" Dit wordt een lang verhaal, maar bij deze.. het verhaal van Punk en mij
Toen ik 15 jaar was ging ik van school. Ik had last van paniekaanvallen, woedeaanvallen, etc. Ik ging vrijwilligerswerk doen bij het dierenasiel. Dit heb ik drie jaar met veel plezier gedaan. In het laatste jaar, ik was nog net 17 geloof ik, wandelde Punk mijn leven binnen.
Ze was in Berkel-Enschot gevonden door een paar bouwvakkers. Ze hadden haar te eten gegeven en ze was blijven plakken. Omdat ze niet meer weg ging belden ze het asiel in Tilburg. Punk kwam met de dierenambulance binnen, maar was in goede gezondheid. Ze kreeg de naam Snapik en werd geschat op ongeveer een jaar oud. In eerste instantie had ik echt helemaal niets met haar.
Maar juist omdat ze een beetje "the underdog" was, bleef ze vaak over met uitlaten. Ze blafte veel, sprong tegen je op, beet in je handen. Maar naar mate ik haar beter leerde kennen, begon ik positieve punten te zien. Langzaam maar zeker groeide onze band, tot op het punt waarop ik wist dat we bij elkaar hoorden, en dat niets dat kon veranderen. Maar.. ze was een kruising Mechelse Herder, geschat op een jaar oud. En mijn ouders zaten niet bepaald te springen om d'r..
Na veel gepraat besloten mijn ouders dat Punk (of nou ja, Snapik) op proef mocht komen. Ik noemde haar Luca. Ze deed het super, eigenlijk. Ze was zindelijk, kon alleen blijven, liet alles heel. Ze mocht dus blijven. Maar kort nadat die beslissing viel, werden we op straat aangesproken door een meisje die claimde dat Punk (uhm, Luca) van een vriend van haar was, en dat ze al een half jaar vermist was. Arrogant als ik was, kende ik mijn rechten, en wist ik dat zelfs áls dit waar was, hij haar niet terug kon eisen, omdat het eigendomsrecht vervallen was.
Diezelfde dag nog kwam deze vriend naar het asiel. En Punk was zo gelukkig.. Ze vloog hem in z'n armen. Nadat ze uitgeknuffeld waren begon hij te vertellen dat ze weggelopen was terwijl hij op een feest in Eindhoven was. Punk was dus als vermist opgegeven in Eindhoven, maar niet in Tilburg. Ze bleek gechipt te zijn, iets wat het ambulance-personeel ontgaan was, én iets waardoor hij in zijn recht stond. De moed zakte me dus in m'n schoenen.
We hebben de hele dag gepraat, over Punk, die ZES jaar oud bleek te zijn, en dus Punk heette, en over zijn andere hond, haar dochter, Puchin. Over het feit dat Punk van Eindhoven naar Berkel-Enschot gelopen was, en daardoor nét binnen de gemeente Tilburg viel. Was ze daar net buiten gebleven, dan viel ze onder Eindhoven, en had ik haar nooit ontmoet. Ze was zo goed op weg naar huis.. Uiteindelijk besloot hij dat Punk bij mij mocht blijven. Mits hij haar mocht blijven zien en ze Punk zou blijven heten. Het eerste jaar gingen we regelmatig bij hem langs. Daarna verwaterde het contact.
Punk was mijn alles, mijn allerbeste vriendin. We fietsten samen naar het asiel, waren daar de hele dag, en fietsen daarna weer naar huis. Ik kreeg steeds meer zelfvertrouwen en voelde me veilig met Punk naast me. Punk werd mijn mentale rolstoel. Ik zag aan haar reactie wat ik om de hoek kon verwachten. Ik durfde alles aan, zolang ik Punk bij me had. Ze was mijn rots in de branding. Ze liep altijd los, ook langs de fiets in het verkeer, en week nooit van mijn zijde.
Vanaf het moment dat ze 10 werd ben ik me zorgen gaan maken. Een Mechelse Herder mix van 10 jaar oud, dat is oud! Alleen al de gedachte aan dat ze er ooit niet meer zou zijn maakte me intens verdrietig. Regelmatig spendeerde ik nachten huilend omdat ik niet kon stoppen met aan dat moment te denken. Om me erop voor te bereiden.
