Ervaringen met hond met angst en/of agressie..

Wie heeft er ervaring met een hond die angstig is of agressief? Bijv. naar andere honden?

Momenteel schrijf ik over gedrag en zou ik graag ervaringen van anderen hierbij willen betrekken, om anderen een zo duidelijk mogelijk beeld te geven.

Zijn er mensen hier die hun verhaal willen doen? Alle informatie is welkom...

Ben benieuwd!

Zelf heb ik een duitse herder, die lichte angst laat zien bij andere honden. Ik heb er zelf niets mee gedaan, omdat het geen groot probleem vormt..

Onze Goof was een trauma hond. Hij kon ineens een 'aanval' krijgen en dan zo bang zijn dat hij alles zou grijpen wat dan bewoog.
Eerst werd het getriggerd als iemand zijn hand uitstak naar zijn kop (hij had vastgezeten als pup met zijn hoofd), later breidde dit uit en kon een aanval ook zomaar ontstaan.
Wij hebben dus een jaar hem thuis (overdag) en buiten met een snuitje gehad. Want alleen wij konden zien wanneer het zover was.

Roos is wel een angstige hond te noemen, en dan met name voor geluiden. Blaffende honden, een piepend speeltje, een knal ergens, de stofzuiger, en Roos verstopt zich in het kleinste hoekje wat ze kan vinden. Het is wel aan het afnemen maar ik moet er altijd alert op zijn.

Daarnaast kan ze soms heel erg schrikken van dingen, zoals pas geleden van zo'n groot ijsje wat bij de friettent voor de deur staat. Ineens dook ze helemaal in elkaar, staartje tussen de benen en paniek.

En ze is ook bang voor water. Als pup wilde ze niet eens door een klein plasje regenwater lopen. Daar zijn we actief mee aan de slag gegaan, met een speeltje, ondiep water en tonnen enthousiasme. En met hondenvriendjes die het water wel heel leuk vinden. Nu zijn we inmiddels zo ver dat ze water in gaat, het leuk vind, maar nog niet echt zwemt.

Angsten genoeg dus!

Ze is ook bang voor haar tuigje, een varkensoor (een dag lang naar lopen blaffen, in een kwartier opgegeten), en ik vergeet vast nog een hoop!

Helaas weten we niet waar dat vandaan komt, want we hebben haar vanaf 8 weken en ze heeft nooit iets dramatisch meegemaakt.

MIjn vorige hond, een "Labweiler" was bijna 1 jaar toen wij hem overnamen van stichting SOS dier.
De voorgeschiedenis was nagenoeg onbekend, alleen dat wij de 3e eigenaar waren en dat hij wel voeding, maar geen opvoeding had gehad.

Naast een paar andere dingen vertaalde zich dat in een dermate grote angst voor paarden dat hij ze (schijn)aanviel.
Dit was een "accident waiting to happen".

Na advies gekregen te hebben van de nazorg van de stichting vond ik een manege die maar al te graag mee wilde werken in de training. "Deden alle honden bezitters dit maar".

Eerst op de parkeerplaats rondlopen en de geur associeren met leuk, dus Rodiworst voeren.
Geen stress meer?
Naar de stallen en idem dito.

Zo gingen we steeds verder totdat we na (+/- 1,5 jaar, ja geduld moet je wel hebben) SAMEN (!) zo ons best gedaan hadden dat Bowie in de bak naast mij durfde te zitten terwijl er ruiters langs hem liepen en hem een stukje worst gaven.

In het bos heb ik daarna nooit meer problemen met paarden gehad.
In de buurt van de manege werd hij nog steeds een beetje nerveus, maar dat kwam denk ik door de herinnnering aan de training.

