Ik weet niet zo goed of het hier goed staat, maar ik wilde mijn verhaal even delen. Een familielid (94 jaar) is terminaal maar nog wel heel helder. Ze heeft nog een laatste wens, een hond aaien. Altijd gek geweest met honden en ze kent die van ons ook heel goed.
Maar omdat ze nu in een verzorgingshuis zit, leek dat lastig te worden... Tot gisteren.. De verpleegkundige stelde voor om met een hond naar haar toe te gaan, alle wensen die ze heeft daar gaan we voor zorgen dat die uitkomen.. geweldig!
Dus vandaag om 2 uur ga ik met Bram naar haar toe, Bram kent haar ook en toen ze hier was lag hij ook altijd naast haar op de bank of op haar voeten.
Ik ben heel benieuwd hoe het gaat vanmiddag, maar ik kijk ook uit naar het bijzondere moment. Gisteren was ze heel moe, wel helder, maar viel steeds in slaap. Vandaag had ze tegen de verpleging gezegd, Bram komt! Ze lijkt even een opleving te krijgen...
Ik ben blij dat ik dit voor haar samen nog met Bram kan doen.. 


Reageren














