Iedereen hier weet denk ik wel dat ik mijn Vera, mijn kind, mijn grootste, vorig jaar heb moeten laten gaan. Al mijn meiden zijn ongeveer even oud, zo rond de twaalf jaar, maar ik wist altijd dat ik van mijn vier Spaanse meiden Vera het eerst zou verliezen. Door haar verleden als kettinghond en de zware mishandeling en Leishmania was zij, ondanks een bikkel, lichamelijk de minst sterke.
Nu is Lexi de grootste, mijn bijzondere engel, en ik had, ook al heeft ook zij, net als al mijn meiden haar verleden en haar eigen trauma's, altijd het idee dat ze heel oud zou worden.
Lexi gaat hard acheruit. De arthrose gaat hard, daar heeft ze medicijnen voor en wij zijn sinds kort dankzij Hein de trotse eigenaar van een bolderkar, speciaal voor Lexi. Want Mara moet nog lekker veel lopen, die is nog heel gezond en Pienie erbij in de bolderkar, dat weet ik nu al, dat is een lekker trutje.
Nu hadden de dierenarts en ik al geconstateerd dat Lexi's gebit in erbarmelijke toestand is, misschien ook toch door haar verleden en gebrek aan bouwstoffen in haar eerste jaren. Maar het is nu zo erg dat ik geen keus heb en ze moet onder narcose en behandeld worden en er moet het een en ander uit ook.
Gezien haar leeftijd had ik het liever niet gedaan.
Maar wat erger is, van de week was ze 's nacht heel raar, ik dacht op een gegeven moment ook, jeetje ik raak haar zo kwijt.
De volgende dag was het over.
Nu blijkt dat ze dus een tia heeft gehad (ik vond het al zo herkenbaar want Vera heeft dat ook gehad en zag er precies hetzelfde uit, die kwam er overigens toen ook goed uit en van alles wat ze mankeerde, heeft ze daar niks aan overgehouden en was het ook eenmalig, wat ik bij Lexi ook hoop).
Echter, afgezien van Lexi's leeftijd, is het na die tia dus wel riskanter om haar onder narcose te brengen, maar de pest is dat ik geen keus heb. Ze heeft zoveel last van haar mond dat dit moet gebeuren en zonder narcose is het niet te doen.
Ik vind het eng en ik heb geen keus. Maar de schrik slaat me wel om het hart.


Reageren