Onze eerste herder, Floris (Duitse Herder), was door de dierenbescherming weggehaald bij zijn eerste baas. Daar heeft hij een jaar lang aan een ketting van een meter gelegen, en heeft alleen maar schoppen en slaag mogen incasseren. Je begrijpt, dit was een angstige hond. Met HEEEEEL veel liefde, geduld en consequent opvoeden is dat goed gekomen. Maar.. toch had hij altijd behoefte aan zijn eigen ruimte.
Deze hebben we dan ook altijd gerespecteerd, maar toen hij oud werd (15) en wat blind/doof en dementig werdt dit soms best lastig. Hij hoorde/zag niet goed meer en was soms de kluts kwijt. Dit heeft geresulteerd in een flinke beet in mijn hand. Hij hoorde en zag mij niet aankomen, en ik aaide hem over zijn kop. Hij schrok hier zo enorm van, dat hij gelijk hapte.
Dit had tot resultaat dat ik een paar diepe bijtwonden had, welke gehecht zijn, weken lang in de ziektewet heb gelopen omdat ik niks meer met mijn hand kon (rechts), en maanden fysio heb gehad. Toch hebben we hem niet laten inslapen hierna. We zijn alleen bewuster met zijn ruimte omgegaan, en hebben ons aangeleerd om hem niet plotseling te aaien. Dit is tot het eind toe goed gegan.

Raki is een angstige/onzekere hond en wordt agressief als hij bang is. Hij gromt, laat z'n tanden zien, etc... Hij laat verschillende stresssignalen zien en waarschuwt dan stapsgewijs. Als je dan niet stopt, hapt hij (waarschuwingshap). Dit heeft hij 2x gedaan. Voor de rest blijft het bij grommen en tanden laten zien. Wel begint hij zachtjes te grommen en dit gaat steeds harder als de situatie niet verandert. Hij is ook erg bang voor handen, omdat hij is mishandeld.

toen we bo op haalde was hij 4jaar hij was er bang
voor alles wat hij maar zag we zijn toen met hem naar
een hondenschool ge heel veel lessen en veel geduld
is nu niet zo bang is dat heeft 3jaar geduurt

Je hoort ook veel angst vanuit honden die uit een asiel of uit het buitenland komen.. Zou het komen door de ervaringen die ze daar allemaal hebben opgedaan? Ik hoor het minder bij mensen die een hond van pup af aan hebben..

Ik snap het wel maar vraag me soms af waarom die honden daar trauma's oplopen, waarschijnlijk omdat ze in hokken e.d. zitten maar toch.. niet leuk!

Ik heb ook een pupje uit het buitenland geadopteerd. Ze was 3 maanden toen ze bij ons kwam. Ze was vreselijk bang van alles. Er was ons verteld dat de moeder ook een hele bange hond was. Ik denk dat zij dit de eerste maanden aan haar pups had doorgegeven. Het is al veel verbeterd maar helemaal eruit krijgen we het gedrag toch niet. Ze heeft dit vooral naar andere honden en ze kan niet verdragen dat mensen over haar heen gaan hangen of met de hand bovenop het hoofd haar willen aaien. Dan durft ze echt te happen. Het is een echte angstbijter. Voor ons is ze zo lief.

Ik denk niet zo zeer dat de trauma's in het asiel opgelopen worden, maar meer tijdens het voortraject...
Mishandeling, verwaarlozing... noem maar op.
Verschrikkelijk....

Hallo,

Zara, mijn golden, is nu 6 jaar geworden.
Ik kocht ze uit een dierenwinkel toen ze 3 maanden was. We hadden weinig info over haar afkomst ed want in zo een dierenwinkel zitten gewoon de nestje en zie je geen vader of moederhond..
Zara is al van kleinsaf een hele schuwe en angstige hond. Ze is nochtans overal meegeweest toen ze klein was en had zeker geen gebrek aan ruime soccialisatie..
Zara is angstig als er iets omvalt, als we iets luider spreken dan normaal, ze legt dan onmiddellijk haar oren plat en komt heel voorzichtig aangelopen met lage staart...

