Mijn klein Pientje (mijn draakje, maar wat hou ik van haar) heeft het zwaar.
Ze heeft een ernstig ontstoken pootje en staat aan de vooravond van dezelfde ingrijpende gebitsoperatie die mijn Lexi een paar maanden geleden ook heeft ondergaan. Morgenochtend om tien uur gaat ze onder het mes.
Van mijn vier Spaanse meiden is Mara de enige die in haar jeugd een huishondje is geweest (voor ze de straat op werd geschopt wegens zeer waarschijnlijk een nieuw pupje, gebeurt daar veel). Ik merkte dit meteen, het verschil met de andere drie. Mara wist (ondanks zo bang en onzeker, want ook mishandeld) wat een huis was, een mandje was, spelen met de bal was.
De andere 3 absoluut niet.
Mara is dus de enige die in haar jeugd de bouwstoffen die ze nodig had, heeft binnengekregen. Dat verschil merkte ik dus duidelijk toen ze ouder werden.
Net als bij mijn papa, die op latere leeftijd de mankementen, eveneens onder andere aan zijn altijd prachtige gebit, ondervond van zijn jeugd in het jappenkamp, te weinig voedingsstoffen, zelfde verhaal.
Onder andere is Mara de enige, behalve haar algehele gestel, met een gezond gebitje.
Mijn Vera (apart verhaal zij natuurlijk, met haar Leishmania en kettinghondverleden en nog van alles) begon al een aantal jaren voor haar dood mankementen en vooral ook aan het gebit begon te vertonen. Lexi idem dito en heeft dus pas een zware operatie ondergaan en weinig gebit meer over, maar wel weer blij want geen pijn meer. Nu kan ik er helaas bij Pientje niet meer om heen.
Hoognodig, de operatie morgen, hoeveel er uit moet weet ik nu nog niet.
Ik zie er tegen op. Ten eerste omdat ze ook al met haar ontstoken pootje zit en daar helemaal niet lekker van is. En ten tweede omdat Pien Pien is 
.
Mijn dierenarts en ik hebben ervoor gekozen om deze operatie, die niet lang meer kon worden uitgesteld, samen te laten vallen met de behandeling van haar pootje.
Ze moest voor haar poot sowieso een flinke antibioticumkuur en die krijg je ook als je zo'n gebitsoperatie ondergaat, aangezien er dan bacterieen in de bloedbaan terecht kunnen komen. Dus dubbel leed voor Pieneke nu.
En net als bij Lexi, spannend, want net als al mijn meiskes is ook Pientje de jongste niet meer.
Dus ik steek nu mijn kaarsjes aan voor mijn meissie
Reageren
