hoe verwerk ik de dood van mijn hond?

hallo wou even dit nog kwijd

eerst en voral vanaf mijn hondje dood is kwam ik deze site tegen en heb hier alles gelezen
hiervoor da mijn hondje nog leefde intreseerde lezen me niet maar vanaf ik hier terecht ben gekomen zou ik nieks liever dan hier altijd zijn en veel lezen dit een van de beste site,s
da ik al tegen ben gekomen doe zo goed hier even te zijn
hier kan je even iets kwijd over je gevoelens en je verdriet
er is geen betere site dan deze echt mooi hier voel je met alle mensen het verdriet en te kunen verwerken bedankt sterkte all nog je dierbaar is nie dood hij leeft ergens anders en hij wacht zeker op jou hij waakt over ons nu

groetjes van me celestine sterkte allxx

Lieve Brit,

het feit dat je geen afscheid hebt kunnen nemen, is de op een na allergrootste ramp
de je kunt overkomen. De allergrootste ramp is wel, dat je je ouders niet hebt kunnen
vertrouwen !!! WALGELIJK !!
Jouw ouders hebben Sloeber gezien als een wegwerpproduct ! Ze hebben helemaal niet
begrepen, hoeveel jij van Sloeber hebt gehouden, en Sloeber van jou !!

Toen mijn ouders 31 jaar geleden gingen scheiden, is mijn Skippy plotseling verdwenen.
Maar later waren er wel zeer verdachte momenten. Na een advertentie in de krant, mocht
ik niet aan de telefoon komen, ´om de teleurstelling te voorkomen´.....
Ik ben er vrijwel 100% zeker van, dat mijn vader iets met hem heeft gedaan.
Hij was wel tussen de 15 en 18 jaar oud, maar echt waar, zo fit als een puppy !

Op deze manier heb ook ik nooit afscheid van Skippy kunnen nemen, en net zo erg,
ik heb hem nooit een mooi graf kunnen geven
Ik raak nog regelmatig in een soort panieksituatie..... het gevoel hem in de steek
te hebben gelaten....

Ook die arme lieve Sloeber heeft geen afscheid kunnen nemen van jou

Heel, heel veel sterkte Brit, wees er maar op voorbereid, dat het je hele leven bij blijft.

Mocht je later toch weer een Hondenvriendje in huis halen, zal het de pijn (helaas?)
wel iets doen verzachten.
Ik schrijf ´helaas´ want je wilt Sloeber natuurlijk eeuwig heel dichtbij blijven herinneren,
en als je dan een nieuwe vriend hebt, zakt het een beetje weg.
Dat voelt een beetje als verraad aan Sloeber. Maar Sloeber zal het niet erg vinden.
Hij zal blij zijn voor jou, dat je weer een fijne vriend hebt.

Nogmaals, heel erg veel sterkte.

Evert

heb je een mooie foto... doe die in een mooi lijstje en brand af en toe eens een kaarsje voor dr...
denk aan de leuke dingen...
julie hebben samen vast een geweldig leven gehad maar jammer genoeg was haar taak in dit leven voltooid....
hoop dat je de kracht vind om het te verwerken...

Als ik zo de vele berichten hier lees, jank ik me de ogen uit m´n gezicht
´Fijn´ te lezen, dat er toch zovelen zijn, die dus ECHT om hun vriend(in) rouwen !

Neen, je hoeft je niet te schamen, dat je meer pijn hebt van het verlies van je
viervoetige vriend(in) dan van familie of mensenvrienden.

Dieren geven nu eenmaal veeeeel meer liefde dan een mens ooit zal kunnen !

Wil je een voorbeeld ? Heel simpel !
www.greyfriarsbobby.co.uk

Die schat heeft VEERTIEN JAREN LANG !!! dus vrijwel zijn hele leven !! op het
graf van zijn baasje gelegen, resp. op de begraafplaats rondgehangen.
Geen wonder, dat Bobby een zeer welverdiend standbeeld heeft gekregen !!
En uiteindelijk op dezelfde begraafplaats zijn rustplaats mocht vinden.

Durft nu iemand nog te beweren dat er ´mensen´ zijn, de meer liefde kunnen geven ?