Zara is bij ons nooit iets misdaan geweest, we zien ze doodgraag, maar ik denk dat ze haar angst heeft opgedaan tijdens de eerste weken van haar leven... misschien komt ze ook wel ergens uit het buitenland... weten zullen we het nooit. Een tijdje nadat we zara hadden gehaald werd de dierenzaak geslote

sorry nu het vervolg.
Werd de zaak gesloten omdat er Polen werden aangetroffen achter de zaak... dit zegt al genoeg zeker?
Hoe we hiermeee omgaan:
we proberen haar zoveel mogelijk te negeren als ze echt angst vertoont voor iets onozels vb. een vork die valt. Want dit zou de angstige reactie nog meer in de hand werken.
Verder proberen we drukke plekken te vermijden omdat we weten dat zara hier ook heel angstig voor is.
We weten waar ze zich goed voelt en gaan dan ook meer naar die plaatsen: wandelen in het bos, aan het strand ed.
Ik denk dat we er nu toch niet veel meer kunnen aan veranderen aan die angst... we proberen het niet te versterken en we passen ons wat aan aan onze lieve zara en dat is het...

grtjes eline en zara

Hier ook een angst haas.

Taz heeft een vervelend begin van zijn leven gehad (zo'n 7 jaar) en je merkt het elke dag nog.
Ik heb nu vanaf december en het is een stukje minder, maar kan nou niet zeggen dat het er helemaal uit zou gaan.
Hij is onzeker als we buiten zijn en uit dit naar andere honden door agressief te zijn. Dit doet hij meestal alleen aan de riem, dus los valt het mee dan loopt hij door.
Verder is hij bang voor mannen en die moet hij echt leren kennen, want kent hij je niet dan zal hij angsthappen.
Onweer en vuurwerk is ook paniek en als er iemand niest dan is het ook verschrikkelijk eng.

Ik probeer er alles aan te doen om hem zo'n rustig mogelijk leven te geven dus zo weinig mogelijk stress..

Hoi Inge,

Een paar berichtjes terug zei je wat interessants:
Geadopteerde honden hebben veel vaker een probleem dan honden die van pup afaan bij de baas zijn.
IK heb hier een poosje op gekauwd en denk, niet gehinderd door enige hondenpsygologische (Galgje!!) kennis, dat het komt omdat die honden vaak niet voor niets zijn afgestaan.
Meestal konden de vorige bazen niet opvoeden / met honden omgaan waardoor de hond al een twist heeft gekregen.
Verder denk ik dat de hond misschien ook wel wat teleurgesteld is in zijn baas.
Hij heeft alles geprobeerd om het de baas naar de zin te maken en dan wordt hij zo maar aan de kant gezet.
Ik weet het, je mag honden geen menselijke gevoelens toedichten, maar dat doe ik toch.
In de afgelopen 40 jaar dat ik met honden omgegaan ben heb ik vaak genoeg jaloezie, kwaadheid, Blijdschap (Die kennen we allemaal, is dat dan ook geen emotie?)en ook puur verdriet gezien.
Maar dat is weer een topic op zich

Ik ben het met je eens Menno...

Maar bij honden herken je ook gevoelens. Ik zie het bij onze hond ook terug.. denk is aan een hond wassen.. vinden ze vaak niet leuk, komt de sproeier vindt hij prachtig.. (buiten) mag mee de auto in, dan gaat die staart kwispelen en heel trots stapt meneer in, wandelen? Dan is hij ook vrolijk, maar ben je bijv. ziek, dan merkt de hond dat ook en legt hij vaak zijn kop op schoot... heb je verdriet komt hij bij je liggen.. honden kennen wel degelijk gevoel!!

wij geven bachbloesem tegen angst en onzekerheid

en ik merk dat het helpt

onze hond wordt er rustiger van

@ Jacob hoeveel druppels geef je dan?

hallo

onze hond wande heb ook een trauma op gelopen is door de moeder hond hart in de neus gebeten en nu angst voor de andere honden die ze niet kent die ze wel kent speel ze mee

ook verlatings angst als we weg gaan blaf ze de hele buurt bij elkaar

wij hebben een gedrag terapie laten komen

en de resultaat daar van zijn echt geweldig

blaffen doen ze niet meer
en trekken aan de lijn is voor bij
alleen leren we ze nu om alleen thuis te laten
maar dat kom alle maal wel voor elkaar

wij geven meestal mensen advies om een gedrag terapie te doen

met vriendelijk groet anja

mijn zus heeft een hond uit roemenie gehaald door haar eerste weken daar heeft ze een enorme angst voor mensen opgebouwd en een agresie naar mensen die ze niet kent en haar niet vertrouwlijk overkomen.

