hoe verwerk ik de dood van mijn hond?

Het doet heel veel pijn,vreselijk!
Ik heb in maart alletwee mijn berners in moeten laten slapen.
Helemaal stuk was ik ervan.
Nog kan het verdriet me ineens verstikken.
Als ik naar de foto's kijk of ineens in mijn gedachten..
De scherpe randjes gaan er inderdaad vanaf,en helemaal nu ik weer een pup heb hobbelen hier.
Ze is zo druk....echte puber.
En als ik haar aankijk zie ik mijn overleden teefje in haar.
De ogen zijn precies hetzelfde.
Ik vond het eerst heel raar om te zien.
De tranen liepen over mijn wangen.......onvoorstelbaar....
Ik ben heel blij met mijn kleine meid,en over 4 weken komt er een kleine reu bij
Sterkte allemaal.....

Mijn hond is vandaag gestorven .
Ik was aan het studeren voor het examen voor morgen en zoals gewoonlijk liep Wiske overal waar zij wilde.
Toen belde er iemand aan om te zeggen dat ze haar omver had gereden .
Waarschijnlijk was ze op slag dood en heeft ze niets gevoeld.
Ik wist niet dat ik het zo moeilijk zou hebben met het verlies van de stommerd.
Kben toch blij dat ik ergens mijn verhaal kwijt kan.

We hebben je zo net begraven ik ga je missen

Ik heb in 1 j aar tijd 2 honden moeten laten inslapen. Kareltje van ouderdom en Cindy van ernstig nierfalen. Geloof me, de scherpe kantjes gaan er van af maar vergeten doe je ze nooit. Maar had je moeder niet 1 dagje kunnen wachten zodat je echt afscheid had kunnen nemen van Sloeber?

Dag Ruben

ik begrijp perfect hoe je je voelt! Het ene moment heb je een kameraad, een compagnon,het andere moment moet je daar zonder en dat is niet helemaal niet makkelijk.

Mijn Pixie hebben we vorige zaterdag moeten laten inslapen en ik weet niet goed hoe we de week zijn doorgekomen maar geloof me: het lukt.

Ik weet dat het moeilijk gaat zijn maar probeer je een beetje te focussen op je examen en als dat om is, neem je weer effe de tijd om te huilen of zo en dan weer naar het volgende examen enz...

Kleine stukjes vooruit en dan gaan stilletjes de scherpe kantjes minderen en het leven verder, ook al denkt een mens soms van niet.

Veel sterkte met het verlies van Wiske

Ruben,

Ik wens je heel veel sterkte toe met dit plotse wegvallen van je Wiske. Stom,verschrikkelijk ongeluk, gelukkig heeft de persoon in kwestie iets laten weten, want er zijn ook mensen die uit pure schaamte niets laten weten.
Wens je nog heel veel succes met je examens.

Zus... eindelijk, naar nu heb ik je durven af te melden bij de gemeente voor de jaarlijkse honde belasting. Maar pouw je kont weer boven en ik moet janken om je en om wat is geweest. Dag meisje

ik heb vandaag mijn boomertje Puppy van net 9 moeten laten inslapen. ik ben verscheurd van verdriet ...ik mis hem zo het doet pijn

@ Angelique, ik wens je heel veel sterkte. Een hondenleven is voor ons veel te kort!
liefs

Angelique,heel veel sterkte met het verlies van je boomertje Puppy.
Neem alle tijd die je nodig hebt,om je verdriet een plaatsje te geven.

Gisteren is mijn Jack Russel Joysa overleden.
Ze is 9 jaar geworden.
Twee maanden heeft ze lopen sukkelen, maar ze konden het niet echt vinden.
Echo's zijn er gemaakt, antibiotica is er gegeven en ontstekkingremmers zijn er toegediend.
Even leek het goed te gaan totdat ze gisterochtend van een 'normale' hond ineens veranderde in een heel ziek beestje.
Al snel bleek het haar baarmoeder te zijn en die is toen verwijderd.
Operatie was geslaagd en we mochten haar komen halen.
Opgelucht en blij gingen we er heen maar toen bleek ze ineens zo verslechterd dat ze binnen 10 minuten in een coma weg zakte.
Nu is er het gemis, het verdriet, en onbegrip.
Mijn alles, mijn meisje, mijn schaduw is niet meer.(overal waar ik ging ging zij ook)
Alles in huis herinnerd ons aan haar.
Huilen, huilen, huilen, ik weet niet hoe ik de dagen zonder haar door kom.
Ik schrijf veel op dat helpt. (gedichten of verhaaltjes over of naar haar)
Ik weet dat het verdriet slijt en dat het plaats maakt voor mooie herinneringen.
Maar zover ben ik nog niet, ik ben mijn meisje kwijt en dat doet zeer en dat heeft even tijd nodig.
Ik wil iedereen die hier op het forum ook een hond is verloren heel veel sterkte toewensen.

