Mijn puber aussie 'is er bijna'. 
Heel veel dingen gaan goed, hij is er bijna. Maar nog niet helemaal!
Naar andere honden kan/kon hij (voornamlijk in onze wijk) ongelofelijk uit zijn plaat gaan. De laatste tijd gaat het erg goed. Het begon al een beetje vanzelfsprekend te worden dat hij honden ging negeren en er niet meer zo heftig op reageerde als vroeger. 
Waar ik eerst beloonde met gewone brokjes dacht ik; hij doet het zo goed. Laat ik hem eens flink verwennen met een lekker stuk worst. De heerlijkste stuk worst voor de beste acties als beloning. Zoals het met een goede beloning betaamd natuurlijk... 
Toen meneertje de eerste hond die we tegen kwamen compleet negeerde (hij had hem wel gezien), krijgt hij zoals gewoonlijk een beloning. Deze keer de super beloning! 
Man, man, man... wat volgde hij me daarna prima. Hij keek naar me op alsof ik de koningin in hoogst eigen persoon was. 
We kwamen een poosje tijdens deze wandeling geen hond meer tegen, dus de beloningen voor het zo netjes naast lopen waren gewone brokjes. De worstjes bewaarde ik voor de super prijs beloning.
Zo gezegd, zo gedaan. Komen we even later een hond tegen. (Deze hond 'ken' ik en daar heeft hij geen problemen mee). Maar mijn meneertje ging me toch helemaal uit zijn stekker!!! Poe poe!!! 
Ik dacht: hé... kans heel dik gemist op een mega beloning... Zo uit zijn stekker was hij al heeel lang niet meer geweest. 
Al nadenkend waar het fout ging loop ik verder. Natuurlijk gaat er na een paar honderd meter een lampje branden! 'Ping'! 
...Natuurlijk ging hij uit zijn stekker. Het waren ZIJN worstjes. Iedereen moest bij ZIJN worstjes uit de buurt blijven. 
De volgende keer neem ik in ieder geval geen super lekkere prijs beloningen meer mee. Een standaard beloning is goed genoeg ![]()
Typisch gevalletje van: al doende leert men ![]()


Reageren
