Bij onze honden is dat de mens waarmee hij samenleeft.
Mijn honden leren mijn normen en waarden. Als mijn honden waren opgevoed door iemand anders, dan hadden ze andere normen en waarden meegekregen.
Zo vind ik het niet wenselijk dat ze plassen op poepen op de openbare weg. Dus heb ik hen geleerd te wachten tot ze in de natuur zijn. Dat doen ze, mijn norm = hun norm geworden. Daar komt helemaal geen straf of agressie bij kijken, het is gewoon een leerproces.
En ander laat zijn hond wél poepen op de stoep. Deze hond is zich van geen kwaad bewust, want zijn baasje vindt het okee, dus draait ie lustig zijn drol op het voetpad. Wil dit zeggen dat de hond geen normen heeft of begrijpt? Natuurlijk niet, hij heeft gewoon andere waarden meegekregen.
Ik vind het vreemd dat goed/fout kunnen onderscheiden hier zo wordt voorgesteld als een privilege van de mens, terwijl het net iets heel basic is, en één van de mooiste eigenschappen die een levend wezen heeft! Wetenschappers als Jane Goodall en Marc Bekoff schrijven er al jaar en dag over. Ik vind het jammer dat deze mooie eigenschappen hier in vraag worden gesteld...
"
helemaal mee eens.
Mijn honden mogen opspringen, andere honden mogen dat niet.
Wie niet wil dat mijn honden opspringen, heeft mijn honden niet aan te halen. Hetgeen mijn honden kennen/weten is van bovengeschikt belang dan hetgeen een vreemd persoon wil.
Net zoals er tussen mensen onderling heel wat verschillen zijn tussen goed en fout.
Wat goed en fout is, zijn geen vaststaande dingen. Maar gelukkig zijn we (dier en mens) daarin allen in staat om ons daaraan aan te passen, indien we samen willen (of moeten) leven. En daarmee bestaan we al zo lang.


Reageren







