Die krengen zijn inderdaad meestal uiterst kleine spinnetjes.
Ze zitten in bomen, struiken, en laten zich net op het juiste moment vallen op dier of mens. Ze zijn bijzonder goed in staat om kooldioxide (uitademing) aan te voelen, en dan zijn ze alert. Wanneer een hond door het gras of door struikgewas holt, hangen ze aan de vacht (indien ze er waren uiteraard).
Volgens statistieken zijn er maar 10% van de teken besmet met de Borrelia burghdorferi bacterie die Lyme veroorzaken (maar wat betekenen statistieken in het grote plaatje).
De ene bron zegt dat een hond die besmet is, na enkele dagen symptomen vertoont, en de andere zegt dat het jaren kan duren voor je iets ziet.
De laatste jaren is er ook een vermeerdering van die kleine etters, ze zijn ook meer resistent tegen de producten die op de markt te vinden zijn, wat ergens wel logisch is, want de natuur past zich altijd aan.
Naast de gewone (volwassen) teken die we allemaal maar al te goed kennen, zijn er ook nog de larve en de nymfe, die in hun opzet niet moeten onderdoen voor hun volgroeide soortgenoten (je moet er maar eens naar googlen). Ze zijn veel kleiner en zien er uit als een soort van uitslag.
Het heeft weinig zin schrik te hebben om buiten te komen. Een teek is als de lotto, met het enige verschil dat je vaker wint dan niet.
Ik heb gemerkt dat bepaalde streken populairder zijn dan andere voor teken. Zo had ik in een bepaald natuurgebied in Gent nooit prijs, maar waar ik nu woon (andere stad en natuur), heb ik er al meerdere uit Pitchou moeten pikken (en één uit mezelf). Je voelt ze niet prikken omdat hun "speeksel" verdovend werkt.
Het enige "preventieve" dat je kan doen is telkens weer check up doen na in het groen te hebben gezeten. Niet panikeren, dat heeft nog nooit geholpen.