Een hond uit het buitenland .... 
" Ja indd. er is veel mis... vreselijk hoe er met dieren omgegaan wordt soms...
Maar (extremen in het negatieve daargelaten) ik heb een hond uit Spanje opgevangen (en gehouden, want het is houden van geworden). Ze was toen al tien jaar oud, ze zat in Cuenca (een vreselijk dodingsstation, honden bij elkaar in open hokken, brandende zon etc), heeft daar al jaren gezeten, het was onduidelijk of ze gevonden is of over de muur gegooid wat jagers doen met hun honden daar als ze 'onbruikbaar' zijn. Ze is doof, (te dicht bij een schot gestaan??) dus dat is waarschijnlijk. Ze heeft duidelijk wat nestjes gehad, ze heeft een gebroken poot gehad, ze heeft huidproblemen en ze had stress. Dusssss.... een rugzak...?? Pfoe noem het maar een XXL-bagage probleem. Ze was mager, ze had alle vertrouwen in mensen verloren en mannen.... Groot probleem, het duurde maanden voor ze met mijn man mee ging voor een wandeling. Ze kon niet alleen blijven (ook niet om te slapen), alle deuren moesten open blijven (paniek anders). Maar tjee wat is ze lief, en heel langzaam opende ze zich... van stoicijns staan (altijd in de weg, hahaha) werd het knuffelen, als ik haar kroelde en knuffelen zuchtte ze diep en kroop nog wat verder in me, haar snuit onder mijn oksel. Alle kinderen van de hele wereld mogen hier binnen en buiten lopen, op haar mat spelen, met haar spelen. Ze is superblij met een eenvoudig botje, maar als ik het even wegleg is het ook goed. Ze heeft zo'n honger gehad, maar ik mag altijd bij haar voederbak komen, zelfs er iets uithalen als ze aan het eten is. Dus ondanks alles is ze haar lieve karakter nooit verloren, ze had het alleen even weggestopt.
Heb ik een uitzondering aan de positieve kant? Misschien... maar ik heb wel enorm veel tijd en liefde en vooral geduld in haar gestoken. Ik heb bijv. bij haar geslapen (de eerste periode), haar (lang) niet of nauwelijks alleen gelaten overdag (en niet boos geworden toen ze de houten lamellen had afgebroken toen ik wel 10 minuutjes weg was...), en vooral: ik heb mijn ideeën en wensen aan de kant gezet, over hoe ik een hond graag wilde, al met kleine dingen bijv. waar ze slaapt: onze vorige (ras)hond sliep in de bijkeuken (met deur dicht), Lua slaapt gewoon lekker in de woonkamer, op haar eigen matrasje. Of hoe ze zich gedraagt: ze blaft (boos) als oudere mensen in huis komen (bijv. mijn ouders), vinden zij niet leuk, maar ik denk gewoon: niks aan te doen, het houdt vanzelf op. Blijf ik relaxed dan is Lua het ook.
Conclusie: je moet er de tijd voor geven, dus eerlijk zijn tegen jezelf. Natuurlijk zijn die honden ontzettend zielig en fijn dat je wilt helpen, maar als je niet echt je ziel en zaligheid erin kan leggen is het beter het gewoon helemaal niet te doen. Steun dan financieel. "
Maar (extremen in het negatieve daargelaten) ik heb een hond uit Spanje opgevangen (en gehouden, want het is houden van geworden). Ze was toen al tien jaar oud, ze zat in Cuenca (een vreselijk dodingsstation, honden bij elkaar in open hokken, brandende zon etc), heeft daar al jaren gezeten, het was onduidelijk of ze gevonden is of over de muur gegooid wat jagers doen met hun honden daar als ze 'onbruikbaar' zijn. Ze is doof, (te dicht bij een schot gestaan??) dus dat is waarschijnlijk. Ze heeft duidelijk wat nestjes gehad, ze heeft een gebroken poot gehad, ze heeft huidproblemen en ze had stress. Dusssss.... een rugzak...?? Pfoe noem het maar een XXL-bagage probleem. Ze was mager, ze had alle vertrouwen in mensen verloren en mannen.... Groot probleem, het duurde maanden voor ze met mijn man mee ging voor een wandeling. Ze kon niet alleen blijven (ook niet om te slapen), alle deuren moesten open blijven (paniek anders). Maar tjee wat is ze lief, en heel langzaam opende ze zich... van stoicijns staan (altijd in de weg, hahaha) werd het knuffelen, als ik haar kroelde en knuffelen zuchtte ze diep en kroop nog wat verder in me, haar snuit onder mijn oksel. Alle kinderen van de hele wereld mogen hier binnen en buiten lopen, op haar mat spelen, met haar spelen. Ze is superblij met een eenvoudig botje, maar als ik het even wegleg is het ook goed. Ze heeft zo'n honger gehad, maar ik mag altijd bij haar voederbak komen, zelfs er iets uithalen als ze aan het eten is. Dus ondanks alles is ze haar lieve karakter nooit verloren, ze had het alleen even weggestopt.