Vorig zomer, de zomer van 2013, was het enorm warm. Punk had een hartruis, waardoor ze slecht tegen de warmte kon. Mensen om me heen hadden aan het begin van het jaar gezegd dat ze het einde van 2013 niet meer zou halen. Ik verklaarde ze voor gek, en het lukte me om Punk probleemloos door de zomer te loodsen. We kunnen weer een jaar, dacht ik toen het weer af begon te koelen.
Maar helaas.. Op donderdag 26 september ben ik met een forumlid naar de duinen geweest. Mijn moeder was op vakantie, zij paste normaal regelmatig op Punk, maar nu dus niet. Dus namen we Punk mee. We deden een kortere route, en hebben genoten van onze wandeling. We hebben ons staan verbazen over Punk, die nog fanatiek met de jongere honden meerende.
De volgende dag, rond de middag, zag ik dat Punk wat raar liep. Onstabiel, alsof ze op eieren liep. Ik belde een ander forumlid en vroeg advies. Ik kreeg het advies om naar de dierenarts te gaan, omdat ze anders zo het weekend in moest. Wat haar mankeerde wist ik niet, ik kon geen concreet probleem opnoemen, maar het voelde niet goed en ik maakte me enorm veel zorgen.
Bij de dierenarts bleek dat ze erge buikpijn had. Er werd een bloedtest gedaan waar uit kwam dat ze veel ontstekingscellen in haar bloed had. Maar al haar organen functioneerden naar behoren. Ik kreeg een stripje antibiotica mee, en ik zou na het weekend terug komen.
Ik sliep die nacht naast Punk, op de grond, ik wilde haar niet in bed tillen omdat haar buik zo'n pijn deed. Ik hield de wacht bij haar en schrok meerdere keren per nacht wakker, doodsbang dat ze er niet meer zou zijn. De volgende ochtend had ze zichtbaar pijn. Ze lag in haar mand te rillen, ze wilde niet meer eten, en daardoor kreeg ik ook haar antibiotica niet naar binnen. Het was één grote strijd en ik was compleet in tranen. Als dit onze laatste dag samen was, wilde ik hem niet op deze manier spenderen. Ik ging dus weer terug naar de dierenarts, dit keer was er een andere arts. Ook deze arts concludeerde buikpijn. We maakten een echo van haar buik. Op deze echo was een bol te zien, een soort golfballetje, dicht bij haar nieren. De dierenarts kon niet duidelijk zien wat het was, maar hoopte op opgehoopte ontlasting. Nadat Punk een klysma gekregen had en een prikje om haar darmen op gang te krijgen, gingen we met laxerende pilletjes weer naar huis.
Maar ook deze pilletjes gingen er niet in. Zondag kwamen mensen afscheid nemen. Vrienden van me. Maar gedurende de dag leek Punk weer op te knappen. Ze was buiten weer wat vrolijker, nam weer wat snoepjes aan, en ik slaakte een zucht van verlichting. Die gekke Punk had me weer eens goed laten schrikken.. Die nacht tilde ik haar bij me in bed.
De volgende ochtend was ze weer ziek. Ze had weer pijn. Dus gingen we terug naar de dierenarts. In de wachtkamer ging ik op de grond zitten, en Punk kwam tegen me aan liggen. De wachtkamer stond hartstikke vol met mensen, die allemaal naar ons keken, terwijl de tranen over mijn wangen stroomden. Toen we naar binnen geroepen werden stond Punk niet meer op. Dus tilde ik haar de behandelkamer in. Weer een andere dierenarts. Punk had vreselijk hoge koorts. De dierenarts vroeg me wat ik wilde doen. Eventueel konden ze haar opereren, open maken om te kijken wát het nou was wat in haar buik zat. Punk's moeder en twee broertjes zijn overleden aan tumoren. Punk stortte zich van ellende in mijn armen. Ze liep niet meer, ze at niet meer, en ik herinnerde me een belofte die ik haar lang geleden gedaan had. Dat ik haar zou laten gaan als ze me duidelijk zou maken dat het haar tijd was. Duidelijker dan dit kon ze niet geweest zijn. Dus sprak ik de moeilijkste zin in mijn leven uit. "Ik wil haar in laten slapen." Ik kreeg de zin maar half uit m'n strot en stortte in. Nadat ik wat gekalmeerd was vertelde ik dat ik Punk niet daar in wilde laten slapen. Ik had een plan. Ik wilde Punk thuis, samen met mijn zus, in laten slapen. Ik had ook al uitgezocht waar ik haar wilde laten cremeren, en hoe ik dit allemaal wilde. Maar Punk had pijn, en ondanks dat ik niet wilde dat ze haar laatste moment daar in die steriele kamer zou spenderen, wilde ik ook niet dat ze nog een seconde langer pijn zou hebben. Ze kreeg een zware verdoving en mocht mee naar huis. Daar legden we haar op de bank. Ze was totaal in haar eigen wereldje. Ze was al weg.
