Graag wil ik jou nog eens even hier neer zetten, want wat een bijzondere hond was je voor mij.
Je was een draak van een hond voor vreemden, ook voor mensen die hier op visite kwamen, daarbij moest ik je altijd scherp in de gaten houden.
Maar jij en ik wisten beiden hoe dit kwam.
Jij was ongeveer twee jaar toen mijn gezondheid hard achteruit ging, helse rugpijnen, waardoor ik veel morfine moest gebruiken en inmiddels 3 keer ben geopereerd.
Jij voelde dat haarfijn aan dat ik niet zo sterk was en was mijn schaduw.
Waar ik was, was jij.
Door die pijn lag ik veel op de bank, jij lag voor de bank, af en toe even je prachtige grote kop op het randje leggend om te laten weten, ik lig er nog hoor.
Zelfs als ik even naar de W.C. ging en de deur open liet staan perste je grote lijf (schoft hoogte 70 cm.) nog in ons kleine hokje.
Vaak werd ik s'nachts, midden in de nacht wakker en dan was mijn rug zo stijf en pijnlijk, dat ik er een pijnstiller in mikte en met jou door de nacht een stuk (je) ging wandelen, om mijn rug wat "losser " te krijgen.
Niemand ook de andere honden niet reageerden als ik midden in de nacht naar beneden kwam, jij had mijn gestommel boven al gehoord en zat al vast klaar en op mij te wachten, want je wist, we gaan er weer op uit.
Jij ging los mee, als er een kat op een meter afstand zat en ik riep je terug dan kwam je, zo goed luisterde je.
Je liep wel eens een stukje vooruit, maar nooit te ver en steeds achter omkijkend of ik volgde.
Wij wonen in een stad waar het stikt van het getijsem met name s' nachts
Maar met jou aan mijn zijde ben ik niet 1 keer bang geweest, sterker nog, kwamen we een niet zo betrouwbaar groepje tegen, dan lijnde ik je aan omdat ik bang was dat jij wel even daar naar toe zou gaan om verhaal te halen.
Vier keer een bijt incidentje ik noem het incidentje omdat je waarschuwde door de snippen, gelukkig beet je niet door.
Maar zo zagen de mensen het niet, ik heb het gelukkig altijd goed kunnen praten en ook meteen betaald toe er een nieuwe jas van een mevrouw sneuvelde.
Die incidentjes waren zonder meer aan mij te wijten, want ik lette niet goed op en had het kunnen weten.
Om een voorbeeld te noemen, een ex- collega waar ik nog goed contact mee heb, boog zich voorover om mij drie zoenen te geven en daar wilde jij een stokje voor steken, want ze boog zich voorover naar mij toe.
En kwam dus te dicht bij mij en jij was mijn grote beschermer.
Ongeveer acht maanden voor jou overlijden kreeg je rug problemen, met als gevolg slecht kunnen lopen met je achterhand, je zakte er dwars door heen.
Huilend zat ik naast je midden in de nacht, je likte de tranen van mijn gezicht toen je weer kon zitten.
Even later kon je gammel het korte stukje nar huis lopen.
Meteen om negen uur de dierenarts gebeld, deze heeft een hoge dosering prednison gespoten met de hoop dat het ruimte in de rug zou geven, het werkte!
Ik wist dat het tijdelijk zou zijn, want een echte oplossing was er niet, maar ik was zo dankbaar dat er nog even uitstel was.
Er is nog een keer prednison gespoten, maar deze werkte veel korter en toen jij het nodig vond uit te vallen naar een andere hond, ging je weer door je achterhand en wist ik nu is het zo ver.
Op 4 mei vorig jaar moest ik je laten gaan, mijn grote lieverd, mijn beschermer, die zonder uitleg altijd aan mijn zijde stond, wat je van geen mens kan zeggen.
Ik kan nog elke dag om je huilen omdat ik zo verschrikkelijk mis, maar het is niet anders.
Maar wat is het moeilijk zo zonder jou.
Until w e meet again.
Reageren