Iedereen, die kort of lang geleden een Hondenvriend(in) is kwijtgeraakt:
Heel veel sterkte, en denk eraan, jouw vriend(in) is nu in de eeuwigheid.
Mocht je nu rond 20 jaren oud zijn, en 80 worden, duurt het voor jou 60 jaren
voordat je je vriend(in) weer terugziet, maar voor jouw vriend(in) zijn die
60 jaren in een flits voorbij ! Wat is nu 60 jaren op een miljoen jaren ?
Als jij over 60 jaren ook over de regenboogbrug komt, is het voor hem/haar
alsof hij/zij pas sinds gisteren over de brug is gekomen.
En dan.... zijn jullie voor eeuwig bij elkaar, en niemand die jullie nog kan
scheiden ! Dus, even een beetje geduld, en jullie zijn weer bij elkaar !

Evert

Ik mis mijn lieverd elke dag we hadden zo'n band ik hoefde niet eens te praten en ze stond al voor mijn neus.
4 oktober is ze jarig en zou 13 jaartjes worden .
Ze heeft een prachtig grafje waar ik dan mooie bloemen neerzet.
Ik voel haar aanwezigheid nog steeds ze zit in mijn hart voor altijd.
Negen maanden geleden november 2010 zal ik nooit meer vergeten want toen moest ik haar laten inslapen, moeilijkste beslissing ooit in mijn leven.
Het is goed zo voor haar het was de juiste beslissing daar heb ik ook geen spijt van maar het gemis die is er wel elke dag weer.

bij me is het nu maandag da komt 7weeken da mijn hondje dood is
heb nog nie 1keer van hem gedroomt vind da echt zo raar
zijn er nog mensen die er nie van dromen zou hem graag even zien in mijn droom
heb nog zo veel verdriet het gemis de vriendschap was alles voor me hield veel van hem
hadden goede band mijn labrador doe veel na nu van mijn dode hondje
soms zie hij iets kijkt ie naar een en de zelfde plaats
mijn man geeft hem 1keer gezien en 1keer zijn schijn en ook dikwijls savond laat na 24 uur hoord mijn man dingen in huis maar ik nieks
weet nie goe het zo verder moet van verdriet
is echt nie te beschrijven wa een gemis da het is
was een lieve hond deet niemand kwaad ging overal mee met ons nooit 1dag aleen thuis gebleven
als ik naar de winkel ging stond ie voor me aan de deur gewoon als ik mijn jas al nam
lieve snoepy je blijft altijd in mijn hartje xxx

hoi allemaal,

terwijl ik m'n pup "een schattig frans bulletje" al slapend in de armen heb, lopen de tranen als een beekje over m'n wangen.
eindelijk sinds 4 jaar heb ik terug een hond. maar mijn lieve Seppe, een lobbes van een oud duitse herder... ik mis hem nog steeds na 4 jaar, huilen doe ik nog geregeld.
aan de mooie momenten denk je vaak, maar het gemis blijft.
elke hond is uniek, alsook zijn vriendschap.
ik geniet nu van m'n kleine Ginger, en weet dat ik ook voor haar tranen met teuten al huilen later als ze weg valt.
maar het gemis en de pijn weegt niet op tegen de vriendschap die je krijgt van je dierbare viervoeter.
dus zal ik huilen en missen mn leven lang, maar ik hoop ooit ze terug te zien in een hemel... als die bestaat, weet ik dat vele vriendjes me staan op te wachten.

sterkte aan ieder die zijn lieverd moet afgeven of hebben af gegeven.

Chrisjé

ps nooit zal ik nog zo lang wachten om een andere hond te nemen (kon voorlopig niet anders, wegens vele dingen) maar de leegte in huis is niet te beschrijven en wil ik nooit meer meemaken xxx

hallo chrisje

heel lief van je da je snel weer eentje hebt ik wil trug zelfde ras border collie
kan mijn liefste vriendje nie missen doe veel pijn ja is nu 2maand van maandag
weenen is minder al ??? toch soms nog maar da denken aan hem het gemis pfff
onbeschrijvelijk pijn weenen doe ik zowiezo zeker aan de dingen die je met hem gedaan hebt en zo komt zo ineens op dan heb je nergens geen zin meer in
ik en mijn man gingen nogal graag eens weg bij dochter eens mijn zuster eens de zee met onze snoepy nu da hij heen is gegaan ga ik geen stap meer buiten
zit dagen binen zeg me nieks meer nu maak ik fotos van hem met wolken waar hij op ligt bij bloemen op water ale zo van alle mooi,e fotos da is wa ik nu doe hier in de site ziten
maar zeg lieve mensen veel sterkte die hun hondje kwijd is
er is iets en er bestaad iets want mijn man geeft mijn hondje hier gezien en ook eens de schijn van hem ik niet ik droom er nog nie van weet niet hoe da komt
kan mischien nog komen hoop het maar zeg het heb wel ook al iets hoord in huis van hem is raar maar is waar beste lezers veel sterkte

