Lara last af en toe zelf, zoals ik het noem, een balansdag in. Ze krijgt gewoon haar voer, maar kijkt er dan niet naar om. Heeft ze altijd gedaan, niets bijzonders aan. Ze is dan niet ziek of iets (iets lekkers wilt ze dan vaak wel;-), die wilt ze namelijk ook niet altijd aannemen).
Zo vandaag ook weer, mevrouw hoefde niets te eten. Meestal laat ik het voer staan zodat mocht ze honger krijgen ze iets kan eten.
Nina zo dan zo graag de bak van Lara leeg eten of het pensstaafje (of dergelijk) dat Lara laat liggen op knabbelen maar toch kan ze het geduld opbrengen om te wachten tot ik weer thuis ben en "toestemming" vragen om het op te eten. Wanneer ik dan thuis komt komt ze me net iets te enthousiast begroeten met de "lekkers" van Lara in de bek of rent na het begroeten meteen weer weg om voor de voerbak van Lara te gaan zitten. Ze is dan wat gespannen en kijkt dan echt "kijk wat ik gevonden heb, ik mag het toch wel hebben??????". Haar geduld beloon ik dan eigenlijk altijd dat ze het mag opeten. Dit geduld moet toch beloond worden
(dat ze dan een kleinere hoeveelheid eigen voer krijgt vertel ik haar maar niet;-)).
Ben ik thuis en Lara laat iets liggen, blijft Nina zenuwachtig drentelen tot ik door heb wat ze bedoelt. Meestal heeft ze dan pech;-)). Maar het geduld hebben tot ik weer thuis ben en zonder toezicht niet aan elkaars lekkers of voer komen vind ik voor Nina toch wel heel knap (je bent niet voor niets een Labrador
)
Reageren
