3 doggies" Wie zei dat ik alle Duitsers lelijk vond? En wie zei dat ik mijn eigen hond zo mooi vind? Genoeg mis met mijn hond, maar het verschil is dat ik geen shows met hem loop en pretendeer dat ie perfect is.
Yara, dat kan ik denk ik wel in grote lijnen uitleggen.
De eerste reden, zoals ik heb vernomen (of het waar is laten we maar even in het midden) is dat Max von Stephanitz, de maker van het ras, vond dat zijn ras niet af was. Hij had een begin gemaakt, maar de honden waren niet wat hij voor ogen had. Nog niet. Hij wilde naar een hond met een ruim, moeiteloos, uitgrijpend gangwerk. De honden in de tijd hadden dat over het algemeen niet.
Het gangwerk van een hond hangt af van de verhoudingen in zijn lichaam, hoe hij in elkaar zit, hoe hij gebouwd is. Met name de verhoudingen van de voorhand en de achterhand zijn belangrijk. Het gaat dan om de hoeking en plaatsing van de schouder en bovenarm, en om de hoeking tussen het bovenbeen en onderbeen (om specifieker te zijn gaat het om de hoeking tussen de femur en tibia botten).
Hoe steiler / opener de hoeking, hoe korter en sneller de passen van de hond. Als je dus naar een hond toe wil die ruime passen heeft, zul je een hond moeten fokken met scherpere hoekingen. In het Engels noemen ze dat 'angulation', en als je dat woord samen met German shepherd dog zoekt, dan vind je heel veel informatie over dit onderwerp.
Dit is Beowulf vom Nahegau, een hond die kampioen werd in 1905. Dit is een typisch voorbeeld van een hond met weinig hoekingen. De gele lijntjes heb ik erin geplaatst en kunnen een beetje verkeerd staan haha, het is met een muis in Paint gedaan dus sorry, ik deed mijn best.
Als je denkt, goh dat ziet er best wel uit zoals een Hollandse of Belgische herder, inderdaad, Duitse herders zagen er toen ongeveer hetzelfde uit.
Hier een hond met veel hoekingen, een pup uit de Marcato kennel (volgens mij Marcato's Cross of Gold... maar hou me er niet aan vast). Opnieuw, de lijntjes zijn onder voorbehoud.
Je ziet dat de hoekingen anders zijn als je deze twee vergelijkt. Beowulf hierboven zal kortere passen hebben dan de onderste hond. Ook had Beowulf vast de grootste moeite gehad om in de show houding te staan. Hier nog een keer de Marcato hond, met ernaast dezelfde hond maar dan in show stand.
En ja, gewoon een rechte rug inderdaad. Dit is een Amerikaanse show lijn. De reden van de show stand: om die hoekingen zo goed mogelijk te laten zien, er echt uit te laten springen. Zodat je, zonder de hond te zien bewegen, al kan zien dat hij mooie ruime uitgrijpende bewegingen heeft. De zogenaamde 'flying trot' waar de Duitse herder bekend om staat.
De scheve rug komt bij de Amerikanen voornamelijk door de hoekingen in de achterhand en door een verlenging van het tibia bot. Zo kan het voorste been nog verder naar achteren worden geplaatst, wat zorgt voor een dramatischer uiterlijk (maar het komt de beweging niet ten goede, en samen met extreme hoekingen kan het zorgen voor instabiliteit van de achterbenen, zoals bij de hond hieronder).
Duitse herders uit Duitse show lijn gingen een andere kant op. De tibia werd niet persé langer, maar een deel van de rug is steeds schever gefokt (de lumbale wervelkolom). Hierdoor kregen ze alsnog het gewenste beeld in show stand, waarbij de positie van het lichaam een scherpe hoeking toestond van de benen, wat kwam omdat het bekken schuiner gepositioneerd werd, wat weer kwam omdat de lumbale ruggenwervels schever stonden. Sommige honden hadden wel rechte lumbale ruggenwervels, maar de grap is dat bij deze honden de staartdracht verkeerd was waardoor de honden met scheve lumbale wervels de voorkeur hadden.
Voor een uitgebreide analyse hoe de structuur van de Duitse herder is veranderd de afgelopen eeuw, kun je hier kijken: http://www.louisdonald.com/the-evolutionary-development-of-the-german-shepherd-dog-skeleton.html
Het verschil tussen de Amerikaanse showlijnen en de Duitse is dat de meeste Amerikanen een rechte rug hebben en als ze netjes met de voeten naast elkaar staan, dan hebben ze ook een best nette rechte rug. De Duitsers blijven een scheve rug houden, hoe ze ook staan. Elk type heeft zo zijn problemen, bij de Duitsers zit het hem vooral in de rug, bij de Amerikanen in de achterbenen. "
Yara, dat kan ik denk ik wel in grote lijnen uitleggen.
De eerste reden, zoals ik heb vernomen (of het waar is laten we maar even in het midden) is dat Max von Stephanitz, de maker van het ras, vond dat zijn ras niet af was. Hij had een begin gemaakt, maar de honden waren niet wat hij voor ogen had. Nog niet. Hij wilde naar een hond met een ruim, moeiteloos, uitgrijpend gangwerk. De honden in de tijd hadden dat over het algemeen niet.