Heb ik een uitzondering aan de positieve kant? Misschien... maar ik heb wel enorm veel tijd en liefde en vooral geduld in haar gestoken. Ik heb bijv. bij haar geslapen (de eerste periode), haar (lang) niet of nauwelijks alleen gelaten overdag (en niet boos geworden toen ze de houten lamellen had afgebroken toen ik wel 10 minuutjes weg was...), en vooral: ik heb mijn ideeën en wensen aan de kant gezet, over hoe ik een hond graag wilde, al met kleine dingen bijv. waar ze slaapt: onze vorige (ras)hond sliep in de bijkeuken (met deur dicht), Lua slaapt gewoon lekker in de woonkamer, op haar eigen matrasje. Of hoe ze zich gedraagt: ze blaft (boos) als oudere mensen in huis komen (bijv. mijn ouders), vinden zij niet leuk, maar ik denk gewoon: niks aan te doen, het houdt vanzelf op. Blijf ik relaxed dan is Lua het ook.
Conclusie: je moet er de tijd voor geven, dus eerlijk zijn tegen jezelf. Natuurlijk zijn die honden ontzettend zielig en fijn dat je wilt helpen, maar als je niet echt je ziel en zaligheid erin kan leggen is het beter het gewoon helemaal niet te doen. Steun dan financieel. "
Nee hoor, jij hebt geen uitzondering aan de positieve kant!
WIJ hebben een uitzondering aan de positieve kant :)
Hier ook een hele happy voormalige galguero-hond. Ze heeft moeten jagen, denken we, als we zien hoeveel littekens ze heeft en hoe ze reageert op katten en ander 'klein wild', hihi.
Naaltje komt ook uit een dodingsstation.
Ik ken inmiddels wel 50 positieve verhalen hoor! Allemaal galgo's uit Spanje. Wat zijn die honden toch zachtaardig en vergevingsgezind! Ongelooflijk maar waar... Hun rugzak van -tig kilo gooien ze vroeg of laat zo goed als helemaal overboord.
" Ja indd. er is veel mis... vreselijk hoe er met dieren omgegaan wordt soms...
Maar (extremen in het negatieve daargelaten) ik heb een hond uit Spanje opgevangen (en gehouden, want het is houden van geworden). Ze was toen al tien jaar oud, ze zat in Cuenca (een vreselijk dodingsstation, honden bij elkaar in open hokken, brandende zon etc), heeft daar al jaren gezeten, het was onduidelijk of ze gevonden is of over de muur gegooid wat jagers doen met hun honden daar als ze 'onbruikbaar' zijn. Ze is doof, (te dicht bij een schot gestaan??) dus dat is waarschijnlijk. Ze heeft duidelijk wat nestjes gehad, ze heeft een gebroken poot gehad, ze heeft huidproblemen en ze had stress. Dusssss.... een rugzak...?? Pfoe noem het maar een XXL-bagage probleem. Ze was mager, ze had alle vertrouwen in mensen verloren en mannen.... Groot probleem, het duurde maanden voor ze met mijn man mee ging voor een wandeling. Ze kon niet alleen blijven (ook niet om te slapen), alle deuren moesten open blijven (paniek anders). Maar tjee wat is ze lief, en heel langzaam opende ze zich... van stoicijns staan (altijd in de weg, hahaha) werd het knuffelen, als ik haar kroelde en knuffelen zuchtte ze diep en kroop nog wat verder in me, haar snuit onder mijn oksel. Alle kinderen van de hele wereld mogen hier binnen en buiten lopen, op haar mat spelen, met haar spelen. Ze is superblij met een eenvoudig botje, maar als ik het even wegleg is het ook goed. Ze heeft zo'n honger gehad, maar ik mag altijd bij haar voederbak komen, zelfs er iets uithalen als ze aan het eten is. Dus ondanks alles is ze haar lieve karakter nooit verloren, ze had het alleen even weggestopt.