Mijn Zus was de mooiste hond in mijn hart, en potverdorie ja we liepen in elkaars schduw van vetrouwen.
We hadden een klein gezinnetje met hond-hond en baasje
Dank je wel Zus voor je oren

Hallo allemaal,

Ik ben Arlette Hoppenbrouwers en ben getrouwd met Arjan. Onze hond Mika (labrador) is helaas donderdagochtend 29 september onverwacht overleden, waarschijnlijk aan acuut hartfalen, ze was 10 jaar oud. Volgens Arjan was ze 's morgens om 07.00 uur niet lekker en ademde ze snel, hij had desondanks niet het idee dat het al ernstig was. Hij moest naar zijn werk en vroeg mij om met haar naar de dierenarts te gaan. Toen ik om 08.15 uur bij haar ren kwam, was ze al overleden. Heel onverwacht allemaal, ik heb er heel veel verdriet van. Ze was echt "mijn meisje". Nu hoorde ik vlak voor ik naar beneden ging, nog een zacht gejammer. Ik weet niet of dit ons Mika was of een ander dier in de buurt, was ik maar meteen naar beneden gegaan. Daar voel ik me nu schuldig over. Voelde ze toen dat ze ging sterven? Ik zal het nooit weten.

Ik wens jullie allemaal heel veel sterkte toe. Ik hoop dat jullie op m'n berichtje reageren, dit zal me veel helpen bij het verwerken van het verlies.

Gr. Arlette

hallo arlette

ja is heel triest van je hond maar is zeker niet weg ik kon het eerst ook niet geloven van mijn hondje droom nog altijd niet van hem en is nu bijna 3maand dood alle dagen savonds gaan wij buiten slaapwel zegen tegen hem ook een kus op de foto van hem voor wij gaan slapen
mis hem ook heel erg nog ?? maar mijn man geeft een gave apart geeft mijn hond al gezien in huis met een schijn ik niet maar paar dagen nadien hoor ik mijn hond in de keuken tegen de deur aanligen want de deur bewoog schrok er even van maar zeg je je dierbaar is nie weg
als je een goede band had met je hond is ie bij je ?? en wa je zij arlette da je een gejamer hoorde ja da zal je hond geweest zijn zul je nog van die dingen horen als je er voor open staad
ik kan het moeilijk omda ik nog te veel aan hem denk en nog ween dan ga da niet
ik wil wel graag zo eens van hem dromen maar ja kan nog komen
veel sterkte arlette zet zeker een foto in je huis van hem of in je kamer zal je hem zeker nog horen of zien met de tijd hij zal je zo nie achter laten omda je geen afschijd heb kunen geven je dierbaar zijn ligfaam is dood maar zijn ziel blijft darom da er veel zijn die hem horen en zien juist er voor open staan ik kan het nog niet mijn man wel veel sterkte meisie je hond herleefd maar nie hier groetjes celestine

mijn hond is vandaag gestorven
ik ben heel verdrietig

Ook ik heb onze Jack Russell van 17.5 jaar oud maandag moeten laten inslapen. Hoe kom ik hier over heen?
Was bij haar geboorte en bij haar sterven. Ze was het liefste dat ik had.

hallo greta

eerst en vooral veel sterkte met velies van je dierbaar eerst en vooral ga je veel weenen lieverd zoals ik doe is nu al 4maand en ween nog af en toe maar het verminderd met weenen af en toe heb ik da nog ik had mijn hondje ook van bij de geboorte is 14jaar geworden maar het gemis da blijft voor altijd duuren want ik kus iedere dag zijn foto ook als ik ga wandelen groet ik hem in de lucht zeg ik dan lieve snoepy ik mis je erg hij was alles voor me ben mij stuk leven kwijd waar ik van hield maar denk er aan hij leeft weer maar nie hier mijn man geeft hem al eens gezien en ook een schijn van hem je ;oet er wel voor openstaan ik kan het niet zelfs nog altijd nie van droomen denk da ze me geen verdriet willen aandoen om er van te droomen
maar zeg je spreek af en toe eens met hem of met zijn foto komt goed greta af en toe is hij ook bij ons wou da ook eerst nie geloven ,maar mijn man geeft een gave apart en heb hem 1keer al gehoort mijn man dagelijks en je hondje is van zijn pijn vanaf ook mijn hondje
spreek hem af en toe aan greta echt het helpt maar geeft wel tijd nodig
veel sterkte nog want je dierbaar verliezen is alles zie er ook nog op af mis hem nog heel erg
vergeten zal je nooit de pijn vermindert groetjes en sterkte xx

