Ze zijn weer in het land. Voor de volwassenen misschien niet meer zo heel belangrijk, maar ik ken kinderen die in deze Sinterklaastijd bijna nergens anders voor leven. Die kun je indelen in twee categorieen. De ene groep, die afwachtend uitkijkt of de Sint en zijn Pieten soms ook (tijdens het winkelen met hun ouders) hun pad kruisen, en de andere groep die als hulppiet fungeert. Grappig eigenlijk dat je bij honden ook die twee groepen kunt onderscheiden, namelijk de afwachtende en de ondernemende beesten. Gisteren kregen wij te maken met de ondernemenden uit de mensengroep, de hulppieten. Bij het zien van Bailo kwamen ze in rechte lijn op ons af om te vragen of ze met die hond met baard op de foto mochten. De baard speelt in deze tijd kennelijk toch wel een grotere rol dan anders, zelfs voor Zwarte Pieten. Natuurlijk werd hun wens ingewilligd en Bailo discrimineert niet. Hij ging er, zoals gewoonlijk, netjes voor zitten. Wel heb ik op de valreep nog even gevraagd of ze, als het zover is, voor Bailo iets lekkers in zijn schoen gooien. En nu maar afwachten.
Reageren
