Punk was een echte blaffer. Die blafte altijd. Zonder reden, eigenlijk. Ik heb destijds geleerd dat "PUNK!" voor haar een teken was dat ik meeblafte - nóg leuker! Maar "shh" kalmeerde haar wat. Ik denk dat ik ze daarom probeer te sussen. Het is niet bedoelt als correctie, maar nu het benoemd wordt denk ik dat ze dat misschien wel zo kunnen zien? Hoewel ik ze tijdens het sussen ook vaak even een kriebel of een rustgevende aanraking geef (vooral Wispa).
Op mijn stem reageren ze nauwelijks, maar ik geloof dat dat Podenco-eigen is of zo. Ze hebben het alle drie. Als ik ze in huis roep of met mijn hand op de bank klop zo van, kom er eens lekker bij zitten, word ik compleet genegeerd :P Ze komen pas bij me zitten op het moment dat zij denken van, hey, ik heb eigenlijk wel zin om eens lekker naast het vrouwtje te gaan zitten. Het zijn wat dat betreft net katten. Buiten ben ik ervan overtuigd dat ze me regelmatig écht niet horen, omdat ze zo overprikkelt worden door geur, geluiden, etc. Ze zijn enorm gevoelig.
Het buiten niet blaffen gaat steeds beter. Cosmic snapt het al helemaal, die gaat bijna zelf terug naar binnen als ze blaft, zo van, oh shit, die ontglipte me, nou ja, ik ga wel weer naar binnen.. Wispa noem ik altijd "ontrainbaar", ik heb niet het gevoel dat die snapt waarom ik naar binnen ga en op welke manier ze het naar buiten gaan weer "unlocken", maar 90% van de tijd komt haar geblaf voort uit Cosmic's opwinding. Dus als Cosmic het snapt hebben we al heel wat gewonnen! Ik oefen stug verder.. de wandelingen zijn wel al een stuk prettiger, ook omdat ze inmiddels wat minder trekken (ook dan ga ik stil staan, tenzij het één van de drie is, dan trek ik die even zachtjes een stukje terug) en dat scheelt veel last van mijn arm/rug/etc.