Sorry mensen, Ik kreeg vanmiddag pas telefoon dat Henkie opgehaald kon worden. Hij heeft sinds gisteren geen toevallen meer gehad.
We waren pas om 19.00 uur thuis. Dan even acclimatiseren, alles doorlezen en hoofdpijn laten zakken.
Henkie is dus thuis. Maar,,, de vooruitzichten zijn slecht.
Ik citeer wat uit de ontslagbrief;
"als de voorgeschreven medicatie voldoende effect hebben, is dat erg uitzonderlijk en dusdanig een fijne uitkomst. Het is daarom ook de vraag of het uberhaubt verstandig is om dan de medicatie af te bouwen.
"prognose: Ten aanzien va de cluster van epileptiforme aanvallen is de prognose matig, tot ongunstig. Ook het feit dat Henkie een Border Collie is en nog een jonge leeftijd heeft wordt de effect van de medicatie afwachtend. Het is hierbij afhankelijk hoe Henkie het de komende tijd gaat doen met de huidig ingestelde medicatie".
Henkie is momenteel ingesteld op Fenoral 2x daags 2 tabletten
en voor 2 weken extra Keppra 3x daags 2,6 ml. Dit laatste is een soort slaapmiddel.
Voor aanvallen hebben we Stesolid meegekregen. Dat is Diazepam rektiole, dus rectaal in te brengen. Dit moet meteen als hij een toeval krijgt. Zonodig na 7 minuten nog een en zo maximaal 4 keer.
Mocht het dan nog niet over zijn, onmiddellijk contact opnemen met de DA. In dat geval is het waarschijnlijk dat Henkie niet meer thuiskomt...
Ik ben er kapot van. Soms denk ik, hij rolt er net zo goed doorheen als bij de Tetanus, maar vaker denk ik dat dit niet lang gaat duren en we Henkie alsnog kwijtraken...
Ik heb nog gevraagd waarom er niet gekozen is voor de nieuwere medicatie Pexion en Epikal. Dat is omdat men geen risico wil nemen en de werking van Fenoral meer zekerheid geeft.. Pexion is nog te nieuw om bij Henkie toe te passen. De neuroloog koos liever voor het vertrouwde, bewezen, medicijn. Ik kan me daar wel in vinden.
Henkie ligt nu in zijn tent. Marco, mijn man, slaapt vannacht op de bank met een tube Stesolid op de salontafel. wij zullen ook een weg moeten gaan vinden in deze situatie. Hoe gaan we met Henkie om.
Hoe gaan we met onszelf om. Durven we de deur nog uit. Kan ik nog wel een boodschap doen. De tijd zal het ons leren, maar ik ben somber gestemd...
Ik moest toch wel even glimlachen toen ik jullie bezorgdheid van vandaag las. Maar ik had eerder niets te melden en heb hoofdpijn van de spanning. Mijn man vraagt zich af wat Henkie in hemelsnaam fout gedaan heeft om in een maand tijd zoveel zorgelijke ziektes te krijgen...ik snap hem wel
Henkie had vanochtend bloed bij zijn ontlasting. Dat zou door andere voeding kunnen komen, maar moeten we wel in de gaten houden... ook dat nog...