Men jackemans, ik wou altijd al een hond, men hele leven lang. Dan op die ene dag, bij toeval, passeren we voorbij een hierenwinkel. Het was echt liefde op het eerste zicht, mijn eigen Jack. Ik was 11jaar.
Nu, 11 jaar later, was hij mijn allerbeste maatje, hij heeft mij altijd bijgestaan door alle moeilijke tijden. Echte onvoorwaardelijke liefde. Hij was zo een knuffelbeer en hij kon zo oprecht intens gelukkig zijn bij het thuiskomen. Ik zat voor men stage in Engeland, was net opweeg naar huis, toen ik een telefoontje kreeg. Mijn jackeman, overreden. Na 11jaar, plots zomaar weg. Ik heb niet eens een laatste knuffel kunnen geven, een laatste kusje op zen wang, hem nog eens kunnen toefluisteren hoe graag ik hem wel zag.
Ik vind het verschrikkelijk, ik ga door een achtbaan van emoties. De ene moment huil ik me kapot, de andere moment ben ik precies verdoofd of verwacht ik dat hij plots terug gaat zijn als ik men ogen opendoe ochtends. Er zit een soort leegte, een continu knaagend gevoel in men buik, het gaat maar niet weg.
het verlies van je beste maatje, waarmee je samen jouw jeugd en grootste avonturen mee hebt beleeft, het doet zo'n pijn.
Ik begin the merken dat men omgeving zo iets heeft van, ok het is genoeg geweest, stop met treuren, en dan voelt het precies of ze het niet begrijpen en me te snel willen laten gaan.
ik weet geen blijf meer met mezelf, ik wil jack gewoon terug en niets anders. Maar het gevoel dat hij er niet meer is, lijkt te ondraaglijk dus het lijkt met momenten alsof ik het onderdruk, is dit normaal? Zou ik niet eindeloos moeten liggen huilen om men maatje? ik voel me echt schuldig als ik lach of even niet aan hem denk. ik loop hele dag met een krop in men keel.
pfff het is verschrikkelijk, maar hier lezen dat er nog mensen zijn die hetzelfde hebben meegemaakt, die hun diertje even graag hebben gezien als ik men jack, dat doet wel wat.. want ik heb het gevoel dat er ook redelijk veel mensen zijn die het niet begrijpen, of je maar een beperkte tijd gunnen om het te verwerken.
veel sterkte aan iedereen, die spijtiggenoeg zen beste vriend of vriendinnetje al heeft moeten laten gaan.

Gisteren mijn lieve chicka in laten slapen. Gelukkig heb ik nog de kans gehad samen met me vader moeder en zus om afscheid van onze meid te nemen, ze was 14 jaar en 8 maanden oud, ze zachte vaak door haar poten heen, ze was incontinent, en half blind, en gisteren zakte ze weer door der poten en liet ze alles lopen. toem heeft me ma de dierenarst gebeld en de knoop doorgehakt, en weet niet wat het is maar ben gewoon een beetje boos op me ma, ik had chicka nog langer bij me willen hebben. Maar me moeder zei dat we nu nog met ze allen afscheid konden nemen, en dat ze anders misschien over twee weken wel lag te stikken . Of wat anders DUS DAT we haar niet langer meer moesten laten leiden, ik stond er alleen nog niet achter dat maakt het zo moeilijk voor me. Maar ze heeft rust nu, en zou me ook niet kunnen voorstellen dat je geen afscheid heb kunnen nemen,

Snoopy isgisterenmiddag om 15,40 overleden. Hij mocht hier thuis rustig inslapen met zijn koppie op mijn hand.

Ik ben radeloos van verdriet.

Ik leef met jullie mee. Weet absoluut hoe het voelt.
Kan niet anders melden, dan dat ik met jullie meeleef.
Heel veel sterkte in deze droevige dagen.
Onze hondenmeisjes en hondenventjes die zijn overleden, zijn voor altijd in ons hart.

ik herken het ook. mijn hond hete banjer . hij kon niet meer lopen. dus hebben we hem in laten slapen. we konden kiezen of we hem pijn stilers wouden geven of in laten slapen. ik wou hem nartuurlijk pijn stillers geven, maar mijn moeder legde uit dat het, het beste voor hem was. dus nu ben ik nog verdrietig, maar ik vergeet hem nooit !

