Ik denk dat ook een zieke hond wel gelukkige momenten kan hebben, maar dat veel mensen op HP al het nodige hebben meegemaakt met zieke honden, of het afscheid nemen van een hond.
Mijn eerste hond werd wel wat ouder, wat strammer, uithoudingsvermogen ging wat achteruit. Maar ze was minder dan een week ziek en toen hebben we haar in laten slapen. Jammer, ze was 14, maar daar had ik vrede mee.
De vorige hond kreeg rond zijn 10e ineens uitvalverschijnselen. De achterhand werkte niet meer 100% mee. Hij liep niet meer goed, en bij galopperen deed hij in plaats van stap-stap met de achterpoten hop-hop als een kangoeroe. Hernia, zo bleek. Daar kwam later artrose bij. Uiteindelijk was hij in zijn kop nog wel enthousiast, maar zijn lijf kon niet meer mee. Hij redde het amper naar de hoek van de straat en uiteindelijk viel hij om bij het poepen. Toen hebben we hem laten gaan.
Mijn huidige hond heeft epilepsie en is al een paar keer buiten ter aarde gestort. Sta je dan met een hond van 30 kg die je niet een heel stuk kan tillen. Het is maar hopen dat de hond weer wakker wordt. Dan voel je je zo hulpeloos. En ook niet geheel zorgeloos.
En veel mensen hier hebben zulk soort dingen meegemaakt. Dan wil je andere mensen daarvoor behoeden. Daar komt nog bij dat er zoveel rassen zijn dat je zelfs als sommige rassen afvallen wegens een slechte erfelijke gezondheid er nog genoeg te kiezen is dat wel bij je past.


Reageren









Normaal doe je zoiets niet
"