Tanja,
Wat je nu doormaakt, dat begrijpen wij echt. Laat hier je gedachten , je vragen, je verdriet de vrije loop, hier ben je bij gelijkgestemden, en dat geeft rust, mocht niemand je snappen.
Ik ben hier sinds ik mijn Wodan moet missen, en ik voel me gesteund. Ik gun het jou van harte.
Ik leef met je mee

Dank je wel Saskia.
Het helpt als je er over kan praten, en ik schrijf ook heel veel op.
Soms heb ik goeie momenten, maar het merendeel van de dag loop ik door het huis te huilen.
Ik zie haar witte haartjes overal, en kom hier en daar speeltjes van haar tegen.
Haar foto staat op de kast met een kaarsje erbij.
Die brand ik voor mijn meisje, en praat dan ook even tegen haar.
Nu is het nog zo kort geleden dus het verdriet is nog zo groot.
Ik weet dat de pijn steeds minder word en dat de scherpe kantjes eraf gaan, maar vergeten zal ik haar nooit.
Ooit komen we weer bij elkaar en dan sluit ik haar in mijn armen en laat haar nooit meer los.

Wat vreselijk hoe dit allemaal is gegaan voor jou!
Helemaal omdat je nu geen afscheid hebt kunnen nemen..
Ik denk dat je ouders misschien zelf ook veel verdriet hadden en even niet goed wisten wat het beste te doen? Het was voor jou uiteraard fijner geweest als je afscheid had kunnen nemen en erbij had kunnen zijn toen je lieverd insliep...

Ik ben in een jaar tijd twee van mijn hondenkindjes verloren..
De eerste was Dico , mijn allesje, die had botkanker op zijn schedel..
Hij was nog erg fit en goed toen de diagnose kwam, ik was er heel vroeg bij waardoor ik nog even de tijd heb gehad om hele mooie dingen te doen met hem en voor het echte lijden begon heb ik hem rustig hier thuis in kunnen laten slapen... Ondanks dat ik Ziva had om me te troosten was het verdriet enorm .. Ik dacht echt dat ik gek werd van verdriet... Na een week mocht ik zijn urn ophalen en dat gaf wel een beetje rust omdat hij toen weer een soort van thuis was.. Nu ander half jaar later brand ik nog steeds elke avond een kaarsje bij zijn urn ... Ziva was heel ander verhaal, ze was al sinds haar tweede jaar ziek en toen ze vijf jaar was werd ze voor de zoveelste keer opgenomen op de IC.. Alleen deze keer werd ze niet meer beter... Ik heb opgehaald en eenmaal thuis was ze al stervende... Alles is zo snel gegaan, ze is op mijn schoot ingeslapen en heb haar een hele nacht bij me gehouden zodat ik toch (ook al was ze al ingeslapen) op mijn manier afscheid kon nemen.. Bij Ziva is het allemaal zo rot gegaan en zo snel, geen tijd voor echte afscheid, geen mooie laatste strandwandeling, geen lekkere snoepjes waar ze nog van kon genieten. Dit alles zorgde er voor dat ik tot de dag van vandaag nog geen rust heb gevonden in de manier waarop ze is gestorven... Bij Dico heb ik dat wel, dat is allemaal zo mooi en vredig gegaan...

Op mijn profiel staat een foto in mijn album met het gedenk hoekje van Dico en Ziva, er hangen twee grote foto's bij en elke avond brand ik twee kaarsjes bij hun urnen... Nooit worden ze vergeten, ze waren mijn eerste honden en hun waren een schitterend duo...

Ik kan voor mezelf niet zeggen dat het verdriet over gaat, het verdriet blijft en ik heb nog met regelmaat dat als ik over ze praat of als ik aan ze denk dat ik weer moet huilen.. Maar huilen is goed, het is een teken van de echte liefde die is geweest...

Ik zou als ik jou was sowieso vragen of het mogelijk is om wat as te krijgen, voor jezelf, dat je in een mooie urn kan doen, of misschien ook een ashanger? Ik heb twee ashangertjes om mijn nek en zo zijn ze altijd bij me... Een mooie foto inlijsten en ophangen of neerzetten, mooi kaarsje erbij zodat je elke keer wanneer jij dat wil het aan kan steken...