het is niet altijd even makkelijk om je maatje te moeten verliezen,voor mij was dit echt een rotjaar ik heb er twee moeten afgeven dit jaar eind februari onze billie 6 jaar hij had botkanker maar ik had onze yasper nog toen het noodlot toesloeg en onze yasper ook ziek werd hij kreeg een longinfectie eind september heb ik met pijn in men hart van hem ook afscheid moeten nemen hij was 5 jaar dit had ik echt niet zien aankomen maar ik leef alle dagen met de gedachte hoe goed ze het hier hadden de pijn die is nog niet weg ,dit zal zo nog een tijdje doorgaan denk ik,en een andere pup zie ik voorlopig niet zitten maar ja iedereen verwerkt zoiets op zijn eigen manier denk ik,ik wens je heel veel sterkte

groetjes c.

hallo allemaal,

ik zal me even voorstellen mijn naam is sandra en ben 35 jaar ik heb 24 november 2011 de moeilijkste beslissing in mijn leven moeten nemen en mijn lieve mechelse herder benno moeten laten inslapen.
hij zou in april 2012 12 jaar zijn geworden maar afgelopen donderdag sloeg het noodlot toe.
hij wilde toen hij 8 jaar was achter een kat aan en is van een trap gesprongen en helemaal verkeerd terecht gekomen ik met mijn ouders naar een dierenkliniek in duitsland gegaan en daar heeft benno een zeer zware operatie ondergaan hij kreeg een aantal schroeven en pinnen in zijn voorpoot maar hij heeft er gelukkig nog 3 mooie jaren mee beleefd alleen de voorpoot is niet meer helamaal goedgekomen hij huppelde altijd vrolijk op 3 poten maar afgelopen donderdag gebeurde dus onze ergste nachtmerrie hij kwam met lopen in het bos toch ergens in een kuilte en ja nu andere poot dus gebroken mijn vader heeft hem op zijn schouder vanaf het bos naar huis gedragen zie je het al voor je wat een ellende zeg en de dierenarts is gekomen en inderdaad helemaal gebroken en oh wat had benno pijn gelukkig had de dierenarts een pijnstiller gegeven waardoor hij geen pijn meer voelde en ja toen kwam het moment dat hij een spuit kreeg hij heeft tegen mij aangelegen en is ingeslapen gelukkig zonder pijn maar oh wat doet dit pijn zeg dit verlies was mijn beste maatje 11 jaar lang hij is gister in roermond gecremeerd en oh wat een lieve en zorgzame mensen werken daar ze hebben heel goed voor benno gezorgt en hij had zijn eigen mandje daar gister kon ik zijn as ophalen en vandaag gaan we zijn urn begraven bij mijn ouders in de tuin daar had hij een altijd een plekje waar hij ging liggen we wilde hem eerst in het bos uitstrooien maar dit kunnen we toch niet hoe moeten we met dit verlies omgaan wat een pijn zeg gelukkig heeft benno geen pijn meer

Hallo sandra en alle andere,

allereerst wil ik sandra condoleren met het verlies van haar maatje.
het toeval wil dat mijn grootste vriend ook op 24-11-2011
is overleden.
hij was de liefste van de 4 honden die ik heb. een bijzondere hond waarmee je gelijk
een klik hebt, en dat je elkaar kent zoals een blik, een blaf en wat hij ermee bedoelde.
hij had een agressieve kanker maar daar heeft hij het nog 2 jaar prima meegedaan.
tot het moment komt dat het lichaam het opgeeft.
hij wilde nog wel maar kon niet meer en hem op morfine verder te laten gaan was geen optie.
hij werd daar enorm verward van.
hij verdiende dit niet, niet mijn vriend.
we hebben hem naar de da gebracht en daarna mee naar huis genomen zodat de andere doggies
ook konden zien dat hij niet meer in leven was.
na 2,5 uur hier thuis, waar je dan ook nog lekker bij hem kon zijn,hebben wij hem naar het crematorium gebracht.
daar hebben wij op hem gewacht totdat hij gecremeerd was, zodat hij gelijk weer mee naar huis kon.
het verlies is groot. het gemis wordt meer ook omdat het allemaal echt tot je door gaat dringen dat hij er niet meer is.
maar je moet door met name voor de andere doggies die verdienen net zulk plezier in hun leven te hebben zoals hij heeft gehad.
mijn vriend is 11 jaar geworden.
hij is niet meer hier .
maar zal er altijd zijn.
hij zit in mijn hart.
lieve viriend ik mis je.

ik vond het fijn dit op te mogen scrijven en het doet me goed.
verder wil ik iedereen die zijn of haar maatje moet laten gaan
heel veel sterkte wensen