Heb ik een uitzondering aan de positieve kant? Misschien... maar ik heb wel enorm veel tijd en liefde en vooral geduld in haar gestoken. Ik heb bijv. bij haar geslapen (de eerste periode), haar (lang) niet of nauwelijks alleen gelaten overdag (en niet boos geworden toen ze de houten lamellen had afgebroken toen ik wel 10 minuutjes weg was...), en vooral: ik heb mijn ideeën en wensen aan de kant gezet, over hoe ik een hond graag wilde, al met kleine dingen bijv. waar ze slaapt: onze vorige (ras)hond sliep in de bijkeuken (met deur dicht), Lua slaapt gewoon lekker in de woonkamer, op haar eigen matrasje. Of hoe ze zich gedraagt: ze blaft (boos) als oudere mensen in huis komen (bijv. mijn ouders), vinden zij niet leuk, maar ik denk gewoon: niks aan te doen, het houdt vanzelf op. Blijf ik relaxed dan is Lua het ook.
Conclusie: je moet er de tijd voor geven, dus eerlijk zijn tegen jezelf. Natuurlijk zijn die honden ontzettend zielig en fijn dat je wilt helpen, maar als je niet echt je ziel en zaligheid erin kan leggen is het beter het gewoon helemaal niet te doen. Steun dan financieel. "
Maar (extremen in het negatieve daargelaten) ik heb een hond uit Spanje opgevangen (en gehouden, want het is houden van geworden). Ze was toen al tien jaar oud, ze zat in Cuenca (een vreselijk dodingsstation, honden bij elkaar in open hokken, brandende zon etc), heeft daar al jaren gezeten, het was onduidelijk of ze gevonden is of over de muur gegooid wat jagers doen met hun honden daar als ze 'onbruikbaar' zijn. Ze is doof, (te dicht bij een schot gestaan??) dus dat is waarschijnlijk. Ze heeft duidelijk wat nestjes gehad, ze heeft een gebroken poot gehad, ze heeft huidproblemen en ze had stress. Dusssss.... een rugzak...?? Pfoe noem het maar een XXL-bagage probleem. Ze was mager, ze had alle vertrouwen in mensen verloren en mannen.... Groot probleem, het duurde maanden voor ze met mijn man mee ging voor een wandeling. Ze kon niet alleen blijven (ook niet om te slapen), alle deuren moesten open blijven (paniek anders). Maar tjee wat is ze lief, en heel langzaam opende ze zich... van stoicijns staan (altijd in de weg, hahaha) werd het knuffelen, als ik haar kroelde en knuffelen zuchtte ze diep en kroop nog wat verder in me, haar snuit onder mijn oksel. Alle kinderen van de hele wereld mogen hier binnen en buiten lopen, op haar mat spelen, met haar spelen. Ze is superblij met een eenvoudig botje, maar als ik het even wegleg is het ook goed. Ze heeft zo'n honger gehad, maar ik mag altijd bij haar voederbak komen, zelfs er iets uithalen als ze aan het eten is. Dus ondanks alles is ze haar lieve karakter nooit verloren, ze had het alleen even weggestopt.
