" Erg herkenbaar... mijn vader is ook ongeveer zo wat betreft Lady. Afscheid nemen kan m'n vader niet... Hij is altijd in ontkenning zelfs. Dat zal wel iets te maken hebben met alles wat hij meegemaakt heeft in z'n leven. Maar maakt het er niet makkelijker op. Lobbes at tot ca. 2 uur voor z'n dood nog.
Hij denkt dat er niets mis is zolang een hond eet. Nee dat zie je fout, zeg ik dan, Lady wil OVERLEVEN. Natuurlijk wil ze eten want anders stopt het gewoon. Dat wil niet zeggen dat ze nergens pijn heeft of ongemakken.
We waren een poos geleden toen toch met der naar de DA geweest omdat het totaal niet goed ging dat weekend. En ik dacht toen nog: "dit is haar einde...we nemen haar dood mee terug" ik vond dat verschrikkelijk, dat idee. Maar ik had er toch vrede mee.. want ik wist dat zo een lijdensweg haar bespaard kon blijven. Boven alles... is dat iets wat ik Lady nooit wil aan doen, maar die beslissing ligt wat betreft Lady niet bij mij. Bij Lobbes had ik geen keus meer want toen hij inzakte was het in één keer compleet mis. Maar ik heb meteen gehandeld... ook al had ik dat kunnen rekken en gaf de DA me die optie nog. Dat was totaal hond-onwaardig geweest... Nog een week met zo'n benauwdheid? Ik hoorde hem snachts op een gegeven moment ademen als ik boven in bed lag.
Mijn moeder zegt vaker: "Ik hoop dat Lady een keer niet meer wakker wordt". Met andere woorden ze vind het genoeg geweest maar ze wil er ZELF eigenlijk niets aan doen om die knoop door te hakken. Begrijpelijk... maar je moet wel eerlijk zijn naar de hond. En zo'n dood voor Lady, dat gaat hoogstwaarschijnlijk niet gebeuren. Dat hart van Lady is ijzersterk (zegt de DA ook altijd) voor dat dat het opgeeft is haar hele lichaam opgeteerd vrees ik.. en is dat wat je wil? Of een ziekte die haar compleet gaat slopen? Bij onze Jack russell (die overigens ook 17 is geworden) was dat verhaal ook ongeveer zo. Maar die was lichamelijk tot op hoge leeftijd echt veel beter.. maar zo dement als wat... Die hebben we een keer in de tuin gevonden helemaal alleen.. want we waren hem toen kwijt. En hij liep altijd dezelfde rondjes (letterlijk non-stop, als je hem niet stopte) behalve toen. Hij zou even buiten plasje doen en toen vonden we hem later.. Ook al was het maar kort het was wel gebeurd met hem. Het was toen winter... echt heel eng.. Hij is ook ooit in de kelder gesprongen. Uit het niets... gesprongen he? Niet gevallen... De deur was 2 seconden open om een fles cola te pakken ik wou hem weer sluiten na het omdraaien en zag het hem doen. En dat is een kelder met een keiharde houten trap en 2 meter diep... Niets gebroken als hoog bejaarde.. maar niemand doet hem dat na vrees ik. Ik was zo bang dat hij wat mankeerde dat ik hem op een plank voorzichtig eruit getild had. Waarom?? Heb ik me altijd afgevraagd... want hij kende het in huis toch goed? Eenmaal boven liep hij meteen weer verder. En voor zo'n oud hondje altijd een flink tempo ook nog, dat vond ik altijd zo apart. Maar dat was mijn vaders hond en die kon de knoop helemaal niet doorhakken. Ook zo'n enorm sterk hondje net als Lady.
Lady gaat trouwens nu nog redelijk stabiel... al plast ze tegenwoordig regelmatig in haar mandje.Gelukkig heeft ze er 2 dus als de ene gewassen word, dan kan ze in de ander slapen. Ze komt toch nog uit haar mandje voor me heb ik het idee. Al wordt dat meestal enorm overschaduwd door Obi's begroeting. Dat is wel jammer..
Ergens ben ik blij dat Obi ook een klein oogje in het zeil houdt... Al voelt ze alleen maar af en toe z'n snoet in haar buurt. Moet toch wat minder alleen voelen... Ohh was ze nog maar jong ze zou een perfecte onderdaan van Obi hebben kunnen maken hahah. "
Hij denkt dat er niets mis is zolang een hond eet. Nee dat zie je fout, zeg ik dan, Lady wil OVERLEVEN. Natuurlijk wil ze eten want anders stopt het gewoon. Dat wil niet zeggen dat ze nergens pijn heeft of ongemakken.
