Hoe vreselijk ik ook geniet van mijn 3 ouder wordende (vooral Lexi) theemutsen, soms mis ik af en toe de tijd dat ik met mijn roedel van 4 hele einden in de duinen hier liep, allemaal lekker los.
Het begon eigenlijk met Mara, die is ooit aangevallen daar door een hondje en sinds die tijd, als ze dat hondje tegenkomt wordt ze blind en wil hem echt vermoorden. De pest was, maakte niet uit waar ik ging lopen, overal liep dat hondje los. Dus Mara aan de riem en de rest los. Best zielig, want zij was degene met de meeste energie en verder met andere honden no problem.
Toen begon vrij snel daarna mijn grote meid Vera achteruit te gaan, vooral qua haar artrose, dus die ook aan de riem.
En toen Vera de grote duinen niet meer redde, gingen we hier naar de overkant, is klein stukje duin en dan alleen Lexi en Pientje los.
Nu Vera er niet meer is, heeft Lexi inmiddels artrose plus ik liet haar al niet meer graag los, want ging er steeds meer van tussen, achter katten en van alles aan.
Dus nu loop ik met mijn roedeltje van 3 aan de riem (heel trots hoor 
).
En begrijp me niet verkeerd hoor, ik hou zoveel van ze, eigenlijk nog meer nu ze van die lekkere ouwe mutsen worden, ze worden steeds vertederender, maar heel stiekem mis ik wel die tijd, zo vrij, ikke in mijn eentje in de grote duinen (ik loop zo graag) met alle 4 mijn meiden alle kanten op.
Mooie herinneringen, die ik koester. Net zoals ik mijn gekke meiden koester!
Reageren
