Ik loop net, zoals gewoonlijk, mijn laatste echte rondje met Bonk.
Ik weet het, dat is vroeg, en dan zal ik er meteen bij zetten dat ik ongeveer 3x 10 minuten loop op een dag. Hij is daar aan gewend, geeft het ook aan als ie buiten deze rondjes wat moet en gaat 's nachts voor ik naar bed ga nog even plassen. Alsjeblieft geen commentaar daarop, daar heb ik mijn redenen voor.
Maar goed, ik loop altijd hier achter de huizen, dus in de steeg, op het paadje. Daarnaast staan heggen en daarachter is een strookje gras bedoeld als losloopgebied. Nou kan Bonk zelden los, en ik vind het stom om dan met m'n aangelijnde hond midden door het losloop stuk te lopen en dus loop ik op het pad.
Loop ik net terug naar huis, zie ik een man aan komen lopen (blijkt dat die niet helemaal 100% is, maar dat had ik eigenlijk wel kunnen raden). En ik hou mijn hond netjes kort en zoveel mogelijk in bedwang (hij is nogal nerveus om het zachtjes uit te drukken) en ga op het kleine beetje gras tegen de heg aan lopen, dus nog wel langs het paadje. In plaats van dat meneer gewoon doorloopt ging hij mij even vertellen dat het losloopgebied dáár was (achter de heg).
Bonk vliegt hem ondertussen bijna aan, want hij moest 'm duidelijk niet, dus ik sta tegelijk te worstelen met mijn hond.
Meneer blijft staan.
"Het losloopgebied is dáár."
"Ja maar mijn hond is aangelijnd..."
"Ja maar je hoort daar met je hond te lopen"
"Nee, hij is aangelijnd dus ik mag gewoon hier lopen."
"Nee daar staat een bordje met losloopgebied"
"Mijn hond kan/is toch niet los...
"
Wellicht heb ik een paar keer het woord idioot in het verhaal gegooid
Ik verzoek hem nog, misschien niet geheel beleefd, om door te lopen omdat mijn hond hem écht niet moest en ik hem bijna in de houdgreep moest houden.
Meneer loopt dus door, waarschijnlijk behoorlijk pissig omdat ik 'm niet begreep en roept nog iets over mijn hond helemaal lek schoppen.
"Een hond is geen ballon hoor, ik weet het niet!"
Nou heb ik zowel een autisme-spectrum stoornis als een angststoornis en was ik al heul verbaasd dat ik überhaupt wat terug heb kunnen zeggen, maar de laatste minuten terug stapelde de boosheid zich op en eenmaal thuis moest ik mezelf eerst door een halve paniekaanval incl. hyperventilatie heen werken voor ik mijn verhaal fatsoenlijk aan mijn moeder kon doen...
Maar ik zat toch niet fout? Ik mag daar toch gewoon lopen?
Er staat alleen voor de 'ingang' tussen de heggen een bordje met "losloopgebied, opruimplicht". Nergens dat het verplicht wandelgebied is, of een bordje verboden voor honden of iets...
Moest het toch even kwijt...


Reageren


















