Ahaaa dit is er één voor mij

met twee dalmatiërs weet ik wat je bedoelt en wat je mee maakt.
Bij mij is het bijlange nog niet perfect, maar mits een beetje consequentie heb ik het wel heel erg kunnen verbeteren.
Wat ik doe als ze trekken:
- stil blijven staan en wachten tot ze terug tot bij mij komen
- klein snokje terug trekken om hun aandacht terug te krijgen
- zorgen dat ze niet voorbij mijn been kunnen gaan (dus dicht bij een muur lopen zoals je vriendin voorstelt en dan mijn been voor hen plaatsen als ze proberen er voorbij te gaan)
- leiband heel kort houden, zodat als ze trekken ze toch nog maar net naast mij staan en niet verder
- vooral veel geduld uitoefenen
Wat ze mij adviseerden op de hondenschool (maar ik nog niet geprobeerd heb):
Gebruik maken van je voor en achterdeur, ging je voordien steeds langs de voordeur om hem uit te laten, ga dan vanaf nu langs de achterdeur (of omgekeerd), als hij trekt aan de leiband, onmiddellijk terug naar huis gaan, niets zeggen, wandeling afbreken. Als je dit vol houdt dan zou hij heel snel moeten stoppen met trekken, want dan legt hij zelf de link tussen trekken: ik krijg niet wat ik wil, niet trekken: ik krijg wat ik wil.
Momenteel beloon je hem door hem dan toch maar los te laten (ik doe dit ook soms met de mijne hoor als ik het beu ben, dus neem het niet persoonlijk op: ik begrijp je 100%), als je dat beseft dan sta je ook al een hele stap verder.
Het kan in elk geval ook zijn dat hij trekt omdat hij weet dat je hem dan los gaat laten (doet die van mij ook; Jolie)
Kortom: geef hem niet de kans om te trekken.
Idealiter zou een hond constant naar jou moeten zien als jullie aan het wandelen zijn... (goede wandelaars doen dat), Jolie heeft dat NOOIT gedaan, maar nu heb ik een tweede hond die het trekken aan de leiband snel van Jolie heeft opgepikt (slecht van mij, ik weet het). Maar dus hierdoor voelt Jolie ook wat er gebeurd als de nieuwe hond trekt aan de leiband (ik neem de twee leibanden in één hand, dus de ene trekt soms aan de andere) en sindsdien doet ze het wél soms (kijken naar mij waar ik ben, wat ik doe), ze trekt veeel minder. Dus ik wil hiermee maar zeggen: niets is hopeloos; consequent zijn, geen kans geven om te trekken en het zou er uit moeten gaan.
ps: bij mij lukt het dus op gebruikelijke wandelingen, als ik ergens nieuw kom zijn ze té enthousiast, dan lukt het me niet...
ps2: de tip van de andere kant uit gaan als de hond trekt werkte alvast niet bij mij, want dan trekken ze gewoon naar de andere kant, met als gevolg dat ik mijn wandelingen dan moet beperken tot 1 meter voor mijn voordeur ;) het zijn koppigaards die van mij...