel rustig beestje.. die ook vrij goed met de katten overweg kon.. maar mijn vrouw die beweert veel van honden te weten leek ervan overtuigd dat onze shiba vals zou blijven en zelf gevaarlijk zou worden naar de kinderen toe...
Als ik er nu over nadenkt ben ik een vriend verloren omdat mijn vrouw misschien teveel de larie van C.M. Opvolgde, maar ik troost me erin dat ze misschien wel gelijk had en dat het in het voordeel/gezondheid was van mijn kinderen en dat komt wel op de eerste plaats

Hoedanook leek het nieuwe baasje toen dol op onze shiba en krijgt hij gelukkig de liefde en aandacht die hij nodig heeft. Maar toch blijf ik hem missen.. Die beestjes zijn zoo close dat je er een sterke band mee opbouwt. Wel zijn ze wat moeilijker te trainen omdat ze vrij koppig kunnen zijn, maar spijt kan je er niet van hebben. Ik was enorm trots op mijn charisma uitstralende hond.
Maar ja, nu hebben we onze Yuna en totzovertoe lijkt ze hetzelfde karakter te hebben, maar totaal geen agressie naar onze kinderen toe. Ik denk dat het voor vele dieren gewoon belangrijk is dat ze je op jonge leeftijd leren kennen.
Veel succes alvast met je aanschaf en nog veel plezier ermee!
"