Het gangwerk van een hond hangt af van de verhoudingen in zijn lichaam, hoe hij in elkaar zit, hoe hij gebouwd is. Met name de verhoudingen van de voorhand en de achterhand zijn belangrijk. Het gaat dan om de hoeking en plaatsing van de schouder en bovenarm, en om de hoeking tussen het bovenbeen en onderbeen (om specifieker te zijn gaat het om de hoeking tussen de femur en tibia botten).
Hoe steiler / opener de hoeking, hoe korter en sneller de passen van de hond. Als je dus naar een hond toe wil die ruime passen heeft, zul je een hond moeten fokken met scherpere hoekingen. In het Engels noemen ze dat 'angulation', en als je dat woord samen met German shepherd dog zoekt, dan vind je heel veel informatie over dit onderwerp.
Dit is Beowulf vom Nahegau, een hond die kampioen werd in 1905. Dit is een typisch voorbeeld van een hond met weinig hoekingen. De gele lijntjes heb ik erin geplaatst en kunnen een beetje verkeerd staan haha, het is met een muis in Paint gedaan dus sorry, ik deed mijn best.
Als je denkt, goh dat ziet er best wel uit zoals een Hollandse of Belgische herder, inderdaad, Duitse herders zagen er toen ongeveer hetzelfde uit.
Hier een hond met veel hoekingen, een pup uit de Marcato kennel (volgens mij Marcato's Cross of Gold... maar hou me er niet aan vast). Opnieuw, de lijntjes zijn onder voorbehoud.
Je ziet dat de hoekingen anders zijn als je deze twee vergelijkt. Beowulf hierboven zal kortere passen hebben dan de onderste hond. Ook had Beowulf vast de grootste moeite gehad om in de show houding te staan. Hier nog een keer de Marcato hond, met ernaast dezelfde hond maar dan in show stand.
En ja, gewoon een rechte rug inderdaad. Dit is een Amerikaanse show lijn. De reden van de show stand: om die hoekingen zo goed mogelijk te laten zien, er echt uit te laten springen. Zodat je, zonder de hond te zien bewegen, al kan zien dat hij mooie ruime uitgrijpende bewegingen heeft. De zogenaamde 'flying trot' waar de Duitse herder bekend om staat.
De scheve rug komt bij de Amerikanen voornamelijk door de hoekingen in de achterhand en door een verlenging van het tibia bot. Zo kan het voorste been nog verder naar achteren worden geplaatst, wat zorgt voor een dramatischer uiterlijk (maar het komt de beweging niet ten goede, en samen met extreme hoekingen kan het zorgen voor instabiliteit van de achterbenen, zoals bij de hond hieronder).
Duitse herders uit Duitse show lijn gingen een andere kant op. De tibia werd niet persé langer, maar een deel van de rug is steeds schever gefokt (de lumbale wervelkolom). Hierdoor kregen ze alsnog het gewenste beeld in show stand, waarbij de positie van het lichaam een scherpe hoeking toestond van de benen, wat kwam omdat het bekken schuiner gepositioneerd werd, wat weer kwam omdat de lumbale ruggenwervels schever stonden. Sommige honden hadden wel rechte lumbale ruggenwervels, maar de grap is dat bij deze honden de staartdracht verkeerd was waardoor de honden met scheve lumbale wervels de voorkeur hadden.
Voor een uitgebreide analyse hoe de structuur van de Duitse herder is veranderd de afgelopen eeuw, kun je hier kijken: http://www.louisdonald.com/the-evolutionary-development-of-the-german-shepherd-dog-skeleton.html
Het verschil tussen de Amerikaanse showlijnen en de Duitse is dat de meeste Amerikanen een rechte rug hebben en als ze netjes met de voeten naast elkaar staan, dan hebben ze ook een best nette rechte rug. De Duitsers blijven een scheve rug houden, hoe ze ook staan. Elk type heeft zo zijn problemen, bij de Duitsers zit het hem vooral in de rug, bij de Amerikanen in de achterbenen. "
Heel goed uitgelegd
De hoek van de schouder is erg belangrijk. De hoek van het spronggewricht (achterbeen, tussen boven en onderbeen) zou niet zo schuin hoeven te zijn, om ruim te bewegen, lijkt mij.
Totilas, het paard wat waanzinnig kan bewegen, staat perfect op zn benen.
Een sprong gewricht niet te stijl of te schuin.
Verschil is wel, dat een paard veel gewicht op zn achterhand moet kunnen dragen, voor sommige oefeningen en een hond alleen maar hoeft te stuwen.
Naar mijn mening, zou het achterbeen niet zo hoekig hoeven te zijn.
Die hand op de rug, lekker de botjes voelen... brrrrr
..... en dan ook nog worden geaccepteerd (en als mooiste bevonden) door de keurmeesters 
tranen stonden in me ogen dat ik het zag heb het ook gelijk weg geklikt.
