Hey iedereen
Dit is allemaal nogal nieuw voor mij maar ik heb hier de laatste dagen al heel wat gelezen en troost gevonden. Dacht dat ik mijn verhaal misschien ook maar eens moest vertellen.
Ik ben opgegroeid met dieren om me heen. Van honden en katten tot konijnen en reptielen. Toen ik al enkele jaren op mijn eentje woonde begon het toch te knagen en besloot ik op zoek te gaan naar een maatje. Toen kwam ik de allerschattigste King Charles puppy ter wereld tegen. Het was liefde op het eerste gezicht!!! Hij zat overvol energie en bracht bij iedereen een lach op het gezicht. De naam Elmo paste hem perfect 
Ik kreeg bij de dierenarts als snel te horen dat hij een aangeboren hartafwijking had wat blijkbaar niet verrassend is bij dit ras. Maar goed ik wist het dus we konden het goed opvolgen.
6 jaar later is Elmo nog steeds een hond die bruist van de energie en liefde. Ik woon ondertussen samen met mijn vriend en tja... ook zijn hart is volledig veroverd!! Elmo is echt ons kindje 
Vorige week merkte we dat Elmo rustiger was dan anders en toen we vrijdag ochtend wakker werden gemaakt door Elmo’s onophoudelijk en luid gehoest ben ik direct naar de dierenarts gereden. Ze hebben platen van zijn hart genomen maar dat was gelukkig genoeg in orde, hij had een ontsteking op zijn luchtwegen. Dus naar huis met antibiotica.
Zaterdag ochtend was er niet veel verschil met vrijdag maar naar de middag toe werd het slechter en slechter dus terug naar de dierenarts. Opnieuw platen van zijn hart en dat ziet er nog steeds goed uit. Uit voorzorg geven ze toch medicatie mee om zijn hartje te ondersteunen en zwaardere antibiotica.
We maken er een rustige zaterdag van en ’s avond ligt hij op mijn buik te rusten. Hij ligt al enkele uren zo maar dan plots stopt zijn ademhaling... zomaar! We rijden nog in allerheil naar de dierenarts maar het is te laat. Zijn hartje heeft het begeven...
Ik mag misschien naïef zijn maar ik dacht echt dat hij die infectie aankon. Het was zo'n sterke hond 
het was zo'n slag in mijn gezicht. Mijn lieve schat zo plots van me afgenomen!!! Een pijn die zo diep gaat...
We zijn nu bijna een week verder maar ik voel hoe elke nieuwe dag zwaarder en zwaarder wordt. Mijn vriend lijdt er al even hard onder dan ik maar gaat er helemaal anders mee om. De eerste dagen vonden we veel steun bij elkaar maar ook dat lijkt moeilijker te gaan met elke nieuwe dag.
Ik weet dat dit verdriet met de tijd ook wel zal slijten maar op dit moment lijkt dat nog zo ver weg. Ik wordt dagelijks nog duizend keer herinnerd aan het feit dat hij er niet meer is. Ik mis het om mijn nek 100 keer te breken over hem en ik haat het om de overschot van mijn vlees weg te moeten gooien.
Maar vooral ’s avonds als mijn vriend weg werken is... De stilte hier is verschrikkelijk!!
Dit was ontzettend moeilijk dus ik ga het voorlopig hier bij houden... Alvast bedankt aan iedereen die de tijd heeft genomen om mijn verhaal te lezen!!!!!!
Reageren
