" Bedankt voor de reactie!
Ik heb trouwens veel liever dat er eerlijk gereageerd wordt! Je hoeft je zeker niet te excuseren voor je strengheid. Ik ben er me ten volle van bewust dat dit nodig is. Je bent iemand die weet dat het niet zomaar even 'een gemakje' is om een hond te nemen.
Het lijkt voor jou alsof we erg onervaren zijn in dit soort dingen, en toegegeven is dat ook zo! Daarom kom ik ons verhaal vertellen op forums als deze zodat we dingen kunnen leren van mensen zoals jij.
1 besluit dat ik toch al heb kunnen trekken is dat we beter een minder energieke herplaatser zouden nemen, die komt uit een organisatie waar we de mensen kunnen ontmoeten die de hond hebben voortgebracht. Al heb ik mijn twijfels of zo een hond eigenlijk geen verdriet heeft over zulke dingen? Kan hij ooit gewoon worden aan mensen die niet zijn eerste baasjes waren? "
Ik zie net dat je 2 topics over hetzelfde heb aangemaakt. Ik blijf maar gewoon hier reageren.
Een hond kan zeker verdriet hebben van zijn verleden. Veel honden hebben traumatische dingen meegemaakt die ze altijd met zich mee zullen dragen.
Maar het ergste probleem is vaak het vertrouwen in de mens.
Een hond kan zeker wennen aan een nieuwe baas maar je moet wel eerst het vertrouwen winnen van zn hond. Dat kost veel tijd.
Puk is mijn hond. Een labrador x beagle kruising van ondertussen alweer 4 jaar oud. Ze woont sinds ongeveer 1,5 jaar bij ons en heeft haar eerste 2,5 jaar bij een ander gezin gewoond. Puk is bij ons gekomen zonder tussenkomst van een asiel of stichting. Wij hebben haar direct overgenomen van haar vorige baasjes. Ik ga niet over Puk haar verleden praten hier. Ze heeft genoeg meegemaakt maar niet in zulke erge mate als sommige asielhonden(zwaar mishandeld, uitgemergeld etc.).
Ondanks dat Puk ons volledig accepteert als nieuwe baas en nooit meer terug zou willen naar de vorige situatie heeft ze ook natuurlijk last gehad van de herplaatsing. Puk moest ons als baas leren vertrouwen en erop vertrouwen dat ze bij ons nooit meer weg hoeft.
Besef je heel goed dat een volwassen herplaatser niet makkelijker is dan een puppie. Ik denk zelfs juist nog wel een stukje moeilijker.
De tijd die je aan een pup en een herplaatser besteed is even veel. Je moet alleen de tijd anders invullen. De pup moet je vooral opvoeden en bij de herplaatser moet je hem vertrouwt en thuis laten voelen.
Je hebt best kans dat de herplaatser trauma's meegemaakt heeft waarmee je als baas moet zien te dealen. Daarnaast moet je ook je herplaatser vaak nog opvoeden en dingen aanleren.
Bij een pup begin je 'blanco' en kan je het zelf invullen hoe je het wil. Een herplaatser is vaak al opgevoed door een ander en met een rede weggegaan en zou met een rugzak vol bij jullie komen.
Ik denk dat beide situaties moeilijk is op zn eigen manier.
Zeker als je geen ervaring hebt en je een hond neemt met een rugzak vol 'problemen' lijkt het me lastig.
Daarbij is er ook een praktisch 'probleem'. Heb je een puppie dan heb je overal hondenscholen die je kunnen helpen met de pup. Een herplaatser is een heel ander verhaal. Daar valt moeilijker hulp voor te vinden en de problemen zijn vaak moeilijker aan te pakken dan de gebruikelijke puppie problemen.
Ook als je kiest voor een hondenuitlaatservice zijn er eisen die ze stellen. Zoals dat de hond sociaal moet zijn naar andere honden en sommige van dat soort bedrijven nemen ook bepaalde rassen niet aan zoals bijv. Staffords.
Mijn tip blijft staan..
Denk er met zn 3e nog maar eens echt heel erg goed over na. Ga alle scenario's na. En ga vooral meer informatie opzoeken over wat een hond hebben allemaal inhoud.
