Doet me ergens aan denken. Ik was zwanger, in de wolken. Ik had me suf gelezen, heel veel meegekeken en vragen gesteld aan 2 van mijn zussen die al kids hadden. Ik was er klaar voor.
Totdat ik thuis was, met mijn zoontje. Ik durfde niet naar de wc, stel dat hij ging huilen. Ook al,was het zo goed uitgelegd, deed ik de luiers wel goed. Sliep hij wel genoeg, had ik hem niet te warm of te koud aangekleed.
Ik gaf borst, handig ook voor de nachten, maar jemig, elke 3 uur ongeveer en het huilen. Goh wat kunnen baby's veel huilen.
Ik hing regelmatig huilend aan de lijn, bij mijn ervaren zussen en moeder. Ze wonen helaas niet erg in de buurt.
Wat voelde ik me onzeker en alleen terwijl ik alles zo goed had voorbereid.
Wat was dat anders, dan die roze wolk waar ik in zat.
Of terwijl, je kan alles nog zo goed voorbereid hebben, in de praktijk is het altijd anders!
Gelukkig bestaat er zoiets als dit forum, waar mensen terecht kunnen voor al hun vragen. Ik denk, dat er daarom zelf fora ontstaan, behoefte naar vraag.