Mijn eerste eigen hond was een dh, wolfsgrauw, uit een werklijn.
Ze is er inmiddels al zeven jaar niet meer, maar ik mis haar nog altijd. Zij was een ontzettend lieve, gevoelige hond, aktief, nieuwsgierig, eigenwijs, wilde graag iets voor je doen, maar had ook een eigen kop, kon ook zelf beslissingen nemen.
Met de meeste honden kon ze goed, border collies, vooral 1 speciale vond ze eng en daar moest ik haar altijd bij me roepen. Honden met heel veel haar dat voor de ogen hing, of vreemde vlekken vond ze ook niets, ze stormde daar als ik te laat was altijd op af en bleef dan 1 cm voor de hond staan en blafte een paar keer. En dan had ik haar uiteraard al bij me geroepen.
Wat ik denk is dat veel herders nog altijd onterecht hard behandeld worden, en daarom hoog in hun stress zitten en vandaaruit ook vaak niet verdraagzaam zijn.
Ik ging toen ze pup was op een dh club. Daar konden honden van vijf maanden al niet meer met elkaar. Slipketting was verplicht, en de lessen hadden niets te maken met leuk omgaan met je hond en dingen leren. Het was meer een soort drilkamp met veel geschreeuw en gebrul. Ik ben daar een paar keer geweest helaas. En mijn leuke pup veranderde in een happerige stresskip.
We hebben toen een andere hondenschool gezocht, waar positief met honden omgegaan werd. En gelukkig werd ze weer haar lieve zelf.
Totaal te vertrouwen met kinderen en mensen, en heel makkelijk, in huis rustig, buiten alert en aktief.
Ook Lola, mijn tweede hond en herplaatser, had een herderkarakter, lekker eigenwijs, en goed in communiceren, ik heb enorm veel van haar geleerd en ben haar daar heel dankbaar voor en mis haar enorm, ze was een sterke persoonlijkheid.
Ik vind herders dus echt geweldig
Helaas vallen ze vaak in de verkeerde handen
Jenna die ik nu een half jaar heb, heeft denk ik ook wel dh in zich maar heeft een echt jachthondenkarakter, dat is voor mij ook weer heel leerzaam en een nieuwe uitdaging, maar dat is weer een ander onderwerp.