Heb ik een uitzondering aan de positieve kant? Misschien... maar ik heb wel enorm veel tijd en liefde en vooral geduld in haar gestoken. Ik heb bijv. bij haar geslapen (de eerste periode), haar (lang) niet of nauwelijks alleen gelaten overdag (en niet boos geworden toen ze de houten lamellen had afgebroken toen ik wel 10 minuutjes weg was...), en vooral: ik heb mijn ideeën en wensen aan de kant gezet, over hoe ik een hond graag wilde, al met kleine dingen bijv. waar ze slaapt: onze vorige (ras)hond sliep in de bijkeuken (met deur dicht), Lua slaapt gewoon lekker in de woonkamer, op haar eigen matrasje. Of hoe ze zich gedraagt: ze blaft (boos) als oudere mensen in huis komen (bijv. mijn ouders), vinden zij niet leuk, maar ik denk gewoon: niks aan te doen, het houdt vanzelf op. Blijf ik relaxed dan is Lua het ook.
Conclusie: je moet er de tijd voor geven, dus eerlijk zijn tegen jezelf. Natuurlijk zijn die honden ontzettend zielig en fijn dat je wilt helpen, maar als je niet echt je ziel en zaligheid erin kan leggen is het beter het gewoon helemaal niet te doen. Steun dan financieel. "
dat heb je mooi gezegd, je ziel en zaligheid erin leggen.
Goed dat je Lua het vertouwen in de mensheid, nou ja in sommigen daarvan dan, weer terug hebt kunnen geven!
Hopelijk hier ook iemand die straks positief verblijd wordt door een hond uit het buitenland.
Zaterdag halen we hem op van het vliegveld.
Ik ga er een (eerlijk) blog over bijhouden dus als je het interessant vind om te volgen:
https://www.facebook.com/knowyourdog.nl/
" Hopelijk hier ook iemand die straks positief verblijd wordt door een hond uit het buitenland.
Zaterdag halen we hem op van het vliegveld.
Ik ga er een (eerlijk) blog over bijhouden dus als je het interessant vind om te volgen:
https://www.facebook.com/knowyourdog.nl/
"
Zaterdag halen we hem op van het vliegveld.
Ik ga er een (eerlijk) blog over bijhouden dus als je het interessant vind om te volgen:
https://www.facebook.com/knowyourdog.nl/
"Wat leuk! Veel plezier alvast.
" Hopelijk hier ook iemand die straks positief verblijd wordt door een hond uit het buitenland.
Zaterdag halen we hem op van het vliegveld.
Ik ga er een (eerlijk) blog over bijhouden dus als je het interessant vind om te volgen:
https://www.facebook.com/knowyourdog.nl/
"
Zaterdag halen we hem op van het vliegveld.
Ik ga er een (eerlijk) blog over bijhouden dus als je het interessant vind om te volgen:
https://www.facebook.com/knowyourdog.nl/
"Je redt niet alle honden, maar wel de wereld van die ene hond! Prachtig! Ik wens je veel plezier, wijsheid, maar vooral veel geduld toe... Je zal zien dat, als jij de rugzak weggooit, je hond het ook zal proberen na verloop van tijd! Veeeeeel succes en plezier!
" Het is trouwens ook niet zo dat er in de landen zelf niets gebeurd er zijn daar vele projecten van organisaties als bijv. El Arca de Noe, of ANAA in Spanje. Die kunnen alle hulp gebruiken en veel stichtingen werken met zulk soort organisaties samen. "
het is niet altijd ACE dat we overvliegen.....
Deze schat , kruising Husky en ? , doet het inmiddels zeer goed bij zijn nieuwe baasjes. 
" het is niet altijd ACE dat we overvliegen.....
Deze schat , kruising Husky en ? , doet het inmiddels zeer goed bij zijn nieuwe baasjes. "
Deze schat , kruising Husky en ? , doet het inmiddels zeer goed bij zijn nieuwe baasjes. "
wat een lieverd, super dat hij zo goed terechtgekomen is
Volgende forumvraag:
adoptiehonden worden gedumpt, onbegrijpelijk!
- Zoeken op de HondenPage
-
Zoek je iets op de HondenPage ? Vul dan hier jouw zoekwoorden in ?
^