Heel erg veel sterkte, het is vreselijk om een hondenkindje te verliezen... Er zijn zelfs mensen die het verlies zo erg vinden dat ze daarom geen andere hond meer kunnen nemen, ze kunnen dat verdriet geen tweede keer aan...

Zelf zeg ik altijd dat alle liefde die je krijgt niet opweegt tegen het grote verdriet wat je hebt als ze overlijden.. Maar ik kan heel goed snappen dat mensen zeggen "dit verdriet, nooit meer!"

:ben kapot diesel rotweiller 4 jaar inslapen van de een op andr dag tumor zelfs utrecht kon niks myn grootstse vried weg wered beest was er altyd lig al week op bed moet me zelf optakelen morgen werken strand tent september kyken voor niewe moet weer wandedelen op strand en fietsen maar waarom wil dit nooit meer meemaken zo jong hou van je meer als van me vent'(

hallo

mijn hondje snoepy bordercoly was 14jaar nooit ziek gezeest
nam wel medicatie voor zijn hartje 4jaaar nu plots 2weeken trug werde hij ziek diare spuuwen
ga er mee naar de dierenarts ze zij me da hij buikgriep had gaf hem medicatie
maar da helpte niet ik weer naar de dierenarts gegan weer een spuitje voor de buikgriep
bleef zo een week duuren tot hij bijna door zijn pootjes zakte ik zij tegen mijn man nu ist genoeg ga naar andere dockter en die zij geeft een gezwel aan zijn lever
dus dag nadien bloed genomem wachten tot savonds op de uitslag en ons hard klopte en klopte van ongeduld wa zal het toch zijn plots om 19uur kregen wij telefoon da het niet goed was
da zijn nieren en lever aan afsterven was ook had hij er eens suiker bij
de arts zij liefst snel laten inslapen en zeg het doe heel wa pijn hoor en heel veel verdriet
maar warom had de vorige arts nie drek bloed getroken had hij mischien nog een kans
ze liet me gewoon ander medicatie geven aan mijn hondje is nu van de 11st jullie dood
maar zeg het lieve memsen heel veel pijn en verdriet en zou nie weeten hoe te verwerken
heb nu nog een labrador mist ook zijn maatje zoekte 2dagen en weenen ook maar 1ding weet ik zeker al wa mijn hondje deed da dood is doe nu mijn andere hond na en daar kan ik geen kop aan krijgen da ie alles zelfde bijna nadoet en er voorheen nooit gedaan geeft
ben er echt kapot van verdriet iedere dag maar denken en denken af en toe weenen pfff was echt een kind van me heel veel sterkte allemaal die een dier verliest kan lang duuren zo een verdriet

we hebben afgelopen zondag onze hond rocky moeten laten inslapen
hij was 14 jaar 9 mnd.
hij had het al een tijdje aan zijn rug,
maar zondag was het echt erg,zijn s morgens nog met hem naar de dierenarts geweest toen heeft hij een spuitje gekregen tegen de pijn,thuis heeft hij vervolgens nog even goed gelopen.
maar ineens ging het toch weer fout, hij hing helemaal naar rechs en kroop zo langs de kasten en tafel om maar overeind te kunnen blijven. ook kwam hij niet meer recht als hij had gelegen.
toen hebben we het zeer moeilijke besluit genomen om hem te laten inslapen.
want het was echt verschrikkelijk om hem zo te zien. toch vraag ik me af of we het goede besluit hebben genomen, want je neemt hem toch zijn leven af.
maar nu komt de verwerking ik hoop dat ik hier nog overeen kom. want het doet echt heel erg pijn. ik mis hem echt ontzettend. ze zeggen dat ik aan alle mooie herinneringen moet denken maar dat is op dit moment echt moeilijk.

Het verlies van je huisdier voelt net als of er een deel van jezelf is gestorven.
Het was een gezinslid waar je jarenlang lief en leed mee deelde. (en van hun kant kreeg je nooit gezeur altijd onvoorwaardelijke liefde en trouw)

Vreselijk moeilijk als dat in eens wegvalt.
Toen dat bij ons gebeurde dacht ik ook hier kom ik nooit meer uit. (uit dit gevoel van leegte en verdriet)
Maar het slijt langzaam echt waar, tuurlijk zijn er momenten dat ik het even moeilijk heb maar dan laat ik de tranen ook gewoon komen hoor.