door rustig het vertrouwen van haar te winnen is ze erg gehecht aan mij. ik heb zelf met haar een week in de garage geslapen toen ze op het moment van bevallen was sindsdien vertouwt ze me helemaal voledig en als ik zeg dat iemand te vertrouwen is dan kan ze ook weer kalm worden.

ook heb ik bij haar geleerd dat het heel belangrijk is de hond naar jou te laten komen als hij/zij er aan toe is je moet niet op die honden afgaan daardoor kunnen zij zich geintimideerd door voelen.

Mijn exvriend had een Staf, kon gewoon niet met honden!
In het begin was t nog niet zo drama, alleen in de aanval liggen en janken. Later begon ie andere hondjes aan te vallen, heeft ie 1x bij mij gedaan, een klein hondje en hij liet niet meer los.
Sindsdien draagt ie een muilkorf & snapt hij dat ie dan niks meer kan.
Tegen mensen was het een hele lieve hond, ook tegen kleine kinderen enzo, maar tegen andere honden is het een duivel.
Mn exvriend had hem ook niet vanaf pup, dus ik denk dat er iets mis is gegaan tijdens zn opvoeding..

wij doen ong 5 mililiter in een bak met water
en een bak met gewoon water
dan kunnen ze zelf kiezen

en die last heeft, krijgt een keer per dag 5 druppels op het vreten

dit zijn verschillende soorten bloesems in één flesje

maar de hoevelheid die ze krijgen, maakt niet uit trouwens

Esha is een herder met een moeilijke start.
Bij haar zie ik territoriale angstagressie (een combinatie dus van territoriumagressie met angstagressie) bij mensen die binnenkomen. Dit gedrag is erger bij mannen dan bij vrouwen, over het algemeen kalmeert ze sneller bij vrouwen.
Het uit zich op de volgende manier:
De persoon staat in de deuropening, Esha begint te (grom)blaffen, haar houding is hoog. Door haar hoge houding lijkt het alsof ze zich zeker voelt en het alleen territoriumagressie is.
Vervolgens komt de persoon binnen, en Esha doet (als ze de kans krijgt) een paar "schijnuitvallen": op een typische herdermanier blaffend naar voren proberen te springen, op het moment dat ze de persoon nadert verandert de houding (oren naar achter, staart lager etc) en deinst ze weer terug.

Hoe wij ermee omgaan:
Wij vragen al het bezoek Esha te compleet te negeren, gewoon door te lopen en te gaan zitten (minder bedreigend). Helaas zijn sommigen hier beter in dan anderen; ik merk vaak dat mensen de neiging hebben voorover te gaan hangen en haar in de ogen te kijken om haar op die manier gerust te stellen. Uiteraard met het tegenovergestelde effect.
Terwijl het bezoek gewoon gaat zitten neemt een van ons Esha mee naar haar plaats, probeert haar af te leiden met een gevuld botje. Meestal is ze dan binnen een halve minuut wel gekalmeert. Op die manier proberen we haar te leren dat bezoek iets leuks voor haar oplevert. (Idealer zou het zijn als al het bezoek met een kipfilet binnen komt, maar zover hebben we nog niet iedereen gekregen ).

Wanneer ze eenmaal gekalmeerd is, laat ik het initiatief om het bezoek te begroeten bij Esha zelf omdat het in mijn ogen zo duidelijk om angst gaat. Als ze dit initiatief neemt, vraag ik de mensen meestal of ze haar iets lekkers willen geven. En vaak zie je dan ook dat het vrij snel goed is en ze ineens beste vrienden met iedereen is. Toch houd ik haar altijd met een half oog in de gaten. Ondanks dat het beter lijkt te gaan, denk ik dat angstagressie iets is wat je er nooit helemaal uitkrijgt en waar je dus altijd scherp op moet blijven....

Groetjes, Mischa

bovendien de eerste keer, was de bak met bloesem leeg en de andere stond nog vol!!!

en meestal die met bloesem gevult, wordt meeste van gedronken