Bedankt allemaal.
Het "probleem" is dat mijn ouders altijd lijken te vallen voor zieke honden (terwijl ze dit dus niet willen). Van de 6 honden, zijn 3 honden 12+ jaar geworden. De andere 3 honden zijn 5 jaar en jonger geworden.
De 12+ honden waren herplaatsers, 2 kruisingen en 1 Bouvier. 2 hiervan zijn voor mijn ouders nog redelijk recent overleden en hebben ze ongeveer 6 jaar gehad.
Door hun laatste bouvier had hij weer hoop dat de volgende bouvier ook 10+ jaar oud zou worden en daarom ging hij voor deze jonge Bouvier, juist om nog lang te kunnen genieten. Maar dat heeft helaas ook niet lang mogen duren en deze hond is ook niet oud geworden.
Nu vind mijn pa zich te oud om weer met een zieke hond "opgescheept" te zitten, maar ja.. dat zegt hij alle keren ;) Vandaar dat ik zeg dat we het gaan zien. Ik begrijp het als hij geen hond meer wil, maar ik begrijp het ook als hij wel weer een hond wil. En zodra hij echt te oud wordt voor een hond en hij heeft een hond, is daar altijd wel een oplossing voor te bedenken 
Daarbij kan ik het ziekte proces van hun laatste hond wel als traumatisch omschrijven. Hun hond heeft het weken lang uit gepiept als ze zijn staart moesten behandelen. De eerste behandeling heb ik met hun samen gedaan. Ik heb heel wat leed gezien, maar dit was niet te omschrijven.. Het ging ook bij mij door merg en been.. Het was ook niet voor niets dat mijn pa aan het begin al aan de da vroeg of dit uitzichtloos lijden was, want dan hadden ze hem direct ingeslapen. Dat is natuurlijk niet wat je wilt, maar deze lijdensweg gun je niemand, zeker niet je trouwe vriend die je juist een top leven wilt geven..
3 doggies
.