Ik kan nu met trots naar haar foto's kijken en krijg er een warm gevoel bij aan al die mooie herinneringen.
De pijn wordt echt minder maar het gemis dat zal altijd blijven.
Wij hebben nu een nieuwe pup en zijn er dol blij mee maar ze is zeker geen vervanging.
Ze neemt wel de leegte weg en zorgt ervoor dat we weer in een ritme komen. (die weg viel toen de eerste hond overleed)

Dus aan iedereen die een hond is kwijt geraakt, het gemis zal blijven maar de pijn wordt mettertijd echt minder.
Bij de één zal het wat langer duren als bij de ander maar onthoudt dat je je beestje heel veel jaren van liefde en plezier hebt gegeven en dat hij/zij dat nooit zal vergeten.
Net als dat wij ze nooit zullen vergeten.

GONE BUT NEVER FORGOTTEN!!!


Sterkte allemaal. Jullie zijn niet alleen.

Veel erover praten, op dit forum bijvoorbeeld..doet mij ook goed..
En bedenk dat hij bij je is, altijd, en over je waakt..
Het is misschien de eerste keer dat je met een verlies te maken hebt en je bent nog jong, dat komt best hard aan, maar dat is elke keer zo..je moet er doorheen..in het begin denk je..het gaat nooit meer minder worden, dat verdriet, maar dat doet t wel..elke week wat beter...
Zoek veel afleiding. dat is meestal ook fijn, en laat je traantjes gaan als t moet want opkroppen helpt niet...ik wens je heel veel sterkte...

Waarom willen wij het eigelijk verwerken laat gewoon je gevoelens gaan verwerken doe ik de dood van mijn maatje echt nooit het klopt gewoon niet dat hij niet meer bij mij is..

Het is nog niet eens een jaar geleden maar je blijft spooken in mijn hooft en hart. We hebben ons kunnen aanpassen maar niets is het zelfde meer zonder jouw Zus. Ed is ook verandert van een stoere bikkel, in een vent met liefde en genegenheid en kopjes geven en eidelijk kan hij traploopen naar ons bed toe. Zus ik zie je zovaak terug in mijn hart wat ik niet voor mogelijk heb gehouden, maar daar zit je nu niet als een foto maar als een film vast. Kon ik maar tot drie tellen .... en je was terug

wij hebben onze boss vorigjaar aug moeten laten inslapen,heb een afspraak gemaakt bij de da en die is bij ons thuis geweest om boss z,n prikjes te geven,dus hij is in vertrouwde omgeving heen gegaan,van te voren ook al gebeld met de meneer van de dierenbegraafplaats bij ons in de buurt,die is 2 uur later hem komen halen zodat we nog een beetje afscheid hebben kunnen nemen,toen we op de begraafplaats waren heeft meneer ons nog ff alleen gelaten met boss,toen heeft mijn man samen met die meneer onze boos in z,n graf laten zakken,in z,n favo kleed,mand mocht ook maar moest wel een rieten mand zijn en boss had kunststof,toen mochten wij het eerste schepje zand er op gooien om het idee dat wij aan de begrafenis waren begonnen,tijdens het dicht maken van het graf mochten wij wachtenen hennen we een mooie steen uitgezocht


dit is het resultaat geworden we gaan er nog elke week heen

Sterkte en een dikke knuffel aan allen die hun hondenvriendjes zo missen. Vergeten doen we ze nooit.

mijn hondje is gisteren gestorven ik was bij een vriendin en opeens belt mijn mama dat mijn hondje dood gebeten is door een andere hond ik wou dat ik hem nog daag kon zeggen maar dat is niet gelukt mijn mama wil hem in de tuin begraven maar dat wil ik niet ik heb altijd verdriet als ik naar een graf kijk en dat wil ik niet
maar ik weet dat mijn hondje verder leeft in men hart en ik zal hem nooit vergeten we gaan vandaag of volgenden week om een andere puppy misschien 2 en het baasje va de hond betaalt het de vrouw zei ook dat ze geen vlieg kwaad doen wat heeft mijn hondje dan gedaan ik heb nog veel verdriet kan iemand me helpen hoe ik dat verdriet verwerk





groetjes
Lisa

Hoi Lisa,

Allereerst heel veel sterkte met dit vreselijke verlies. (en ook de manier waarop echt erg)

Tja, verwerken doet ieder op zijn eigen manier.
De één vindt het juist fijn een grafje in de tuin om daar dan tegen aan te praten en bloemen bij te leggen.
De ander heeft liever een foto thuis, met aandenken (halsbandje, speeltje) van hun hond om daar dan evt, een kaarsje bij te branden iedere dag.
Ook een nieuwe pup nemen is voor iedereen anders.
Sommige nemen snel weer een pup om de leegte die de ander achter liet weer op te vullen. (maar het is zeker geen vervanging van)
Anderen kunnen het niet op brengen om de eerste jaren een nieuw hondje te nemen en wachten daar dus ook mee.