We hebben tegen haar gepraat, omstebeurt bij haar gezeten, haar geaaid. Cosmic lag de hele tijd naast haar. Het duurde een paar uur voor de dierenarts zou komen. Ondertussen begonnen we dingen te regelen. Ik belde het asiel om te vragen of ze die nacht daar in de vriezer mocht. Ik wilde dat ze op een bekende plek bleef. Dáár begon ons leven samen.. en daar zou het eindigen. Ook reserveerde ik het crematorium voor de dag erna, ik wilde dat ze direct, individueel gecremeerd zou worden, zodat ze meteen weer mee naar huis kon. De dierenarts kwam aan, een half uur te laat, en alles werd in werking gezet. Het duurde lang voordat Punk zich over gaf.. Punk was er áltijd voor mij geweest. Ik heb áltijd gezegd dat ik niet zonder haar kon. Ze kón dus niet gaan. Totdat ik haar vertelde dat Cosmic en ik ons wel zouden redden. Kort daarna sliep ze rustig in.
Samen met mijn zus en haar vriend hebben we haar naar het dierenasiel gebracht, waar de beheerder op ons stond te wachten. Punk ging de vriezer in, en de volgende ochtend zouden we haar op komen halen om naar het crematorium te gaan. Het crematorium zat op ongeveer een uur rijden. Daar aangekomen werd ze opgebaard op een mooi kussen. Ik wilde op deze manier geen afscheid meer van haar nemen, dat had ik al gedaan, en dit was Punk niet meer. Dit was een.. half bevroren koude hond, die wel wat op Punk leek.. Samen met mijn zus brachten we haar met een brancard naar de oven. We hebben ongeveer drie kwartier gewandeld met Cosmic over de begraafplaats, en toen kwam Punk weer uit de oven. Ik zocht een mooi as-sieraad uit, voor een urn kon ik niet slagen, dus namen we haar mee in een asbusje.
Ik was kapot. Ik kon niet zonder haar. En dus ging haar asbus overal mee naartoe. In een plastic zak, in mijn rugtas, maakte ik alle lange wandelingen met haar die we niet meer hadden kunnen maken. Ik zette de asbus naast mijn bed wanneer ik ging slapen, en terug op de schoorsteenmantel wanneer ik wakker werd. Dit heeft weken geduurd. Tot ik haar alleen thuis durfde te laten.
Cosmic en ik missen Punk nog iedere dag. Soms kan ik het nog steeds niet geloven dat ze er niet meer is. Soms voelt het alsof Punk en ik samen een leven geleefd hebben, en samen zijn overleden. Ik ben daarna herboren, een ander mens geworden, en Punk heeft een grote plek in mijn hart. Soms, wanneer het heel warm is, glimlach ik even. Ik ben dankbaar dat Punk dat niet meer mee hoeft te maken. Ik ben dankbaar dat Punk geen pijn meer heeft en geen ellende hoeft te doorstaan. Ik ben dankbaar dat ik acht mooie jaren van haar heb mogen genieten. Op sommige dagen kan alles me gestolen worden, en wil ik niets anders dan naar haar toe. Maar dan realiseer ik me hoe trots Punk op me geweest zou zijn, dat ik nu dingen alleen kan, zonder haar. En dat Cosmic en ik samen zo gegroeid zijn, dat we het echt wel redden.. Ik kan nu niet opgeven..
Genomen op de dag voordat Punk ziek werd.
Samen slapen..
De laatste keer samen van het zonnetje genieten..
Onze laatste nacht samen..
En nu weer voor altijd samen..
Het verhaal van mijn leven met Punk staat beschreven in het boek Old and Wise, samen met drie prachtige foto's van haar, gemaakt door Jantien van Dam. Een fantastisch mooie herinnering aan haar..
Sorry voor het ENORME verhaal..
"
Reageren
