" ik ben priscila's moeder, en ik begrijp priscila, en de meeste reacties zijn heel lief en goed. maar ik snap ook dat als haar pup haar aanvalt en bijt omdat ze niet aan de riem wil terwijl het verder zo goed gaat dat priscila daar heel gefrustreert door raakt en verdrietig. ik laat me ook absoluut niet bijten, dat is not done. dat mag gewoon niet en dat moet ze leren.dat kost tijd, en geduld, en als je moe bent omdat je weinig geslapen hebt want dat is nu eenmaal zo als je een pup hebt, dan ben je ook wat gevoeliger, en een reactie als blijkbaar heb je weinig geduld kan dan heel kwetsend zijn, hoe goed bedoeld ook en dan valt alles verkeerd, dan voel je je aangevallen want je doet zo je best, bent lief en geduldig en dan alsnog bijt mila, en op de vraag wat kan ik daar aan doen wordt door iemand gezegd dat je weinig geduld hebt. uit haar verhaal begrijp ik dat mila verder hartstikke lief is en het prima doet. en dat ze echt wel geduld heeft maar gefrustreerd raakt in dit ene punt. en dat begrijp ik wel, en ik denk iedere ouder, en puppie eigenaar ook, want soms kunnen ze het bloed onder je nagels vandaan halen he ook al hou je nog zo veel van ze, er zijn momenten dat je je geduld verliest, heel menselijk toch. ik hoor een meisje wat het heel goed doet maar even op is, en het even niet meer weet en ik denk dat als ze morgen terugleest dat ze veel dingen anders opvat. ik zie ook dat ze bij een aantal adviezen ook zegt dankjewel, ga ik proberen. komt goed hoor priscila. met jou en mila. en vraag gerust of iemand anders een keer met haar wil gaan lopen, even een moment tot rust komen, je bent duidelijk hartstikke gek op je pup, komt goed meisje. "
Uiteraard komt het helemaal goed. Helaas is met honden geduld wel vaak het sleutelwoord... Het nadeel is, zeker met kinderen, je hebt ook een soort natuurlijk overwicht nodig. Dit zullen kinderen niet altijd hebben, zeker als ze zelf nog zoekende zijn. Volwassenen zijn beter in het relativeren dan kinderen. De pup bijt, maar ik reageer door...... Nee zeggen, geen aandacht geven etc. het is geen aanval op Priscilla, het is de frustratie van de pup. Een pup heeft nog weinig regels, die zal je moeten leren. Misschien is het verstandig dat u als moeder eerst mee gaat als de pup uit moet worden gelaten. Zeker als de pup nog moet wennen aan de riem. Dit zijn nu eenmaal de minder leuke dingen waar je doorheen moet. Als de riem vanzelfsprekend is wordt het uitlaten voor Priscilla ook niet meer zo'n crime voor pup en kind.
Daarnaast pas op, je pup mag nog niet te veel lopen en ze raken ontzettend snel vol en vermoeid. Probeer daarop ook op uw dochter te letten dat uw pup voldoende rust krijgt. Natuurlijk mooi zo'n klein wollig beestje, maar ze slapen nog zo veel en dat hebben ze ook nodig. Maak het oefenen met de riem om doen e.d. kort, om even laten weer af.
In dit geval beloningen mee en een dosis geduld. Ik kan het echt niet anders maken.
Misschien kunt u met uw dochter en pup naar puppycursus. Het is ontzettend leerzaam en daar kunnen begeleiders laten zien hoe je om moet gaan met zo'n pup en om wat basisdingen aan de pup te leren en aan jullie uiteraard.