We waren een poos geleden toen toch met der naar de DA geweest omdat het totaal niet goed ging dat weekend. En ik dacht toen nog: "dit is haar einde...we nemen haar dood mee terug" ik vond dat verschrikkelijk, dat idee. Maar ik had er toch vrede mee.. want ik wist dat zo een lijdensweg haar bespaard kon blijven. Boven alles... is dat iets wat ik Lady nooit wil aan doen, maar die beslissing ligt wat betreft Lady niet bij mij. Bij Lobbes had ik geen keus meer want toen hij inzakte was het in één keer compleet mis. Maar ik heb meteen gehandeld... ook al had ik dat kunnen rekken en gaf de DA me die optie nog. Dat was totaal hond-onwaardig geweest... Nog een week met zo'n benauwdheid? Ik hoorde hem snachts op een gegeven moment ademen als ik boven in bed lag.
Mijn moeder zegt vaker: "Ik hoop dat Lady een keer niet meer wakker wordt". Met andere woorden ze vind het genoeg geweest maar ze wil er ZELF eigenlijk niets aan doen om die knoop door te hakken. Begrijpelijk... maar je moet wel eerlijk zijn naar de hond. En zo'n dood voor Lady, dat gaat hoogstwaarschijnlijk niet gebeuren. Dat hart van Lady is ijzersterk (zegt de DA ook altijd) voor dat dat het opgeeft is haar hele lichaam opgeteerd vrees ik.. en is dat wat je wil? Of een ziekte die haar compleet gaat slopen? Bij onze Jack russell (die overigens ook 17 is geworden) was dat verhaal ook ongeveer zo. Maar die was lichamelijk tot op hoge leeftijd echt veel beter.. maar zo dement als wat... Die hebben we een keer in de tuin gevonden helemaal alleen.. want we waren hem toen kwijt. En hij liep altijd dezelfde rondjes (letterlijk non-stop, als je hem niet stopte) behalve toen. Hij zou even buiten plasje doen en toen vonden we hem later.. Ook al was het maar kort het was wel gebeurd met hem. Het was toen winter... echt heel eng.. Hij is ook ooit in de kelder gesprongen. Uit het niets... gesprongen he? Niet gevallen... De deur was 2 seconden open om een fles cola te pakken ik wou hem weer sluiten na het omdraaien en zag het hem doen. En dat is een kelder met een keiharde houten trap en 2 meter diep... Niets gebroken als hoog bejaarde.. maar niemand doet hem dat na vrees ik. Ik was zo bang dat hij wat mankeerde dat ik hem op een plank voorzichtig eruit getild had. Waarom?? Heb ik me altijd afgevraagd... want hij kende het in huis toch goed? Eenmaal boven liep hij meteen weer verder. En voor zo'n oud hondje altijd een flink tempo ook nog, dat vond ik altijd zo apart. Maar dat was mijn vaders hond en die kon de knoop helemaal niet doorhakken. Ook zo'n enorm sterk hondje net als Lady.
Lady gaat trouwens nu nog redelijk stabiel... al plast ze tegenwoordig regelmatig in haar mandje.Gelukkig heeft ze er 2 dus als de ene gewassen word, dan kan ze in de ander slapen. Ze komt toch nog uit haar mandje voor me heb ik het idee. Al wordt dat meestal enorm overschaduwd door Obi's begroeting. Dat is wel jammer..
Ergens ben ik blij dat Obi ook een klein oogje in het zeil houdt... Al voelt ze alleen maar af en toe z'n snoet in haar buurt. Moet toch wat minder alleen voelen... Ohh was ze nog maar jong ze zou een perfecte onderdaan van Obi hebben kunnen maken hahah. "
Jullie JR mocht ook 17 worden: dat was ook een stoere bikkel zeg! Ik denk dat de dames de 17 nog wel gaan halen. Maar ja, het geeft geen feestgevoel omdat ik niet blij ben met wat ik bij Speedy zie.
Ach Lady, ook al zo'n bikkeltje! Ik kan me de mening van jouw vader en mijn partner ook goed voorstellen hoor, je wilt je hond eigenlijk nooit kwijt.
Moeilijk he?
3 doggies
al goed .