Mij heeft het heel erg geholpen door er hier over te schrijven dat helpt echt je kunt zo je verdriet een beetje kwijt en delen met anderen die op hun beurt jou weer steunen met lieve woorden en reacties.
Dus schaam je niet en schrijf gerust alles op of maak zelf een dagboekje.
Het verdriet zal ooit minder worden maar zover ben je nog niet het is ook nog maar net gebeurd.
Probeer je niet groot te houden maar laat je tranen lkkr lopen dat lucht op de één of andere manier op.

En hoe vreselijk dit verlies ook is weet dat jou hondje op een moooie plek is waar hij geen pijn meer heeft.
Misschien komt hij je nog eens bezoeken in een droom.
Je hebt van hem gehouden en voor hem gezorgd en daar zal hij je altijd dankbaar voor zijn.

Nogmaals heel veel sterkte en weet dat je niet alleen bent.

Liefs, Tanja

ik heb laatst ook een hondje verloren ik kan het niet verwerken kijk maar eens op mijn profiel dan kun je alles zien

hej Britt

bij mij is het 4,5 jaar geleden en heb nog steeds evenveel verdriet.
er mist gewoon iets in mijn leven, ik heb het nog steeds niet over mijn hart gekregen om een nieuwe hond te nemen.
vanaf toen had ik besloten mij een tattoo te laten zetten van zijn erkenningsnummer die hij in zijn oor had.
ondertussen heb ik de tattoo en ik dacht zo mijn verdriet wat te verwerken.
natuurlijk ben ik enorm blij om de tattoo maar het heeft niets veranderd.
ik zal voor altijd evenveel verdriet en gemis om hem hebben als de eerste dag.

het heeft even geduurd maar ik kan nu al eens met een lach vertellen over zijn kattenkwaad en zijn vriendschap.
ooit zal ik eens plaats maken in mijn hart voor een nieuwe hond, maar mij Max was de eerste hond waarmee ik mijn vriendschap heb gedeeld en altijd zal blijven koesteren.

enorm veel sterkte x

Hallo

Hebben zondag ons allerliefste cockertje Mosje moeten afgeven. Alles ging zo snel, hij is zondag gestorven door een hartstilstand, hij is 14 jaar en drie maanden mogen worden. Hebben hem gisteren laten cremeren en mee naar huis genomen waar hij nu een ereplekje gekregen.heeft. De pijn momenteel is onbeschrijflijk, op dit moment denk je, voor mij hoeft het ook niet meer, maar dan probeer ik me op de trekken aan mijn andere twee lieve cockermeisjes om verder te proberen gaan. Heel veel sterkte voor mensen die nu hetzelfde meemaken.

hallo

hier eerst nog veel sterkte aan alle lieve mensen die hun dier kwijd zijn??
mijn hondje snoepy hierboven sta geschreven is nu 6weeken geleden da ik hem moest laten inslapen
en heb nog niet eens gedroomt over hem heb nog altijd evenveel verdriet mis mijn maatje erg
kun je nie voorstellen hoe da voeld
maar mijn man geeft een gave en geeft mijn honde even in huis gezien 1week na zijn dood
ook paar dagen nadien een schijn gezien ook mijn andere hond labrador denk da hij ook iets ziet want soms kijkt hij naar plaatsen en kwispeld hij met zijn staard da ik dan zeg stil tegen mijn man zie ook doe hij nu alles na van mijn andere hondje da dood is
ik zelf kan moeilijk met mijn verdriet om doe heel erg pijn en ik hoop da ik echt hem even mag zien of in een droom als wij eten en dan denken aan hem heb ik rek genoeg en wil ik weenen
ik heb wel 1keer iets hoord zat in de keuken mijn andere hond lag niet tegen de deur een midden deure zo van living naar keuken hij lag er nie tegen en plots da ik hier op de laptop zat hoorde ik een kleine klap van de deur zoals ik denk of hij er tegenaan ging ligen
er is iets maar wa en hoe geloof er in maar soms is het moeilijk
het verdriet is nie te beschrijven doe echt veel pijn wens iedereen veel sterkte en ik hoop da ik even antwoord kan krijgen van iemand die da nog meegemaakt geeft zo dingen van iets te zien groetjes allen en heel veel sterkte die hun dier verloren hebben xx